Kosaciec syberyjski 'Flight of Butterflies' Iris sibirica 'Flight of Butterflies'

Opis szczegółowy produktu

Kosaciec syberyjski 'Flight of Butterflies' - wywodzi się od gatunków wilgotnych łąk, dolin rzecznych i jasnych obrzeży lasów strefy umiarkowanej Europy i zachodniej Azji. Odmianę 'Flight of Butterflies' zarejestrowała hodowczyni Jean Witt w 1972 roku. Roślina tworzy gęstą, wzniesioną kępę wąskich, mieczowatych liści o szarozielonym odcieniu. Po przekwitnieniu kępa pozostaje dekoracyjna i schludna. W czasie kwitnienia pędy kwiatostanowe osiągają około 70–90 cm, a szerokość kępy wynosi zwykle 45–60 cm. Kwiaty są bezbródkowe, mają 6–7 cm szerokości i w czerwcu–lipcu otwierają się stopniowo na sztywnych łodygach. Górne listki okwiatu są średnio fioletowoniebieskie. Dolne są białe i niemal całkowicie pokryte delikatnym fioletowoniebieskim użyłkowaniem, które przypomina rysunek motylich skrzydeł. Zapach jest zwykle niewyczuwalny. Kwiaty sprawdzają się jako kwiat cięty, choć gorzej znoszą transport niż klasyczne kwiaty cięte. Roślina jest miododajna, a po spożyciu może działać drażniąco. W kompozycji ogrodowej dobrze łączy się z tawułkami, funkiami, liliowcami, bodziszkami i delikatnymi trawami. Kontrast bieli i fioletu działa tam jak świetlny akcent, zarówno nad wodą, jak i na zwykłej rabacie.

Uprawa: Najobficiej kwitnie w pełnym słońcu, znosi też półcień, zwłaszcza przy dostatku wilgoci. Odpowiada mu próchnicza, żyzna gleba, która nie przesycha w okresie wypuszczania pędów i kwitnienia. Jednocześnie nie może być zimą podmokła ani narażona na stojącą wodę. Zalecane pH jest lekko kwaśne do obojętnego, około 6,0–7,0. Rośliny sadzi się wiosną lub pod koniec lata, zwykle od marca do maja oraz od sierpnia do października. Sadzonki kosaćca syberyjskiego zwykle szybko się przyjmują, jeśli w pierwszym sezonie gleba jest równomiernie wilgotna. W nasadzeniach grupowych sprawdza się rozstaw 45–50 cm, co odpowiada mniej więcej 4–5 roślinom na m². Po posadzeniu utrzymuje się równomierną wilgotność. Powierzchnię gleby często okrywa się warstwą kompostu o grubości 2–4 cm, która ogranicza parowanie i stopniowo uzupełnia składniki pokarmowe. Latem dojrzała kępa znosi krótszą suszę, jednak długotrwałe przesychanie zmniejsza zawiązywanie pąków na kolejny rok. W uprawie pojemnikowej sprawdza się głębsza doniczka z drenażem. Podłoże warto wzbogacić kompostem, a w upały trzeba liczyć się z częstszym podlewaniem. Wiosną kwitnienie wspiera dodatek kompostu lub zrównoważonego nawozu o niższej zawartości azotu. Po przekwitnieniu można usunąć pędy kwiatostanowe. Liście pozostają dekoracyjne i skraca się je wiosną. Po 4–5 latach kępy zwykle się zagęszczają, a podział odnawia kwitnienie i wigor rośliny. W naszych warunkach klimatycznych dojrzała kępa jest mrozoodporna do około −34 °C. Spośród chorób przy długotrwałym zwilżeniu liści może pojawić się plamistość liści. Ze szkodników wiosną zagrażają przede wszystkim ślimaki, a przy długotrwałym zalaniu istnieje ryzyko gnicia kłączy.

Autor: Kristýna | Rewizja: 29.01. 2026