Kuklik 'Mai Tai' Geum hybrid 'Mai Tai'

Opis szczegółowy produktu

Kuklik 'Mai Tai' - należy do rodziny różowatych, a w ogrodach uprawia się go jako długowieczną bylinę o efektownych pędach kwiatostanowych. Odmianę 'Mai Tai' wyhodowano w USA, w stanie Illinois. Hodowca Brent Horvath wyselekcjonował ją w 2005 roku z krzyżówki odmian 'Mango Lassi' i 'Flames of Passion', a w 2012 roku została objęta patentem roślinnym. Tworzy zwarte, przyziemne kępy delikatnie owłosionych, klapowanych liści o aksamitnej powierzchni. Ponad liśćmi wyrastają sztywne łodygi, na których rozwijają się kwiaty o średnicy około 2,5–3 cm. W pełni rozwinięta roślina osiąga w czasie kwitnienia około 35–45 cm wysokości i 30–35 cm szerokości. Świeżo rozwinięte kwiaty mają ciepły, cynobrowy odcień, który stopniowo przechodzi w morelowy, a w końcu w pudrowy róż, dlatego w maju i czerwcu na jednej kępie widać jednocześnie kilka odcieni. Zapach zwykle nie jest podawany. Po przekwitnieniu tworzą się ozdobne owocostany ze szczecinkowatymi niełupkami, które utrzymują się także po ścięciu i przyciągają drobne owady zapylające. Pędy kwiatowe nadają się również do mniejszych bukietów, ponieważ zachowują kształt, a ich barwa z czasem przechodzi w delikatniejsze tony. Kuklik nadaje się na mieszane rabaty bylinowe, przed krzewy oraz do większych pojemników, gdzie dobrze komponuje się z trawami ozdobnymi, kocimiętką, bodziszkami lub dzwonkami w odcieniach błękitu. Delikatny, pastelowy rysunek kwiatów działa kojąco także w nasadzeniach miejskich.

Uprawa:  Najlepiej rośnie w pełnym słońcu lub w lekkim półcieniu, na stanowisku o wyrównanej wilgotności, bez zimowego przemokania. Odpowiednia jest próchniczna, przepuszczalna gleba z drenażem o pH około 6,0–7,5. Podlewanie jest potrzebne głównie po posadzeniu i w okresach suszy. W pojemnikach podlewa się regularniej, zawsze z odpływem nadmiaru wody. Ściółka z drobnej kory lub żwiru stabilizuje wilgotność i ogranicza zachwaszczenie, a w pojemnikach stosuje się warstwę drenażu o grubości 3–5 cm. Wiosenne nawożenie kompostem lub łagodnym nawozem do bylin kwitnących sprzyja tworzeniu pędów kwiatowych, natomiast wyższe dawki azotu prowadzą do miękkiego wzrostu. Przekwitłe pędy zwykle się usuwa, co przedłuża kwitnienie i pozwala zachować zwarty pokrój kępy, często z drugą, słabszą falą kwitnienia w lipcu. W naszych warunkach klimatycznych sadzenie sprawdza się od marca do maja oraz ponownie od września do października, a rośliny w pojemnikach można sadzić także latem przy regularnym podlewaniu. Rozstawa wynosi 30–35 cm, czyli około 6–9 roślin na m². Mrozoodporność sięga mniej więcej -25 °C, a młode nasadzenia warto w pierwszą zimę lekko okryć liśćmi lub gałązkami iglaków. Zagrożeniem jest długotrwałe zalewanie, w wilgotne lata może pojawić się mączniak prawdziwy lub plamistości liści, a wiosną czasem atakują ślimaki. Po ukorzenieniu roślina lepiej znosi krótkotrwałą suszę niż przelanie.

Autor: Kristýna | Rewizja: 27.01. 2026