Krwiściąg lekarski 'Blackthorn' Sanguisorba officinalis 'Blackthorn'

Opis szczegółowy produktu

Krwiściąg lekarski 'Blackthorn' - atrakcyjna, trwała bylina z rodziny różowatych, rozpowszechniona w strefie umiarkowanej Eurazji. W naturze rośnie na wilgotnych łąkach, źródliskach i obrzeżach mokradeł, gdzie wilgoć przeplata się z krótkimi okresami przesychania, często także na glebach o podwyższonej zawartości wapnia. Odmiana 'Blackthorn' to selekcja ogrodowa, często kojarzona z holenderskim projektantem krajobrazu Pietem Oudolfem, ceniona za smukłe, ciemnopurpurowoczerwone główki kwiatowe i przejrzystą sylwetkę. Z przyziemnej rozety nieparzystopierzastych, średnio zielonych liści wyrastają rozgałęzione, sztywne, miejscami czerwono zabarwione pędy, które w okresie kwitnienia osiągają około 1,2–1,6 m. Szerokość dojrzałej kępy wynosi 0,5–0,7 m, a roślina powoli rozrasta się za pomocą krótkich kłączy. Kwiatostany tworzą wąskie, walcowate główki o długości około 3–6 cm, złożone z drobnych kwiatów z wyraźnymi pręcikami, w barwie od winnej po niemal czarnopurpurową. Od lipca do września dostarczają nektaru i pyłku, chętnie odwiedzają je pszczoły, trzmiele i motyle. Główki zachowują barwę także po przekwitnięciu, dzięki czemu roślina pozostaje dekoracyjna aż do jesieni i dobrze sprawdza się w wazonie, zapach jest mało wyraźny. W kompozycjach naturalnie łączy się z trawami ozdobnymi, jeżówkami, wiązówkami, kosaćcami syberyjskimi lub innymi krwiściągami.

Uprawa:  Wymaga pełnego słońca do lekkiego półcienia oraz gleby, która pozostaje świeża również latem. Najodpowiedniejsza jest ziemia gliniasta do ilastej, zasobna w próchnicę, ale z dobrym drenażem, aby zimą woda nie zalegała przy korzeniach. Zalecane pH wynosi około 6,5–8,0, roślina dobrze znosi także gleby lekko zasadowe. Podlewanie jest potrzebne głównie po posadzeniu i podczas długotrwałej suszy, ściółka ze skoszonej trawy lub kompostu pomaga utrzymać wilgoć i stabilizuje temperaturę gleby. Nawożenie powinno być umiarkowane, na zbyt żyznych glebach pędy mogą mięknąć i w czasie deszczu wymagać podpór. Rośliny sadzi się od marca do października, w rozstawie około 40–50 cm, co odpowiada mniej więcej 4–6 roślinom na m². Mrozoodporność dojrzałych kęp wynosi w praktyce około -28 °C. Po przekwitnięciu można ściąć pędy kwiatowe, aby ograniczyć samosiew i zachować schludny wygląd kępy. Wiosną usuwa się suche części nadziemne, roślina niezawodnie odbija także po surowszych zimach. Rozmnaża się ją zwykle przez podział wiosną lub jesienią, ewentualnie z siewu. Z chorób mogą wystąpić plamistości liści lub mączniak prawdziwy przy zbyt gęstym nasadzeniu, ze szkodników mszyce, a u młodych roślin także ślimaki.

Autor: Nikol | Rewizja: 6.2. 2026