Krwiściąg lekarski 'Red Sunset' Sanguisorba officinalis 'Red Sunset'

Opis szczegółowy produktu

Krwiściąg lekarski 'Red Sunset' - atrakcyjna bylina o wyrazistych walorach ozdobnych. 'Red Sunset' wyróżnia się stożkowatymi kwiatostanami złożonymi z wielu drobnych, czerwonych kwiatów. Odmiana 'Red Sunset' to ogrodowa selekcja kojarzona z holenderskim architektem krajobrazu Pietem Oudolfem, ceniona za głęboko ciemnoczerwone do winnych główki kwiatowe, które pozostają dekoracyjne także po przekwitnieniu. Tworzy zwartą kępę o średnio zielonych, nieparzystopierzastych liściach i niemal bezlistnych, rozgałęzionych pędach. W okresie kwitnienia dorasta do około 60–80 cm wysokości i 40–60 cm szerokości. Od czerwca do sierpnia wydaje smukłe, walcowate główki o długości około 3–5 cm, złożone z drobnych kwiatów z wyraźnymi pręcikami, które nadają kwiatostanom delikatnie „puszysty” wygląd. Kwiaty dostarczają nektaru i pyłku, a roślina należy do wybitnie miododajnych bylin letniego ogrodu, chętnie odwiedzanych również przez trzmiele i motyle. Główki dobrze trzymają się w wazonie i w suchych kompozycjach, a ich zapach jest mało wyczuwalny. Roślina nie ma kolców i nie jest trująca, działa raczej fakturą niż masą kwiatów, jako ciemny punkt w łąkowym świetle. Kłącza zawierają przede wszystkim garbniki i inne związki fenolowe, dlatego gatunek miał tradycyjnie swoje miejsce w ziołolecznictwie, bez przypisywania mu właściwości zdrowotnych.

Uprawa:  Wymaga pełnego słońca lub lekkiego półcienia oraz gleby, która pozostaje świeża również latem. Najlepsza jest gleba gliniasta do ilastej, zasobna w próchnicę, ale z dobrym drenażem, aby zimą woda nie stała przy korzeniach. Zalecane pH wynosi około 6,5–8,0, roślina dobrze znosi także gleby lekko zasadowe. Podlewanie jest potrzebne głównie po posadzeniu i podczas długotrwałej suszy, a ściółka ze skoszonej trawy lub kompostu pomaga utrzymać wilgoć i stabilizuje temperaturę gleby. Nawożenie powinno być umiarkowane, na zbyt żyznych glebach pędy mogą mięknąć i podczas deszczu wymagać podpory. Rośliny sadzi się od marca do października w rozstawie około 40–50 cm, co odpowiada mniej więcej 4–6 roślinom na m². Mrozoodporność dobrze ukorzenionych kęp wynosi w praktyce do około -28 °C. Po przekwitnieniu można przyciąć pędy kwiatowe, aby ograniczyć samosiew i zachować schludny wygląd kępy. Wiosną usuwa się suche nadziemne części, a roślina niezawodnie odbija nawet po surowszych zimach. Rozmnaża się ją zwykle przez podział wiosną lub jesienią, ewentualnie z siewu. Z chorób przy zbyt gęstym nasadzeniu mogą wystąpić plamistości liści lub mączniak prawdziwy, ze szkodników mszyce, a u młodych roślin także ślimaki.

Autor: Nikol | Rewizja: 6.2. 2026