Krwiściąg wąskolistny 'Alba' - Sanguisorba tenuifolia 'Alba' Krwawnik pospolity 'Alba'

Opis szczegółowy produktu

Krwawnik azjatycki 'Alba' - wysoka, kępiasta bylina z rodziny różowatych. W naturze rośnie we wschodniej Azji, podaje się Rosję, Japonię i północne Chiny, typowo na wilgotniejszych łąkach, wzdłuż wód i na jasnych skrajach zarośli. Z tego pochodzenia wynika zamiłowanie do świeższej gleby i zdolność do tworzenia stabilnej kępy bez niepożądanego rozprzestrzeniania się. Różę przyziemną tworzą ciemnozielone, drobno podzielone, nieparzystopierzaste liście z wąskimi, piłkowanymi listkami. Nad nimi latem wznoszą się cienkie, rozgałęzione łodygi, które niosą zwisające, smukłe kwiatostany przypominające białe szczoteczki lub kotki. Kwiaty są drobne, bez widocznych płatków korony, dekoracyjna jest przede wszystkim faktura i ruch na wietrze. Kwitnienie przypada na późne lato, najczęściej od lipca do września. Kwiaty są odwiedzane przez zapylacze i jednocześnie dobrze trzymają się w wazonie, sprawdzają się również w suchych wiązankach. Roślina nie jest kolczasta ani trująca. Rodzaj Sanguisorba jest znany z zawartości tanin w częściach podziemnych i miał tradycyjne miejsce w zielarstwie jako środek ściągający, bez oświadczeń zdrowotnych. W kompozycji ‘Alba’ łączy się z trawami ozdobnymi, wysokimi bodziszkami, floksami wiechowatymi lub jesiennymi astrami, gdzie białe kwiatostany łagodzą ciemniejsze i cieplejsze tony.

Uprawa: Wymaga pełnego słońca do lekkiego półcienia i gleby, która pozostaje świeża również latem. Najlepsza jest gleba gliniasta do ilastej z dobrym zapasem próchnicy, ale z funkcjonalnym drenażem, aby zimą woda nie stała przy korzeniach. Sugerowane pH wynosi około 6,5–8,0, dobrze toleruje również gleby lekko zasadowe. Podlewanie jest kluczowe głównie po posadzeniu i podczas długotrwałej suszy, ściółka z pokoszonej trawy lub kompostu pomaga utrzymać wilgoć i stabilizować temperaturę gleby. Nawożenie jest umiarkowane, na zbyt żyznych glebach łodygi mogą mięknąć i w deszczu wymagać podpory. Rośliny sadzi się od marca do października, w odstępach około 40–50 cm, co odpowiada około 4–6 roślinom na m². Mrozoodporność dojrzałych kęp w praktyce wynosi około -28 °C. Po kwitnieniu można przyciąć pędy kwiatowe, aby ograniczyć rozsiewanie się nasion i promować czysty wygląd kępy. Wiosną usuwa się suche części nadziemne, odrastanie jest niezawodne nawet po surowszych zimach. Rozmnażanie zazwyczaj odbywa się przez podział wiosną lub jesienią, ewentualnie przez wysiew. Spośród chorób mogą wystąpić plamistości liści lub mączniak przy zagęszczeniu roślinności, spośród szkodników mszyce, ewentualnie ślimaki u młodych roślin.

Autor: Nikol | Rewizja: 6.2.2026