Kosaciec bródkowy 'Autumn Circus' Iris germanica „Jesienny cyrk”

Opis szczegółowy produktu

Irys bródkowy 'Autumn Circus' - należy do wysokich irysów bródkowych o powtarzającym się kwitnieniu. Odmianę stworzył Ben Hager i została po raz pierwszy zaprezentowana w 1990 roku. Roślina tworzy trwałe kłącze i wachlarze szarozielonych, mieczowatych liści, z których wyrastają łodygi o wysokości około 80–95 cm. W pełni sił kępa rozrasta się do około 35–45 cm i prezentuje się schludnie również poza okresem kwitnienia. Kwiaty mają charakter płatkowy, podstawa jest jaśniejsza, a na zwisających płatkach pojawiają się niebieskofioletowe paski i „szew”, dzięki czemu każdy kwiat wygląda nieco inaczej. Średnica kwiatu wynosi około 10–12 cm, a w detalu wyróżnia się kontrastowa „broda” w jaśniejszym odcieniu. Łodygi są zazwyczaj wystarczająco mocne do cięcia i w wazonie dobrze eksponują rysunek płatków. Na rabacie komponuje się z białymi jeżówkami, szałwiami, trawami ozdobnymi i roślinami o srebrzystych liściach, gdzie paski wyglądają czysto i przejrzyście. Delikatny zapach pojawia się głównie w cieple i wieczorem, kiedy kwiaty wyglądają jak malowane akwarelą.

Uprawa: Dobrze rośnie na pełnym słońcu, w miejscu osłoniętym i w cieplejszym mikroklimacie. W przypadku irysów kłączowych typu Iris × germanica kluczowe jest przepuszczalne podłoże i drenaż, zimowe przemoczenie sprzyja gniciu kłączy. Odpowiednia jest ziemia gliniasto-piaszczysta do żwirowej o pH 6,5–7,5, u bardziej wilgociolubnych irysów, jak Iris sibirica, tolerowane jest pH około 5,5–6,5 i równomiernie wilgotna rabata. Podlewanie u typów sucholubnych jest umiarkowane, tylko podczas ukorzeniania i długotrwałej suszy, u gatunków wilgociolubnych ważna jest stała wilgoć bez zastojów wody. Nawożenie jest zazwyczaj umiarkowane, wiosną stosuje się kompost lub nawóz o wyższej zawartości potasu i fosforu, nadmiar azotu sprzyja rozwojowi liści kosztem kwiatów. Po kwitnieniu pędy kwiatowe usuwa się u nasady, liście pozostawia się do jesieni i skraca do 10–15 cm. Ściółkę dobiera się w zależności od grupy: dla irysów kłączowych lepszy jest żwir mineralny, ściółka organiczna nad kłączami zatrzymuje wilgoć. Podczas sadzenia wierzchnia część mięsistego kłącza musi pozostać na poziomie gruntu. Sadzenie kłączy najczęściej odbywa się od lipca do września, ewentualnie od marca do kwietnia, irysy cebulowe sadzi się od września do października. Kwitnienie zazwyczaj przypada na maj–czerwiec, u odmian powtarzających kwitnienie część kwiatów może pojawić się również w sierpniu–wrześniu. Mrozoodporność w zależności od grupy wynosi zazwyczaj od -20 do -35 °C, bardziej wrażliwa jest kombinacja mrozu i wilgoci. W doniczce stosuje się bardziej mineralne podłoże, grubą warstwę drenażową i zimową ochronę przed deszczem. Początkującym pomaga podział kęp co 3–4 lata i luźniejszy rozstaw 30–45 cm. Najczęstszymi problemami są plamistość liści i gnicie kłączy, z owadów mszyce i wciornastki, wiosną także ślimaki.