Kosaciec syberyjski 'Shaker's Prayer' Iris sibirica 'Shaker's Prayer'

Opis szczegółowy produktu

Irys syberyjski 'Shaker's Prayer' - należy do irysów bezbródkowych z kręgu Iris sibirica, gatunku rozpowszechnionego w Europie i strefie umiarkowanej Azji, gdzie rośnie na wilgotniejszych łąkach, w rowach i w dolinach rzecznych. W asortymencie oferowana jest jako sadzonka w doniczce oraz jako podzielone kłącze. Odmianę wyhodowała Carol Warner, została zarejestrowana w 1989 roku i weszła do obiegu na początku lat 90. W ogrodzie tworzy zwarty lub lekko rozrastający się kępa, która w dorosłości osiąga szerokość około 40–60 cm. Wąskie, średniozielone liście przypominają delikatną trawę i pozostają atrakcyjne nawet po kwitnieniu. Łodygi są zazwyczaj sztywne, zazwyczaj 80–110 cm, a na jednej łodydze stopniowo otwiera się do 4–5 kwiatów. W maju do czerwca prezentuje kwiaty o średnicy około 6–8 cm, których wewnętrzne płatki są niebieskofioletowe i wyprostowane, podczas gdy zewnętrzne płatki mają białe tło z delikatnym fioletowym unerwieniem i wyraźnym żółtym okiem u nasady. Rysunek kwiatów wygląda jak akwarela, która zmienia się w zależności od światła i porannej rosy. Zapach zazwyczaj nie jest intensywny, natomiast wyróżnia się rysunkiem i czystością formy. Kwiaty odwiedzają zapylacze, zwłaszcza pszczoły. Znajduje zastosowanie przy elementach wodnych, w nasadzeniach naturalnych oraz w rabacie bylinowej z dziennymi liliami, trawami ozdobnymi, bodziszkami lub floksami, gdzie dodaje pionową linię i delikatny ruch liści. Kwiaty nadają się również do cięcia i w wazonie zazwyczaj wytrzymują kilka dni. Roślina jest niejadalna dla dzieci i zwierząt domowych, zalecana jest podstawowa ostrożność podczas manipulacji.

Uprawa: Preferuje pełne słońce, osłonięte stanowisko i cieplejszy mikroklimat. W przypadku irysów kłączowych typu Iris × germanica kluczowe jest przepuszczalne podłoże i drenaż, zimowe przemoczenie sprzyja gniciu kłączy. Odpowiednia jest ziemia gliniasto-piaszczysta do żwirowej o pH 6,5–7,5, u bardziej wilgociolubnych irysów, jak Iris sibirica, tolerowane jest pH około 5,5–6,5 i równomiernie wilgotna rabata. Podlewanie u typów sucholubnych jest umiarkowane, tylko podczas ukorzeniania i długotrwałej suszy, u gatunków wilgociolubnych ważna jest stała wilgoć bez zastojów wody. Nawożenie jest zazwyczaj umiarkowane, wiosną stosuje się kompost lub nawóz o wyższej zawartości potasu i fosforu, nadmiar azotu sprzyja rozwojowi liści kosztem kwiatów. Po kwitnieniu pędy kwiatowe usuwa się u nasady, liście pozostawia się do jesieni i skraca do 10–15 cm. Ściółkę dobiera się w zależności od grupy: dla irysów kłączowych lepszy jest żwir mineralny, ściółka organiczna nad kłączami zatrzymuje wilgoć. Podczas sadzenia wierzchnia część mięsistego kłącza musi pozostać na poziomie gruntu. Sadzenie kłączy najczęściej odbywa się od lipca do września, ewentualnie od marca do kwietnia, irysy cebulowe sadzi się od września do października. Kwitnienie zazwyczaj przypada na maj–czerwiec, u odmian powtarzających kwitnienie część kwiatów może pojawić się również w sierpniu–wrześniu. Mrozoodporność w zależności od grupy wynosi zazwyczaj od -20 do -35 °C, bardziej wrażliwa jest kombinacja mrozu i wilgoci. W doniczce stosuje się bardziej mineralne podłoże, grubą warstwę drenażową i zimową ochronę przed deszczem. Początkującym pomaga podział kęp co 3–4 lata i luźniejszy rozstaw 30–45 cm. Najczęstszymi problemami są plamistość liści i gnicie kłączy, z owadów mszyce i wciornastki, wiosną także ślimaki.