Kosaciec bródkowy 'Flirtatious' Iris × germanica 'Flirtatious'

Opis szczegółowy produktu

Kosaciec bródkowy 'Flirtatious' - ta odmiana należy do kosaćców bródkowych powstałych z dawnych krzyżówek na obszarze Bałkanów, u których jako gatunki rodzicielskie podaje się Iris pallida i Iris variegata. Odmianę 'Flirtatious' wprowadził do obrotu hodowca Willott w 1990 roku. Tworzy gęstą, wachlarzowatą kępę mieczowatych, średnio zielonych liści o długości około 35–55 cm, w pełni rozwoju zwykle szeroką na 40–60 cm. Pod koniec wiosny wyrastają mocne, nierozgałęzione lub słabo rozgałęzione pędy kwiatostanowe o wysokości około 60 cm, a w maju i czerwcu stopniowo otwierają się duże kwiaty o średnicy około 10–12 cm. Na jednym pędzie często rozwija się kilka pąków w kolejnych falach. Wewnętrzne płatki są łososiowo-różowe, zewnętrzne jasnołososiowe, a w środku przechodzą w pomarańczową bródkę, która podkreśla kształt kwiatu. Zapach jest delikatny i najlepiej wyczuwalny przy ciepłej pogodzie. Kwiaty odwiedzają pszczoły i trzmiele. W kompozycjach sprawdza się na przodzie rabat bylinowych, przy ścieżkach i kamiennych murkach, gdzie wyróżnia się rysunek okwiatu. Dobrze komponuje się z lawendą, szałwią, bodziszkami i trawami ozdobnymi, które podkreślają pionową linię liści. Cięte pędy wykorzystuje się w bukieciarstwie, pojedyncze kwiaty w wazonie rozkwitają stopniowo.

Uprawa: Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, w miejscu osłoniętym i w cieplejszym mikroklimacie. U kłączowych kosaćców typu Iris × germanica kluczowe znaczenie ma przepuszczalna gleba i drenaż, zimowe przemoczenie sprzyja gniciu kłączy. Odpowiednia jest gleba gliniasto-piaszczysta do żwirowatej o pH 6,5–7,5, natomiast kosaćce lubiące wilgoć, takie jak Iris sibirica, znoszą także pH około 5,5–6,5 i równomiernie wilgotną rabatę. Typy sucholubne podlewa się oszczędnie, tylko w okresie ukorzeniania i podczas długotrwałej suszy, u gatunków wilgociolubnych ważna jest stała wilgotność bez zalewania. Nawożenie jest umiarkowane, wiosną stosuje się kompost lub nawóz o podwyższonej zawartości potasu i fosforu, nadmiar azotu sprzyja rozwojowi liści kosztem kwiatów. Po przekwitnieniu pędy kwiatostanowe usuwa się u nasady, liście pozostawia się do jesieni i skraca do 10–15 cm. Ściółkę dobiera się w zależności od grupy: u kosaćców kłączowych lepiej sprawdza się żwir mineralny, ściółka organiczna na kłączach zatrzymuje wilgoć. Przy sadzeniu górna część mięsistego kłącza musi pozostać na równi z powierzchnią gleby. Kłącza sadzi się najczęściej od lipca do września, ewentualnie w marcu i kwietniu, kosaćce cebulowe sadzi się we wrześniu i październiku. Kwitnienie przypada zwykle na maj–czerwiec, u odmian powtarzających kwitnienie część kwiatów może pojawić się także w sierpniu–wrześniu. Mrozoodporność w zależności od grupy wynosi zwykle od około -20 do -35 °C, bardziej szkodliwe jest połączenie mrozu i wilgoci. W pojemniku stosuje się bardziej mineralne podłoże, grubą warstwę drenażową i zimową ochronę przed deszczem. Początkującym ułatwia uprawę dzielenie kęp co 3–4 lata i luźniejsza rozstawa 30–45 cm. Najczęstszymi problemami są plamistości liści i gnicie kłączy, ze szkodników mszyce i wciornastki, a wiosną także ślimaki.

Więcej na:  Instrukcja uprawy roślin cebulowych