Kosaciec syberyjski 'Dance Ballerina Dance' Iris sibirica 'Dance Ballerina Dance'

Opis szczegółowy produktu

Kosaciec syberyjski 'Dance Ballerina Dance' - należy do bezbródkowych, kłączowych kosaćców wywodzących się od europejsko-azjatyckiego gatunku wilgotnych łąk i dolin rzecznych. Odmianę wprowadzono do uprawy w 1983 roku i zalicza się ją do wczesnych odmian tetraploidalnych o delikatnym różowym odcieniu. Tworzy wzniesione, zwarte kępy wąskich, niebieskozielonych liści o wysokości około 50–70 cm. Pędy kwiatostanowe wyrastają ponad liście i w pełni kwitnienia osiągają zwykle 70–80 cm, a kępa z czasem rozrasta się do 45–60 cm. W maju i czerwcu na sztywnych pędach pojawia się po 2–5 kwiatów o falistym brzegu. Górne płatki okwiatu są niemal białe z różowym nalotem, a dolne, zwisające płatki lawendoworóżowe z jaśniejszym obrzeżeniem i żółtawą do miodowej plamką u nasady. Kwiaty nie mają wyraźnego zapachu. W kompozycjach ta odmiana sprawdza się z bodziszkami, liliowcami, tawułkami i trawami ozdobnymi, a nad wodą na przykład z krwawnicą lub kosaćcem żółtym. Nadaje się również na kwiat cięty. Roślina jest trująca po spożyciu, a jej sok może podrażniać wrażliwą skórę.

Uprawa: Najobficiej kwitnie w pełnym słońcu, znosi też półcień, zwłaszcza przy dostatecznej wilgotności. Odpowiada mu gleba próchniczna i żyzna, która w okresie ruszania wegetacji i kwitnienia nie przesycha, a jednocześnie nie jest zimą podmokła i nie zalega w niej woda. Zalecane pH jest lekko kwaśne do obojętnego, około 6,0–7,0. Rośliny sadzi się wiosną lub pod koniec lata, zwykle od marca do maja oraz od sierpnia do października. Sadzonki kosaćca syberyjskiego po posadzeniu zazwyczaj szybko się przyjmują, jeśli w pierwszym sezonie gleba jest równomiernie wilgotna. Przy nasadzeniach grupowych sprawdza się rozstawa 45–50 cm, co odpowiada mniej więcej 4–5 roślinom na m². Po posadzeniu utrzymuje się równomierną wilgotność, a powierzchnię gleby często okrywa się 2–4 cm warstwą kompostu, który ogranicza parowanie i stopniowo uzupełnia składniki pokarmowe. Latem dobrze rozrośnięta kępa znosi krótszą suszę, jednak długotrwałe przesychanie zmniejsza zawiązywanie pąków na kolejny rok. W pojemniku sprawdzi się głębsza doniczka z drenażem, podłoże warto wzbogacić kompostem, a w upały należy liczyć się z częstszym podlewaniem. Wiosną kwitnienie wspiera dodatek kompostu lub zrównoważonego nawozu o niższej zawartości azotu. Po przekwitnieniu można usunąć pędy kwiatostanowe, liście pozostają dekoracyjne i skraca się je wiosną. Po 4–5 latach kępy zwykle się zagęszczają, a podział odnawia kwitnienie i witalność. W naszych warunkach klimatycznych dobrze rozrośnięta kępa jest mrozoodporna do około −34 °C. Spośród chorób przy długotrwałym zwilżeniu liści może pojawić się plamistość liści, spośród szkodników zwłaszcza ślimaki wiosną, a przy długotrwałym zalaniu istnieje ryzyko gnicia kłączy.

Autor: Kristýna | Rewizja: 29.01. 2026