Kosaciec syberyjski 'Flight of Butterflies' - Iris sibirica 'Flight of Butterflies' Iris sibirica 'Flight of Butterflies'

Opis szczegółowy produktu

Irys syberyjski 'Flight of Butterflies' - pochodzi od gatunków wilgotniejszych łąk, nadrzecznych łęgów i widnych skrajów lasów strefy umiarkowanej Europy i Azji Zachodniej. Odmiana 'Flight of Butterflies' została zarejestrowana przez hodowczynię Jean Witt w 1972 roku. Tworzy gęste, wyprostowane kępy wąskich, mieczowatych liści o szarozielonym odcieniu, które po przekwitnieniu pozostają dekoracyjne i czyste. W okresie kwitnienia łodygi osiągają około 70–90 cm, szerokość kępy wynosi zazwyczaj 45–60 cm. Kwiaty są bezbródkowe, o szerokości 6–7 cm, otwierają się stopniowo w czerwcu i lipcu na mocnych łodyżkach. Górne płatki są średnio fioletowo-niebieskie, dolne płatki są białe i prawie całkowicie pokryte delikatnym unerwieniem w fioletowo-niebieskim odcieniu, przypominającym wzór skrzydeł motyla. Zapach jest zazwyczaj subtelny, kwiaty nadają się do cięcia, chociaż gorzej znoszą transport niż klasyczne kwiaty cięte. Roślina jest przyjazna pszczołom, po spożyciu może działać drażniąco. W kompozycji ogrodowej dobrze komponuje się z tawułkami, funkiami, dziennymi liliami, bodziszkami i delikatnymi trawami, gdzie kontrast bieli i fioletu działa jako świetlisty akcent nad wodą i na zwykłej rabacie.

Uprawa: Najlepiej kwitnie w pełnym słońcu, toleruje również półcień, zwłaszcza przy wystarczającej ilości wilgoci. Preferuje glebę próchniczną, żyzną, która nie wysycha w okresie pączkowania i kwitnienia, jednocześnie bez zimowego nadmiernego nawodnienia i stojącej wody. Zalecane pH to lekko kwaśne do neutralnego, około 6,0–7,0. Rośliny sadzi się wiosną lub późnym latem, zazwyczaj od marca do maja i od sierpnia do października. Sadzonki irysa syberyjskiego po posadzeniu zazwyczaj szybko się przyjmują, pod warunkiem, że gleba jest równomiernie wilgotna przez pierwszy sezon. Przy sadzeniu grupowym sprawdza się rozstawa 45–50 cm, co odpowiada mniej więcej 4–5 roślinom na m². Po posadzeniu utrzymuje się równomierną wilgotność, a powierzchnię gleby często pokrywa się 2–4 cm kompostu, który ogranicza parowanie i stopniowo uzupełnia składniki odżywcze. Latem dojrzała kępa znosi nawet krótkotrwałą suszę, jednak długotrwałe wysychanie zmniejsza zawiązywanie pąków na kolejny rok. W donicy sprawdzi się głębsza doniczka z drenażem, podłoże warto wzbogacić kompostem, a w upały należy liczyć się z częstszym podlewaniem. Na wiosnę kwitnienie wspomaga dodatek kompostu lub zbilansowanego nawozu o niższej zawartości azotu. Po przekwitnięciu można usunąć pędy, liście pozostają dekoracyjne i wiosną są skracane. Po 4–5 latach kępy zazwyczaj gęstnieją, a podział odnawia kwitnienie i witalność. W naszych warunkach dojrzała kępa jest mrozoodporna w przybliżeniu do −34 °C. Z chorób może pojawić się plamistość liści przy długotrwałym nawilżeniu liści, ze szkodników zwierzęcych szczególnie ślimaki wiosną, a przy długotrwałym zamokrzeniu ryzyko gnicia kłączy.

Autor: Kristýna | Rewizja: 29.01. 2026