Kosaciec bródkowy 'City Lights' - Iris germanica 'City Lights' Kosaciec germański 'Światła miasta'

Opis szczegółowy produktu

Irys niemiecki 'City Lights' - bylina kłączowa wyhodowana z gatunków z rodzaju Iris pochodzących głównie ze strefy śródziemnomorskiej. Odmiana 'City Lights' została zarejestrowana przez hodowczynię Mary Dunn w 1990 roku i wprowadzona do sprzedaży w 1991 roku. Należy do wysokich irysów brodatych typu TB i jest opisywana jako powtarzająca kwitnienie, czyli zdolna do ponownego kwitnienia poza głównym wiosennym terminem. Tworzy wyprostowane kępy mieczowatych liści i stopniowo rozrasta się za pomocą kłączy na szerokość około 40–50 cm. W głównym sezonie od końca maja do czerwca na łodygach o wysokości około 90–95 cm nosi duże kwiaty o głębokim niebiesko-fioletowym zabarwieniu. W środku płatków znajduje się wyraźne białe pole, które otacza jasnożółta broda, nadając kwiatowi efekt świetlistej poświaty. W niektórych opisach podaje się również delikatny zapach. Odmiana prezentuje się harmonijnie w nowoczesnych i wiejskich kompozycjach i dobrze komponuje się z białymi jeżówkami, szałwiami, ozdobnymi czosnkami i trawami, które podkreślą pionowe liście i pędy kwiatowe. Kwiaty nadają się do cięcia, zwłaszcza do wiosennych aranżacji.

Uprawa: Dobrze rośnie w pełnym słońcu, w zacisznym miejscu i w cieplejszym mikroklimacie. W przypadku irysów kłączowych typu Iris × germanica kluczowe jest przepuszczalne podłoże i drenaż, zimowe przemoczenie sprzyja gniciu kłączy. Odpowiednia jest ziemia gliniasto-piaszczysta do żwirowej o pH 6,5–7,5, u bardziej wilgociolubnych irysów, jak Iris sibirica, tolerowane jest pH około 5,5–6,5 i równomiernie wilgotna rabata. Podlewanie u typów sucholubnych jest umiarkowane, tylko podczas ukorzeniania i długotrwałej suszy, u gatunków wilgociolubnych ważna jest stała wilgoć bez zastojów wody. Nawożenie jest zazwyczaj umiarkowane, wiosną stosuje się kompost lub nawóz o wyższej zawartości potasu i fosforu, nadmiar azotu sprzyja rozwojowi liści kosztem kwiatów. Po kwitnieniu pędy kwiatowe usuwa się u nasady, liście pozostawia się do jesieni i skraca do 10–15 cm. Ściółkę dobiera się w zależności od grupy: dla irysów kłączowych lepszy jest żwir mineralny, ściółka organiczna nad kłączami zatrzymuje wilgoć. Podczas sadzenia wierzchnia część mięsistego kłącza musi pozostać na poziomie gruntu. Sadzenie kłączy najczęściej odbywa się od lipca do września, ewentualnie od marca do kwietnia, irysy cebulowe sadzi się od września do października. Kwitnienie zazwyczaj przypada na maj–czerwiec, u odmian powtarzających kwitnienie część kwiatów może pojawić się również w sierpniu–wrześniu. Mrozoodporność w zależności od grupy wynosi zazwyczaj od -20 do -35 °C, bardziej wrażliwa jest kombinacja mrozu i wilgoci. W doniczce stosuje się bardziej mineralne podłoże, grubą warstwę drenażową i zimową ochronę przed deszczem. Początkującym pomaga podział kęp co 3–4 lata i luźniejszy rozstaw 30–45 cm. Najczęstszymi problemami są plamistość liści i gnicie kłączy, z owadów mszyce i wciornastki, wiosną także ślimaki.