Krwiściąg wąskolistny 'Alba' Sanguisorba tenuifolia 'Alba'

Opis szczegółowy produktu

Krwiściąg wąskolistny 'Alba' - wysoka, kępowa bylina z rodziny różowatych. W naturze rośnie we wschodniej Azji, podaje się Rosję, Japonię i północne Chiny, zwykle na wilgotniejszych łąkach, nad wodami i na jasnych skrajach zarośli. Z takiego pochodzenia wynika zamiłowanie do świeżej gleby i zdolność tworzenia stabilnej kępy bez niepożądanego rozrastania się. Przyziemną rozetę tworzą ciemnozielone, delikatnie podzielone, nieparzystopierzaste liście z wąskimi, piłkowanymi listkami. Latem wznoszą się nad nimi cienkie, rozgałęzione pędy, na których wyrastają zwisające, smukłe kwiatostany przypominające białe pędzelki lub kotki. Kwiaty są drobne, bez wyraźnych płatków, a ozdobna jest przede wszystkim ich faktura i ruch na wietrze. Kwitnienie przypada na późne lato, najczęściej od lipca do września. Kwiaty są chętnie odwiedzane przez owady zapylające, a jednocześnie dobrze trzymają się w wazonie i sprawdzają się także w suchych bukietach. Roślina nie ma kolców i nie jest trująca. Rodzaj Sanguisorba znany jest z zawartości garbników w częściach podziemnych i miał tradycyjne miejsce w ziołolecznictwie jako surowiec ściągający, bez twierdzeń zdrowotnych. W kompozycjach 'Alba' łączy się z trawami ozdobnymi, wysokimi bodziszkami, płomykami wiechowatymi lub jesiennymi astrami, gdzie białe kwiatostany łagodzą ciemniejsze i cieplejsze barwy.

Uprawa:  Wymaga pełnego słońca lub lekkiego półcienia oraz gleby, która pozostaje świeża także latem. Najodpowiedniejsza jest ziemia gliniasta do ilastej z dobrym zapasem próchnicy, ale z dobrym drenażem, aby zimą woda nie stała przy korzeniach. Zalecane pH wynosi około 6,5–8,0, roślina dobrze znosi także lekko zasadowe gleby. Podlewanie jest potrzebne głównie po posadzeniu i podczas długotrwałej suszy, a ściółka ze skoszonej trawy lub kompostu pomaga utrzymać wilgoć i stabilizuje temperaturę gleby. Nawożenie powinno być umiarkowane, na zbyt żyznych glebach pędy mogą wiotczeć i w deszczu wymagać podpory. Rośliny sadzi się od marca do października w rozstawie około 40–50 cm, co odpowiada mniej więcej 4–6 roślinom na m². Mrozoodporność dojrzałych kęp wynosi w praktyce około -28 °C. Po przekwitnięciu można przyciąć pędy kwiatowe, aby ograniczyć samosiew i zachować schludny wygląd kępy. Wiosną usuwa się suche części nadziemne, a roślina niezawodnie rusza z wegetacją nawet po surowszych zimach. Rozmnaża się ją zwykle przez podział wiosną lub jesienią, ewentualnie z siewu. Z chorób mogą wystąpić plamistości liści lub mączniak prawdziwy przy zbyt gęstym nasadzeniu, ze szkodników mszyce, a przy młodych roślinach także ślimaki.

Autor: Nikol | Rewizja: 6.2. 2026