Kosaciec bródkowy 'Night Owl' - Iris germanica 'Night Owl' Kosaciec germański 'Night Owl'

Opis szczegółowy produktu

Irys niemiecki 'Night Owl' <\/strong>- należy do wysokich irysów brodatych. Odmianę wyhodował Walter J. Schreiner i wprowadzony do obiegu w 1970 roku. Z trwałego, częściowo powierzchniowego kłącza wyrastają wachlarze szarozielonych, mieczowatych liści, a pod koniec wiosny pojawiają się rozgałęzione łodygi o wysokości około 90–100 cm. W maju i czerwcu otwierają się duże kwiaty o średnicy około 10–12 cm, z szerokimi, aksamitnymi płatkami w głębokim fioletowym, aż po prawie czarny odcień. Na zwisających płatkach wyróżnia się wyraźna „broda” w ciemnopurpurowym odcieniu, która z bliska podkreśla rysunek i strukturę kwiatu. Odmiana sprawdzi się w przedniej części rabat mieszanych, na suchych słonecznych zboczach i przy ścieżkach, gdzie można obserwować szczegóły kwiatu. W kompozycji sprawdza się obok srebrzystych liści, lawendy, kocimiętki i traw ozdobnych, gdzie ciemny kolor zyska przestrzeń i światło. Irysy, dzięki swojej niewymagającej pielęgnacji i wartości estetycznej, należą do ulubionych roślin w ogrodach ozdobnych, chętnie sadzone są wokół elementów wodnych i na brzegach oczek wodnych. Są bardzo cenione za swoją wszechstronność i odporność w różnych środowiskach krajobrazowych.

Uprawa: Dobrze rośnie na pełnym słońcu, w miejscu osłoniętym i w cieplejszym mikroklimacie. W przypadku irysów kłączowych typu Iris × germanica kluczowe jest przepuszczalne podłoże i drenaż, zimowe przemoczenie sprzyja gniciu kłączy. Odpowiednia jest ziemia gliniasto-piaszczysta do żwirowej o pH 6,5–7,5, u bardziej wilgociolubnych irysów, jak Iris sibirica, tolerowane jest pH około 5,5–6,5 i równomiernie wilgotna rabata. Podlewanie u typów sucholubnych jest umiarkowane, tylko podczas ukorzeniania i długotrwałej suszy, u gatunków wilgociolubnych ważna jest stała wilgoć bez zastojów wody. Nawożenie jest zazwyczaj umiarkowane, wiosną stosuje się kompost lub nawóz o wyższej zawartości potasu i fosforu, nadmiar azotu sprzyja rozwojowi liści kosztem kwiatów. Po kwitnieniu pędy kwiatowe usuwa się u nasady, liście pozostawia się do jesieni i skraca do 10–15 cm. Ściółkę dobiera się w zależności od grupy: dla irysów kłączowych lepszy jest żwir mineralny, ściółka organiczna nad kłączami zatrzymuje wilgoć. Podczas sadzenia wierzchnia część mięsistego kłącza musi pozostać na poziomie gruntu. Sadzenie kłączy najczęściej odbywa się od lipca do września, ewentualnie od marca do kwietnia, irysy cebulowe sadzi się od września do października. Kwitnienie zazwyczaj przypada na maj–czerwiec, u odmian powtarzających kwitnienie część kwiatów może pojawić się również w sierpniu–wrześniu. Mrozoodporność w zależności od grupy wynosi zazwyczaj od -20 do -35 °C, bardziej wrażliwa jest kombinacja mrozu i wilgoci. W doniczce stosuje się bardziej mineralne podłoże, grubą warstwę drenażową i zimową ochronę przed deszczem. Początkującym pomaga podział kęp co 3–4 lata i luźniejszy rozstaw 30–45 cm. Najczęstszymi problemami są plamistość liści i gnicie kłączy, z owadów mszyce i wciornastki, wiosną także ślimaki.