Kosaciec bródkowy 'Night Edition' - Iris germanica 'Night Edition' Iris germanica 'Night Edition'

Opis szczegółowy produktu

Irys niemiecki 'Night Edition' - bardzo popularny irys, który oferuje tylko najlepsze cechy. Na pierwszy rzut oka przyciąga pachnącymi, dużymi kwiatami w czysto białym kolorze z kontrastującymi odcieniami ciemnoniebieskiego i pomarańczowymi brodami. Odmianę ‘Night Edition’ wyhodował i wprowadził do obiegu Schreiner’s Gardens w 1981 roku. Tworzy zwarte wachlarze szarozielonych liści, a w okresie kwitnienia wypuszcza pędy o wysokości około 80–95 cm. Kwiaty pojawiają się zazwyczaj od maja do czerwca. Wewnętrzne płatki okwiatu są średnio niebieskie do dymnie niebieskich, zwisające płatki są wyraźnie ciemniejsze, ciemnoniebieskie do atramentowych, co podkreśla kontrast żółtej do złotawej brody. Kępa w wieku dorosłym rozrasta się mniej więcej do 40–50 cm szerokości. W kompozycji dobrze komponuje się z białymi i różowymi piwoniami, z wiosennymi szałwiami oraz z niskimi trawami, gdzie ciemny kwiat tworzy głębię, a liście dodają architektonicznej linii. Kwiaty nadają się do cięcia, po spożyciu roślina jest trująca. Irysy, dzięki swojej niewymagającej pielęgnacji i wartości estetycznej, należą do ulubionych roślin w ogrodach ozdobnych, chętnie sadzone są wokół elementów wodnych i na brzegach oczek wodnych. Są bardzo cenione za swoją wszechstronność i odporność w różnych środowiskach krajobrazowych.

Uprawa: Dobrze rośnie na pełnym słońcu, w miejscu osłoniętym i w cieplejszym mikroklimacie. W przypadku irysów kłączowych typu Iris × germanica kluczowe jest przepuszczalne podłoże i drenaż, zimowe przemoczenie sprzyja gniciu kłączy. Odpowiednia jest ziemia gliniasto-piaszczysta do żwirowej o pH 6,5–7,5, u bardziej wilgociolubnych irysów, jak Iris sibirica, tolerowane jest pH około 5,5–6,5 i równomiernie wilgotna rabata. Podlewanie u typów sucholubnych jest umiarkowane, tylko podczas ukorzeniania i długotrwałej suszy, u gatunków wilgociolubnych ważna jest stała wilgoć bez zastojów wody. Nawożenie jest zazwyczaj umiarkowane, wiosną stosuje się kompost lub nawóz o wyższej zawartości potasu i fosforu, nadmiar azotu sprzyja rozwojowi liści kosztem kwiatów. Po kwitnieniu pędy kwiatowe usuwa się u nasady, liście pozostawia się do jesieni i skraca do 10–15 cm. Ściółkę dobiera się w zależności od grupy: dla irysów kłączowych lepszy jest żwir mineralny, ściółka organiczna nad kłączami zatrzymuje wilgoć. Podczas sadzenia wierzchnia część mięsistego kłącza musi pozostać na poziomie gruntu. Sadzenie kłączy najczęściej odbywa się od lipca do września, ewentualnie od marca do kwietnia, irysy cebulowe sadzi się od września do października. Kwitnienie zazwyczaj przypada na maj–czerwiec, u odmian powtarzających kwitnienie część kwiatów może pojawić się również w sierpniu–wrześniu. Mrozoodporność w zależności od grupy wynosi zazwyczaj od -20 do -35 °C, bardziej wrażliwa jest kombinacja mrozu i wilgoci. W doniczce stosuje się bardziej mineralne podłoże, grubą warstwę drenażową i zimową ochronę przed deszczem. Początkującym pomaga podział kęp co 3–4 lata i luźniejszy rozstaw 30–45 cm. Najczęstszymi problemami są plamistość liści i gnicie kłączy, z owadów mszyce i wciornastki, wiosną także ślimaki.