Kosaciec bródkowy 'Autumn Encore' - Iris germanica 'Autumn Encore' Iris germanica „Jesienny bis”

Opis szczegółowy produktu

Irys niemiecki 'Autumn Encore' - należy do bylin kłączowych pochodzących od śródziemnomorskich gatunków rodzaju Iris i jest uprawiany w ogrodach ze względu na duże, wyraziste kwiaty. Odmiana 'Autumn Encore' została wprowadzona przez hodowcę Mohra w 1977 roku i należy do irysów brodatych z tendencją do powtarzania kwitnienia poza głównym wiosennym terminem. Tworzy zwartą kępę wąskich, mieczowatych liści o szarozielonym lub niebieskozielonym odcieniu, który pozostaje dekoracyjny również po przekwitnięciu. Na mocnych, prostych łodygach o wysokości około 80–90 cm od końca maja do czerwca otwierają się duże kwiaty z wyprostowanymi płatkami standardowymi i zwisającymi płatkami zewnętrznymi, na których środku znajduje się delikatna broda. Kolorystyka jest dwutonowa, z białym tłem i fioletowym obrzeżeniem lub przelewami, dzięki czemu wygląda czysto nawet w mieszanej rabacie bylinowej. Dobrym połączeniem są trawy ozdobne, szałwie, kocimiętki i niskie piwonie, które latem zakryją kłącza, jednocześnie pozostawiając nasłonecznioną przestrzeń. Kwiaty nadają się do wazonu, najlepiej w momencie otwierania się pierwszego pąka, ponieważ kolejne pąki na łodydze stopniowo rozkwitają.

Uprawa: Dobrze rośnie na pełnym słońcu, w miejscu osłoniętym i w cieplejszym mikroklimacie. W przypadku irysów kłączowych typu Iris × germanica kluczowe jest przepuszczalne podłoże i drenaż, zimowe przemoczenie sprzyja gniciu kłączy. Odpowiednia jest ziemia gliniasto-piaszczysta do żwirowej o pH 6,5–7,5, u bardziej wilgociolubnych irysów, jak Iris sibirica, tolerowane jest pH około 5,5–6,5 i równomiernie wilgotna rabata. Podlewanie u typów sucholubnych jest umiarkowane, tylko podczas ukorzeniania i długotrwałej suszy, u gatunków wilgociolubnych ważna jest stała wilgoć bez zastojów wody. Nawożenie jest zazwyczaj umiarkowane, wiosną stosuje się kompost lub nawóz o wyższej zawartości potasu i fosforu, nadmiar azotu sprzyja rozwojowi liści kosztem kwiatów. Po kwitnieniu pędy kwiatowe usuwa się u nasady, liście pozostawia się do jesieni i skraca do 10–15 cm. Ściółkę dobiera się w zależności od grupy: dla irysów kłączowych lepszy jest żwir mineralny, ściółka organiczna nad kłączami zatrzymuje wilgoć. Podczas sadzenia wierzchnia część mięsistego kłącza musi pozostać na poziomie gruntu. Sadzenie kłączy najczęściej odbywa się od lipca do września, ewentualnie od marca do kwietnia, irysy cebulowe sadzi się od września do października. Kwitnienie zazwyczaj przypada na maj–czerwiec, u odmian powtarzających kwitnienie część kwiatów może pojawić się również w sierpniu–wrześniu. Mrozoodporność w zależności od grupy wynosi zazwyczaj od -20 do -35 °C, bardziej wrażliwa jest kombinacja mrozu i wilgoci. W doniczce stosuje się bardziej mineralne podłoże, grubą warstwę drenażową i zimową ochronę przed deszczem. Początkującym pomaga podział kęp co 3–4 lata i luźniejszy rozstaw 30–45 cm. Najczęstszymi problemami są plamistość liści i gnicie kłączy, z owadów mszyce i wciornastki, wiosną także ślimaki.