Kosaciec bródkowy 'City Lights' Iris germanica 'City Lights'

Opis szczegółowy produktu

Kosaciec bródkowy 'City Lights'  - kłączowa bylina wyhodowana z gatunków rodzaju Iris pochodzących głównie z rejonu Morza Śródziemnego. Odmiana 'City Lights' została zarejestrowana przez hodowczynię Mary Dunn w 1990 roku, a do sprzedaży wprowadzono ją w 1991 roku. Należy do wysokich kosaćców bródkowych typu TB i jest opisywana jako powtarzająca kwitnienie, czyli zdolna zakwitnąć ponownie poza głównym terminem wiosennym. Tworzy wzniesione kępy mieczowatych liści i stopniowo rozrasta się dzięki kłączom na szerokość około 40–50 cm. W głównym sezonie, od końca maja do czerwca, na pędach kwiatowych o wysokości około 90–95 cm wydaje duże kwiaty o głębokiej, niebieskofioletowej barwie. Na środku zewnętrznych płatków okwiatu widnieje wyraźne białe pole, otoczone jasnożółtą bródką, co nadaje kwiatom efekt świetlistej poświaty. W niektórych opisach wspomina się także o delikatnym zapachu. Odmiana wygląda harmonijnie zarówno w nowoczesnych, jak i wiejskich kompozycjach, dobrze komponuje się z białymi jeżówkami, szałwiami, czosnkami ozdobnymi i trawami, które podkreślają pionowe liście i pędy kwiatowe. Kwiaty nadają się na kwiat cięty, zwłaszcza do wiosennych kompozycji.

Uprawa:  Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, w miejscu osłoniętym i w cieplejszym mikroklimacie. W przypadku kłączowych kosaćców typu Iris × germanica kluczowe znaczenie mają przepuszczalna gleba i drenaż, ponieważ zimowe przemoczenie sprzyja gniciu kłączy. Odpowiednia jest gleba gliniasto-piaszczysta do żwirowej o pH 6,5–7,5, natomiast bardziej wilgociolubne kosaćce, takie jak Iris sibirica, znoszą również pH około 5,5–6,5 i równomiernie wilgotną rabatę. U typów sucholubnych podlewa się oszczędnie, tylko w okresie przyjmowania się i podczas długotrwałej suszy, u gatunków wilgociolubnych ważna jest stała wilgotność bez zastoin wody. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną stosuje się kompost lub nawóz z większym udziałem potasu i fosforu, nadmiar azotu sprzyja rozwojowi liści kosztem kwiatów. Po przekwitnieniu pędy kwiatowe usuwa się u nasady, liście pozostawia się do jesieni, a następnie skraca do 10–15 cm. Ściółkę dobiera się w zależności od grupy: dla kosaćców kłączowych lepszy jest żwir mineralny, ponieważ ściółka organiczna na kłączach zatrzymuje wilgoć. Podczas sadzenia górna część mięsistego kłącza musi pozostać na równi z powierzchnią gleby. Kłącza sadzi się najczęściej od lipca do września, ewentualnie w marcu–kwietniu, kosaćce cebulowe sadzi się we wrześniu–październiku. Kwitnienie przypada zwykle na maj–czerwiec, u odmian powtarzających kwitnienie część kwiatów może pojawić się także w sierpniu–wrześniu. Mrozoodporność w zależności od grupy wynosi zwykle od około -20 do -35 °C, bardziej niebezpieczne jest połączenie mrozu i wilgoci. W pojemniku stosuje się bardziej mineralne podłoże, grubą warstwę drenażową i zimową osłonę przed deszczem. Początkującym ogrodnikom pomaga dzielenie kęp co 3–4 lata i luźniejsza rozstawa 30–45 cm. Najczęstszymi problemami są plamistości liści i gnicie kłączy, z owadów mszyce i wciornastki, a wiosną także ślimaki.

Autor: Kristýna | Rewizja: 14.01. 2026

Więcej na:  Instrukcja uprawy roślin cebulowych