Kosaciec syberyjski 'Dance Ballerina Dance' - Iris sibirica 'Ballerina Dance' Iris sibirica „Taniec baletnicy”

Opis szczegółowy produktu

Irys syberyjski 'Dance Ballerina Dance' - należy do irysów bezbródkowych, kłączowych, wywodzących się od europejsko-azjatyckiego gatunku wilgotnych łąk i nadrzecznych łęgów. Odmiana została wprowadzona w 1983 roku i należy do wczesnych odmian tetraploidalnych o delikatnym różowym odcieniu. Tworzy wyprostowane, zwarte kępy wąskich, niebieskozielonych liści o wysokości około 50–70 cm. Pędy kwiatowe wyrastają ponad liście i w pełnym kwitnieniu osiągają zazwyczaj 70–80 cm, kępa z czasem rozszerza się do 45–60 cm. W maju i czerwcu na sztywnych pędach pojawiają się 2–5 kwiatów o falistym brzegu. Górne płatki są prawie białe z różowawym odcieniem, dolne płatki (fale) są lawendowo-różowe z jaśniejszym obrzeżem i żółtawym lub miodowym sygnałem. Kwiaty nie mają wyraźnego zapachu. W kompozycji odmiana sprawdza się z bodziszkami, liliowcami, tawułkami i trawami ozdobnymi, nad wodą na przykład z pałką wodną lub z irysem żółtym. Nadaje się również jako kwiat cięty. Roślina jest trująca po spożyciu, a jej sok może podrażniać wrażliwą skórę.

Uprawa: Najlepiej kwitnie w pełnym słońcu, toleruje również półcień, zwłaszcza przy wystarczającej ilości wilgoci. Preferuje glebę próchniczną, żyzną, która nie wysycha w okresie pączkowania i kwitnienia, jednocześnie bez zimowego nadmiernego nawodnienia i stojącej wody. Zalecane pH to lekko kwaśne do neutralnego, około 6,0–7,0. Rośliny sadzi się wiosną lub późnym latem, zazwyczaj od marca do maja i od sierpnia do października. Sadzonki irysa syberyjskiego po posadzeniu zazwyczaj szybko się przyjmują, pod warunkiem, że gleba jest równomiernie wilgotna przez pierwszy sezon. Przy sadzeniu grupowym sprawdza się rozstawa 45–50 cm, co odpowiada mniej więcej 4–5 roślinom na m². Po posadzeniu utrzymuje się równomierną wilgotność, a powierzchnię gleby często pokrywa się 2–4 cm kompostu, który ogranicza parowanie i stopniowo uzupełnia składniki odżywcze. Latem dojrzała kępa znosi nawet krótkotrwałą suszę, jednak długotrwałe wysychanie zmniejsza zawiązywanie pąków na kolejny rok. W donicy sprawdzi się głębsza doniczka z drenażem, podłoże warto wzbogacić kompostem, a w upały należy liczyć się z częstszym podlewaniem. Na wiosnę kwitnienie wspomaga dodatek kompostu lub zbilansowanego nawozu o niższej zawartości azotu. Po przekwitnięciu można usunąć pędy, liście pozostają dekoracyjne i wiosną są skracane. Po 4–5 latach kępy zazwyczaj gęstnieją, a podział odnawia kwitnienie i witalność. W naszych warunkach dojrzała kępa jest mrozoodporna w przybliżeniu do −34 °C. Z chorób może pojawić się plamistość liści przy długotrwałym nawilżeniu liści, ze szkodników zwierzęcych szczególnie ślimaki wiosną, a przy długotrwałym zamokrzeniu ryzyko gnicia kłączy.

Autor: Kristýna | Rewizja: 29.01. 2026