Krwiściąg lekarski 'Tanna' - Sanguisorba officinalis 'Tanna' Sanguisorba officinalis 'Tanna'

Opis szczegółowy produktu

Krwawnik pospolity 'Tanna' - zwarty wybór ogrodowy krwawnika pospolitego z rodziny różowatych, kojarzony z holenderskim ogrodnikiem Pietem Oudolfem. Gatunek pochodzi z wilgotniejszych łąk, rowów i jasnych obrzeży lasów strefy umiarkowanej Europy i Azji, co znajduje odzwierciedlenie w jego upodobaniu do świeższej gleby. ‘Tanna’ tworzy gęstą, zwartą kępę ciemnozielonych, nieparzystopierzastych liści, a nad przyziemną rozetą wyrastają prawie bezlistne, delikatnie rozgałęzione łodygi. Na ich końcach od lata pojawiają się krótkie, walcowate główki w kolorze ciemnego wina, złożone z drobnych kwiatów z widocznymi pręcikami. Kwiatostan działa bardziej teksturą niż płaszczyzną i jest dobrze widoczny nawet z daleka jako drobny, ciemny akcent w łąkowym świetle. Kwitnienie zazwyczaj rozpoczyna się w czerwcu i trwa do sierpnia lub września, z największą intensywnością w lipcu i sierpniu. Kwiaty dostarczają nektaru i pyłku, są poszukiwane przez pszczoły, trzmiele i motyle. Po przekwitnięciu główki zasychają w zwartą formę i pozostają dekoracyjne również zimą, co jest powodem, dla którego odmiana uzyskała nagrodę RHS Award of Garden Merit. Główki dobrze trzymają się w wazonie i sprawdzają się również w suchych bukietach. Roślina nie jest kolczasta ani trująca, zapach jest zazwyczaj subtelny lub delikatny. Kłącza krwawnika zawierają taniny i inne związki fenolowe, dlatego gatunek ten tradycyjnie znajdował zastosowanie w zielarstwie jako środek ściągający, bez twierdzeń zdrowotnych.

Uprawa: Wymaga pełnego słońca do lekkiego półcienia i gleby, która pozostaje świeża również latem. Najlepsza jest gleba gliniasta do ilastej z dobrym zapasem próchnicy, ale z funkcjonalnym drenażem, aby zimą woda nie stała przy korzeniach. Sugerowane pH wynosi około 6,5–8,0, dobrze toleruje również gleby lekko zasadowe. Podlewanie jest kluczowe głównie po posadzeniu i podczas długotrwałej suszy, ściółka z pokoszonej trawy lub kompostu pomaga utrzymać wilgoć i stabilizować temperaturę gleby. Nawożenie jest umiarkowane, na zbyt żyznych glebach łodygi mogą mięknąć i w deszczu wymagać podpory. Rośliny sadzi się od marca do października, w odstępach około 40–50 cm, co odpowiada około 4–6 roślinom na m². Mrozoodporność dojrzałych kęp w praktyce wynosi około -28 °C. Po kwitnieniu można przyciąć pędy kwiatowe, aby ograniczyć rozsiewanie się nasion i promować czysty wygląd kępy. Wiosną usuwa się suche części nadziemne, odrastanie jest niezawodne nawet po surowszych zimach. Rozmnażanie zazwyczaj odbywa się przez podział wiosną lub jesienią, ewentualnie przez wysiew. Spośród chorób mogą wystąpić plamistości liści lub mączniak przy zagęszczeniu roślinności, spośród szkodników mszyce, ewentualnie ślimaki u młodych roślin.

Autor: Nikol | Rewizja: 6.2.2026