Krwawnica pospolita 'Robert' Lythrum salicaria 'Robert'

Opis szczegółowy produktu

Krwawnica pospolita 'Robert' - wyselekcjonowana odmiana wilgociolubnej byliny z rodziny krwawnicowatych, która w naturze rośnie na mokradłach i nad brzegami cieków wodnych Eurazji. 'Robert' tworzy regularną kępę o sztywnych, czworokątnych łodygach i wąskolancetowatych liściach, delikatnie filcowatych od spodu. Od końca czerwca aż do sierpnia na szczytach pędów pojawiają się różowe, gwiaździście rozpostarte kwiaty zebrane w kłosokształtne grona o długości około 12–20 cm. Kwiaty dostarczają pyłku i nektaru, a w ogrodzie działają jak naturalny magnes dla zapylaczy. W kompozycjach dobrze łączy się z kosaćcami, wiązówkami, dąbrówką rozłogową lub trawami ozdobnymi, które podkreślają jej pionowy rytm. Jesienią liście żółkną, a cała część nadziemna zamiera, więc przestrzeń przejmuje struktura sąsiednich bylin. Kwiaty nie mają wyraźnego zapachu, jednak w czasie kwitnienia wyczuwalna jest delikatna miodowa nuta, związana z obecnością licznych owadów. W odróżnieniu od smuklejszej krwawnicy rózgowatej (Lythrum virgatum) odmiana 'Robert' sprawia wrażenie pełniejszej, a jej kwiatostany są gęstsze. Idealnie nadaje się do nasadzeń nad zbiornikami wodnymi, w wilgotnych częściach ogrodu oraz na rabatach bylinowych. Jej różowe kwiaty stanowią niepowtarzalny akcent wizualny w ogrodzie. Na rabatach bylinowych często zestawia się ją z liliowcami lub niebiesko kwitnącymi kocimiętkami, uzyskując czysty kontrast barw.

Uprawa: Najlepiej rośnie w pełnym słońcu. W półcieniu międzywęźla się wydłużają, a kępa traci zwarty pokrój. Gleba może być próchniczno-gliniasta lub gliniasta, ważne jest jednak stałe zaopatrzenie w wodę – najlepiej świeża do mokrej, na brzegach oczek wodnych, a także na lekko podmokłej rabacie. Roślina toleruje odczyn od kwaśnego po zasadowy, w praktyce sprawdza się pH 6,0–7,5. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października. W upalne lato regularne podlewanie poprawia ukorzenianie. Dorosła kępa osiąga 0,7–0,9 m wysokości i 0,4–0,6 m szerokości. Rośliny sadzi się w rozstawie 45–50 cm, czyli około 4–5 szt. na m². Wiosną stosuje się kompost lub nawóz o spowolnionym działaniu, a w pojemnikach zaleca się cięższe podłoże z domieszką gliny i drenażem. Po przekwitnieniu samosiew ogranicza się zwykle przez obcinanie przekwitłych kłosów. Mrozoodporność podaje się na około -40 °C. W Polsce zimuje bez okrycia, natomiast w pojemniku warto chronić bryłę korzeniową przed przemarznięciem i całkowitym przesuszeniem. Spośród szkodników na młodych pędach pojawiają się czasem mszyce. Wysoki poziom wód gruntowych nie stanowi problemu, natomiast na suchych, piaszczystych glebach roślina wymaga częstszego podlewania. Ściółka z kompostu lub zrębków stabilizuje temperaturę gleby i ogranicza wahania wilgotności. Na bukiety pędy ścina się wtedy, gdy otworzy się dolna jedna trzecia kwiatów, a w wazonie rozkwitają one dalej. Po głównym kwitnieniu może nastąpić krótsze, powtórne kwitnienie, jeśli przekwitłe kwiatostany usuwa się na bieżąco. Podczas długotrwałej suszy liście mogą zasychać od dołu, co zwykle ustępuje po przywróceniu wilgotności. 

Autor: Kristýna | Rewizja: 02.02. 2026