Krwiściąg lekarski 'Maartjes Merlot' Sanguisorba officinalis 'Maartjes Merlot'

Opis szczegółowy produktu

Krwiściąg lekarski 'Maartjes Merlot' - atrakcyjna odmiana krwiściągu, ceniona za efektowne kwiaty i ciemne liście. Odmiana 'Maartjes Merlot' to ogrodowa selekcja z holenderskiej tradycji szkółkarskiej, w literaturze pojawia się także pod roboczym oznaczeniem 'DJHC 143'. Tworzy trwałą kępę z przyziemną rozetą nieparzystopierzastych, delikatnie piłkowanych liści o ciemnozielonej barwie. Wyrastają z niej rozgałęzione, sztywne pędy, które w czasie kwitnienia osiągają zwykle 100–130 cm, w sprzyjających warunkach nawet około 150 cm. Kępa ma około 60–90 cm szerokości i rozrasta się powoli za pomocą krótkich kłączy. Od końca czerwca aż do września wydaje wąskie, walcowate główki o długości 3–6 cm z drobnymi ciemnowiśniowymi kwiatami i wyraźnymi pręcikami. Kwiaty dostarczają nektaru i pyłku, chętnie odwiedzają je pszczoły, trzmiele i motyle, natomiast ich zapach nie jest wyraźny. Główki zachowują barwę także po przekwitnięciu, dzięki czemu roślina pozostaje czytelnym akcentem aż do jesieni i dobrze sprawdza się również w wazonie. Gatunek jest znany także z tradycyjnego zielarstwa, jego kłącza zawierają przede wszystkim garbniki i inne związki fenolowe, które w roślinach powszechnie bada się pod kątem potencjału przeciwutleniającego, bez przypisywania im działania leczniczego. W kompozycjach naturalnie łączy się z trawami ozdobnymi, rudbekiami, wiązówkami czy kosaćcami syberyjskimi, tworząc subtelne pionowe akcenty.

Uprawa:  Wymaga pełnego słońca lub lekkiego półcienia oraz gleby, która pozostaje świeża także latem. Najodpowiedniejsza jest gleba gliniasta lub ilasta z dobrą zawartością próchnicy, ale z prawidłowym drenażem, aby zimą woda nie stała przy korzeniach. Zalecane pH wynosi około 6,5–8,0, roślina dobrze znosi także gleby lekko zasadowe. Podlewanie jest potrzebne głównie po posadzeniu i podczas długotrwałej suszy, a ściółka ze skoszonej trawy lub kompostu pomaga utrzymać wilgoć i stabilizuje temperaturę gleby. Nawożenie powinno być umiarkowane, na zbyt żyznych glebach pędy mogą wiotczeć i podczas deszczu wymagać podpór. Rośliny sadzi się od marca do października w rozstawie około 40–50 cm, co odpowiada mniej więcej 4–6 roślinom na m². Mrozoodporność dojrzałych kęp wynosi w praktyce mniej więcej do -28 °C. Po przekwitnięciu można przyciąć pędy kwiatostanowe, aby ograniczyć samosiew i zachować schludny wygląd kępy. Wiosną usuwa się suche nadziemne części, a roślina zwykle niezawodnie odbija także po surowszych zimach. Rozmnaża się ją zazwyczaj przez podział wiosną lub jesienią, ewentualnie z wysiewu. Z chorób przy zbyt gęstym nasadzeniu mogą pojawić się plamistości liści lub mączniak prawdziwy, ze szkodników mszyce, a u młodych roślin także ślimaki.

Autor: Nikol | Rewizja: 6.2. 2026