Krwiściąg lekarski 'Maartjes Merlot' - Sanguisorba officinalis 'Maartjes Merlot' Sanguisorba officinalis „Maartjes Merlot”

Opis szczegółowy produktu

Krwiwiasz odmiany 'Maartjes Merlot' - atrakcyjny kultywar krwiwiastu, ceniony za swoje efektowne kwiaty i ciemne liście. Odmiana 'Maartjes Merlot' to wybór ogrodniczy z holenderskiej tradycji szkółkarskiej, w literaturze pojawia się również pod roboczą nazwą 'DJHC 143'. Tworzy długowieczną kępę z przyziemną rozetą liści nieparzystopierzastych, delikatnie ząbkowanych, o ciemnozielonym kolorze. Z niej wyrastają rozgałęzione, mocne łodygi, które w okresie kwitnienia osiągają zazwyczaj 100–130 cm, w sprzyjających warunkach nawet do około 150 cm. Kępa ma około 60–90 cm szerokości i rozrasta się powoli za pomocą krótkich kłączy. Od końca czerwca do września wytwarza wąskie, walcowate kłosy o długości 3–6 cm z drobnymi, ciemnowiśniowymi kwiatami i wyrazistymi pręcikami. Kwiaty dostarczają nektaru i pyłku, przyciągając pszczoły, trzmiele i motyle, podczas gdy zapach nie jest zazwyczaj intensywny. Kłosy utrzymują kolor nawet po przekwitnięciu, dzięki czemu roślina pozostaje widoczna aż do jesieni i dobrze sprawdza się również w wazonie. Gatunek znany jest również z tradycyjnego zielarstwa, kłącza zawierają głównie taniny i inne substancje fenolowe, które są powszechnie badane w roślinach pod kątem potencjału antyoksydacyjnego, bez stwierdzeń dotyczących zdrowia. W kompozycjach naturalnie komponuje się z trawami ozdobnymi, rudbekiami, tawułkami lub irysami syberyjskimi, tworząc delikatne pionowe akcenty.

Uprawa: Wymaga pełnego słońca do lekkiego półcienia i gleby, która pozostaje świeża również latem. Najlepsza jest gleba gliniasta do ilastej z dobrym zapasem próchnicy, ale z funkcjonalnym drenażem, aby zimą woda nie stała przy korzeniach. Sugerowane pH wynosi około 6,5–8,0, dobrze toleruje również gleby lekko zasadowe. Podlewanie jest kluczowe głównie po posadzeniu i podczas długotrwałej suszy, ściółka z pokoszonej trawy lub kompostu pomaga utrzymać wilgoć i stabilizować temperaturę gleby. Nawożenie jest umiarkowane, na zbyt żyznych glebach łodygi mogą mięknąć i w deszczu wymagać podpory. Rośliny sadzi się od marca do października, w odstępach około 40–50 cm, co odpowiada około 4–6 roślinom na m². Mrozoodporność dojrzałych kęp w praktyce wynosi około -28 °C. Po kwitnieniu można przyciąć pędy kwiatowe, aby ograniczyć rozsiewanie się nasion i promować czysty wygląd kępy. Wiosną usuwa się suche części nadziemne, odrastanie jest niezawodne nawet po surowszych zimach. Rozmnażanie zazwyczaj odbywa się przez podział wiosną lub jesienią, ewentualnie przez wysiew. Spośród chorób mogą wystąpić plamistości liści lub mączniak przy zagęszczeniu roślinności, spośród szkodników mszyce, ewentualnie ślimaki u młodych roślin.

Autor: Nikol | Rewizja: 6.2.2026