Kosaciec bródkowy 'Earl of Essex' Irys niemiecki 'Earl of Essex'

Opis szczegółowy produktu

Irys brodaty 'Earl of Essex' - należy do wysokich irysów brodatych z wyraźnym rysunkiem plicata. Odmianę wyhodował Lloyd Zurbrigg w USA i wprowadzono ją w 1980 roku. Na sztywnych łodygach o wysokości około 85–90 cm zazwyczaj znajduje się 6–8 pąków, które otwierają się stopniowo w maju i czerwcu. Górne płatki są kremowobiałe do białych z delikatnym niebieskim przelewem na brzegach, dolne płatki są w kolorze wisterii niebieskiej z czystym białym obrzeżeniem, brody są zazwyczaj pomarańczowe. Kwiaty mają lekki zapach i dzięki sztywnym łodygom nadają się również do cięcia. Liście o kształcie miecza tworzą wachlarzowaty kępę o szerokości około 30–45 cm i pozostają dekoracyjne nawet po przekwitnięciu. W kompozycji dobrze komponuje się z piwoniami, szałwiami, bodziszkami i delikatnymi trawami ozdobnymi. Po spożyciu roślina jest lekko trująca, a sok z kłączy może podrażniać skórę. Dobrym połączeniem są trawy ozdobne, szałwie, kocimiętki i niskie piwonie, które latem zakryją kłącza, jednocześnie pozostawiając nasłonecznioną przestrzeń. Kwiaty nadają się do wazonu, najlepiej w momencie otwierania się pierwszego pąka, ponieważ kolejne pąki na łodydze stopniowo rozkwitają.

Uprawa: Dobrze rośnie na pełnym słońcu, w miejscu osłoniętym i w cieplejszym mikroklimacie. W przypadku irysów kłączowych typu Iris × germanica kluczowe jest przepuszczalne podłoże i drenaż, zimowe przemoczenie sprzyja gniciu kłączy. Odpowiednia jest ziemia gliniasto-piaszczysta do żwirowej o pH 6,5–7,5, u bardziej wilgociolubnych irysów, jak Iris sibirica, tolerowane jest pH około 5,5–6,5 i równomiernie wilgotna rabata. Podlewanie u typów sucholubnych jest umiarkowane, tylko podczas ukorzeniania i długotrwałej suszy, u gatunków wilgociolubnych ważna jest stała wilgoć bez zastojów wody. Nawożenie jest zazwyczaj umiarkowane, wiosną stosuje się kompost lub nawóz o wyższej zawartości potasu i fosforu, nadmiar azotu sprzyja rozwojowi liści kosztem kwiatów. Po kwitnieniu pędy kwiatowe usuwa się u nasady, liście pozostawia się do jesieni i skraca do 10–15 cm. Ściółkę dobiera się w zależności od grupy: dla irysów kłączowych lepszy jest żwir mineralny, ściółka organiczna nad kłączami zatrzymuje wilgoć. Podczas sadzenia wierzchnia część mięsistego kłącza musi pozostać na poziomie gruntu. Sadzenie kłączy najczęściej odbywa się od lipca do września, ewentualnie od marca do kwietnia, irysy cebulowe sadzi się od września do października. Kwitnienie zazwyczaj przypada na maj–czerwiec, u odmian powtarzających kwitnienie część kwiatów może pojawić się również w sierpniu–wrześniu. Mrozoodporność w zależności od grupy wynosi zazwyczaj od -20 do -35 °C, bardziej wrażliwa jest kombinacja mrozu i wilgoci. W doniczce stosuje się bardziej mineralne podłoże, grubą warstwę drenażową i zimową ochronę przed deszczem. Początkującym pomaga podział kęp co 3–4 lata i luźniejszy rozstaw 30–45 cm. Najczęstszymi problemami są plamistość liści i gnicie kłączy, z owadów mszyce i wciornastki, wiosną także ślimaki.