Krwiściąg lekarski 'Tanna' Sanguisorba officinalis 'Tanna'

Opis szczegółowy produktu

Krwiściąg lekarski 'Tanna' - zwarta odmiana ogrodowa krwiściągu lekarskiego z rodziny różowatych, wiązana z holenderskim ogrodnikiem Pietem Oudolfem. Gatunek pochodzi z wilgotniejszych łąk, rowów i jasnych skrajów lasów strefy umiarkowanej Europy i Azji, co znajduje odzwierciedlenie w upodobaniu do świeżej gleby. 'Tanna' tworzy gęstą, zwartą kępę ciemnozielonych, nieparzysto pierzastych liści, a nad przyziemną rozetą wyrastają niemal bezlistne, delikatnie rozgałęzione pędy. Na ich szczytach od lata pojawiają się krótkie, walcowate główki w kolorze ciemnego wina, złożone z drobnych kwiatów z wyraźnymi pręcikami. Kwiatostany działają bardziej fakturą niż plamą barwy i są dobrze widoczne nawet z daleka jako drobny, ciemny akcent w łąkowym świetle. Kwitnienie zwykle zaczyna się w czerwcu i trwa do sierpnia lub września, z największą intensywnością w lipcu i sierpniu. Kwiaty dostarczają nektaru i pyłku, chętnie odwiedzają je pszczoły, trzmiele i motyle. Po przekwitnięciu główki zasychają, zachowując kształt, i pozostają dekoracyjne także zimą, co jest jednym z powodów, dla których odmiana otrzymała wyróżnienie RHS Award of Garden Merit. Główki są trwałe w wazonie i sprawdzają się również w suchych bukietach. Roślina nie jest kolczasta ani trująca, zapach jest niewyraźny lub delikatny. Kłącza krwiściągu zawierają garbniki i inne związki fenolowe, dlatego gatunek miał tradycyjne miejsce w zielarstwie jako surowiec ściągający, bez twierdzeń zdrowotnych.

Uprawa: Wymaga pełnego słońca lub lekkiego półcienia oraz gleby, która pozostaje świeża także latem. Najlepsza jest ziemia gliniasta do ilastej z dobrym zapasem próchnicy, ale ze sprawnym drenażem, aby zimą woda nie stała przy korzeniach. Zalecane pH wynosi około 6,5–8,0, roślina dobrze znosi także gleby lekko zasadowe. Podlewanie jest potrzebne głównie po posadzeniu i podczas długiej suszy, ściółka ze skoszonej trawy lub kompostu pomaga utrzymać wilgoć i stabilizuje temperaturę gleby. Nawożenie powinno być umiarkowane, na zbyt żyznych glebach pędy mogą wiotczeć i w deszczu wymagać podpory. Rośliny sadzi się od marca do października w rozstawie około 40–50 cm, co odpowiada około 4–6 roślinom na m². Mrozoodporność dojrzałych kęp wynosi w praktyce około -28 °C. Po przekwitnięciu można przyciąć pędy kwiatostanowe, aby ograniczyć samosiew i zachować schludny wygląd kępy. Wiosną usuwa się suche części nadziemne, rośliny niezawodnie odbijają nawet po surowszych zimach. Rozmnaża się zwykle przez podział wiosną lub jesienią, ewentualnie z siewu. Spośród chorób przy zbyt gęstym nasadzeniu mogą pojawić się plamistości liści lub mączniak prawdziwy, spośród szkodników mszyce, a u młodych roślin ślimaki.

Autor: Nikol | Rewizja: 6.2. 2026