Kosaciec niemiecki 'Earl of Essex' Iris germanica 'Earl of Essex'

Opis szczegółowy produktu

Kosaciec niemiecki 'Earl of Essex' - należy do wysokich kosaćców bródkowych o wyrazistym rysunku typu plicata. Odmianę wyhodował Lloyd Zurbrigg w USA, a wprowadzono ją do uprawy w 1980 roku. Na mocnych pędach kwiatostanowych o wysokości około 85–90 cm wytwarza zwykle 6–8 pąków, które rozwijają się stopniowo w maju i czerwcu. Górne listki okwiatu są kremowobiałe do białych, z delikatnym niebieskim nalotem na brzegach, dolne płatki mają barwę glicyniowoniebieską z czystym białym obrzeżeniem, a bródki są zazwyczaj pomarańczowe. Kwiaty mają delikatny zapach, a dzięki mocnym łodygom nadają się również na kwiat cięty. Mieczowate liście tworzą wachlarzowatą kępę o szerokości około 30–45 cm i pozostają dekoracyjne także po przekwitnięciu. W kompozycjach dobrze współgra z piwoniami, szałwiami, bodziszkami i delikatnymi trawami ozdobnymi. Po spożyciu roślina jest lekko trująca, a sok z kłączy może podrażniać skórę. Udane zestawienia tworzy z trawami ozdobnymi, szałwiami, kocimiętkami i niskimi piwoniami, które latem zasłaniają kłącza, a jednocześnie pozostawiają przestrzeń otwartą na słońce. Kwiaty można wykorzystać do wazonu, najlepiej w chwili, gdy otwiera się pierwszy pąk, ponieważ kolejne pąki na pędzie stopniowo zakwitają.

Uprawa: Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, w miejscu osłoniętym, w cieplejszym mikroklimacie. W przypadku kosaćców kłączowych typu Iris × germanica kluczowe są przepuszczalna gleba i drenaż, a zimowe przemoczenie sprzyja gniciu kłączy. Odpowiednia jest gleba gliniasto-piaszczysta do żwirowatej o pH 6,5–7,5, natomiast bardziej wilgociolubne kosaćce, takie jak Iris sibirica, znoszą również pH około 5,5–6,5 i równomiernie wilgotną rabatę. Typy sucholubne podlewa się oszczędnie, tylko w okresie ukorzeniania i podczas długotrwałej suszy, u gatunków wilgociolubnych ważna jest stała wilgotność bez zastoju wody. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną stosuje się kompost lub nawóz o podwyższonej zawartości potasu i fosforu, nadmiar azotu sprzyja rozwojowi liści kosztem kwiatów. Po przekwitnięciu pędy kwiatostanowe usuwa się u podstawy, liście pozostawia się do jesieni i skraca do 10–15 cm. Ściółkę dobiera się w zależności od grupy: dla kosaćców kłączowych lepszy jest żwir mineralny, ponieważ ściółka organiczna na kłączach zatrzymuje wilgoć. Podczas sadzenia górna część mięsistego kłącza musi pozostać na równi z powierzchnią gleby. Kłącza sadzi się najczęściej od lipca do września, ewentualnie w marcu–kwietniu, kosaćce cebulowe sadzi się we wrześniu–październiku. Kwitnienie przypada zwykle na maj–czerwiec, u odmian powtarzających kwitnienie część kwiatów może pojawić się również w sierpniu–wrześniu. Mrozoodporność w zależności od grupy wynosi zazwyczaj od około -20 do -35 °C, bardziej szkodliwe jest połączenie mrozu i wilgoci. W pojemniku stosuje się bardziej mineralne podłoże, grubą warstwę drenażową i zimową osłonę przed deszczem. Początkującym ułatwia uprawę dzielenie kęp co 3–4 lata oraz luźniejsza rozstawa 30–45 cm. Najczęstszymi problemami są plamistości liści i gnicie kłączy, ze szkodników mszyce i wciornastki, a wiosną również ślimaki.

Autor: Kristýna | Rewizja: 14.01. 2026

Więcej na:  Instrukcja uprawy roślin cebulowych