Kuklik szkarłatny 'Koi' - Geum coccineum 'Koi' Kuklik pospolity 'Koi'

Opis szczegółowy produktu

Kukiełka szkarłatna 'Koi' - ozdobna odmiana kukiełki szkarłatnej, niskie byliny kępowe z rodziny różowatych. Gatunek Geum coccineum pochodzi z południowo-wschodniej Europy i Małej Azji, gdzie rośnie na nasłonecznionych łąkach, obrzeżach lasów i bardziej kamienistych stanowiskach z przepuszczalną, umiarkowanie wilgotną glebą. Odmiana 'Koi' została wyhodowana z myślą o niskim, kompaktowym wzroście, regularnych kępach i długim kwitnieniu. Tworzy przyziemne rozety zielonych, okrągło-klapowatych aż pomarszczonych liści, które pozostają ozdobne przez większą część sezonu. W czasie kwitnienia osiąga wysokość około 20–30 cm i podobną szerokość. Od maja do sierpnia, a przy regularnym usuwaniu przekwitłych pędów nawet dłużej, znosi na cienkich, sztywnych łodygach pojedyncze, miseczkowate kwiaty o intensywnie pomarańczowym kolorze. Kwiaty mają wyraźne żółte pręciki i sprawiają wrażenie lekkich, a mimo to są dobrze widoczne w rabacie. Odwiedzają je pszczoły, trzmiele i motyle. Po przekwitnięciu mogą tworzyć się delikatnie owłosione owocnie, które mają drobny efekt dekoracyjny. Odmiana nadaje się do przedniej części rabat bylinowych, skalniaków, pojemników, niskich obrzeży i nasadzeń wzdłuż ścieżek. Świetnie komponuje się z gipsówkami, dzwonkami, szałwiami, przymiotkami, kostrzawami, niskimi rozchodnikami i drobnymi cebulami wiosennymi, gdzie pomarańczowy kolor podkreśli świeżą wiosenną i letnią paletę.

Uprawa: Odpowiednie jest pełne słońce aż po lekki półcień. W chłodniejszych i wilgotniejszych regionach roślina lepiej rozwija się w pełnym słońcu, natomiast w gorących i suchych położeniach pomaga lekkie popołudniowe zacienienie. Gleba powinna być próchnicza, żyzna, przepuszczalna i równomiernie wilgotna, bez długotrwałego przelania. Zalecane pH wynosi około 6,0–7,5. W ciężkiej, gliniastej glebie dodaje się kompost i drobny żwir, aby korzenie nie stały w wodzie. Po posadzeniu ważne jest regularne podlewanie; rośliny zakorzenione zniosą krótkotrwałą suszę, ale przy długotrwałym niedoborze wody kwitną słabiej. Nawożenie przeprowadza się umiarkowanie wiosną kompostem lub słabą dawką nawozu do bylin. Przenawożenie azotem sprzyja wzrostowi liści kosztem sztywnych pędów kwiatowych. Przekwitłe pędy należy na bieżąco usuwać, co przedłuża kwitnienie i sprawia, że roślina pozostaje zadbana. Kępy można dzielić i odmładzać co 3–4 lata, najlepiej wiosną lub na początku jesieni. Mrozoodporność jest bardzo dobra; dojrzałe rośliny zniosą około -25 °C do -30 °C. Sadzenie roślin w pojemnikach jest odpowiednie od marca do października. Rozstawa wynosi 25–30 cm, w przypadku gęstszych nasadzeń stosuje się 7–9 roślin na m². Choroby pojawiają się rzadko; w mokrej glebie grozi gnicie korzeni, a przy gęstym sadzeniu może wystąpić mączniak lub plamistość liści. Ze szkodników młode liście mogą uszkadzać ślimaki.

Autor: Krystyna | Rewizja: 16.06.2026