Kosaciec bródkowy 'Flirtatious' Kosaciec germański 'Flirtatious'

Opis szczegółowy produktu

Kosaćiec niemiecki 'Flirtatious' - odmiana należy do kosaćców bródkowych, powstałych w wyniku dawnych krzyżówek na Bałkanach, gdzie jako gatunki rodzicielskie podaje się Iris pallida i Iris variegata. Odmianę 'Flirtatious' wprowadził do obiegu hodowca Willott w 1990 roku. Tworzy gęste, wachlarzowate kępy mieczowatych, średniozielonych liści o długości około 35–55 cm, w dorosłości zazwyczaj o szerokości 40–60 cm. Późną wiosną wyrastają sztywne, nierozgałęzione lub słabo rozgałęzione łodygi o wysokości około 60 cm, a w maju i czerwcu stopniowo otwierają się duże kwiaty o średnicy około 10–12 cm. Na jednej łodydze często rozwija się kilka pąków w kolejnych falach. Wewnętrzne płatki są łososiowo-różowe, zewnętrzne płatki są jasnołososiowe i w środku przechodzą w pomarańczową brodę, która podkreśla kształt kwiatu. Zapach jest delikatny i najlepiej ujawnia się podczas ciepłej pogody. Kwiaty odwiedzają pszczoły i trzmiele. W kompozycjach sprawdzi się na przedzie rabat bylinowych, przy ścieżkach i przy kamiennych murkach, gdzie podkreśli rysunek okwiatu. Dobrze komponuje się z lawendą, szałwią, bodziszkami i trawami ozdobnymi, które podkreślą pionową linię liści. Cięte łodygi są używane do wiązanek, pojedyncze kwiaty w wazonie rozkwitają stopniowo.

Uprawa: Preferuje pełne słońce, osłonięte stanowisko i cieplejszy mikroklimat. W przypadku irysów kłączowych typu Iris × germanica kluczowe jest przepuszczalne podłoże i drenaż, zimowe przemoczenie sprzyja gniciu kłączy. Odpowiednia jest ziemia gliniasto-piaszczysta do żwirowej o pH 6,5–7,5, u bardziej wilgociolubnych irysów, jak Iris sibirica, tolerowane jest pH około 5,5–6,5 i równomiernie wilgotna rabata. Podlewanie u typów sucholubnych jest umiarkowane, tylko podczas ukorzeniania i długotrwałej suszy, u gatunków wilgociolubnych ważna jest stała wilgoć bez zastojów wody. Nawożenie jest zazwyczaj umiarkowane, wiosną stosuje się kompost lub nawóz o wyższej zawartości potasu i fosforu, nadmiar azotu sprzyja rozwojowi liści kosztem kwiatów. Po kwitnieniu pędy kwiatowe usuwa się u nasady, liście pozostawia się do jesieni i skraca do 10–15 cm. Ściółkę dobiera się w zależności od grupy: dla irysów kłączowych lepszy jest żwir mineralny, ściółka organiczna nad kłączami zatrzymuje wilgoć. Podczas sadzenia wierzchnia część mięsistego kłącza musi pozostać na poziomie gruntu. Sadzenie kłączy najczęściej odbywa się od lipca do września, ewentualnie od marca do kwietnia, irysy cebulowe sadzi się od września do października. Kwitnienie zazwyczaj przypada na maj–czerwiec, u odmian powtarzających kwitnienie część kwiatów może pojawić się również w sierpniu–wrześniu. Mrozoodporność w zależności od grupy wynosi zazwyczaj od -20 do -35 °C, bardziej wrażliwa jest kombinacja mrozu i wilgoci. W doniczce stosuje się bardziej mineralne podłoże, grubą warstwę drenażową i zimową ochronę przed deszczem. Początkującym pomaga podział kęp co 3–4 lata i luźniejszy rozstaw 30–45 cm. Najczęstszymi problemami są plamistość liści i gnicie kłączy, z owadów mszyce i wciornastki, wiosną także ślimaki.