Kulnik sercolistny Globularia cordifolia

Opis szczegółowy produktu

Kulnik sercolistny - wyjątkowo interesująca roślina skalna. Zimozielona bylina z rodziny babkowatych (Plantaginaceae), występująca na górskich i subalpejskich stanowiskach wapiennych południowej i środkowej Europy, gdzie rośnie na płytkich, kamienistych glebach i w szczelinach skał. Tworzy niskie, zwarte poduszki z krótkich, płożących pędów o skórzastych, odwrotnie jajowatych do sercowatych liściach. Rozeta liściowa osiąga wysokość około 5–10 cm, w czasie kwitnienia ponad poduszkę wyrastają pędy kwiatostanowe o długości 10–15 cm. Od maja do czerwca pojawiają się gęste, kuliste główki kwiatowe o średnicy około 1–2 cm w odcieniach od niebieskiego do niebieskofioletowego, chętnie odwiedzane przez pszczoły i drobne owady zapylające. Dzięki zwartemu pokrojowi sprawdza się na słonecznych murkach, rabatach żwirowych, w korytach i pojemnikach, gdzie tworzy wyraźne obrzeża i kontrast dla rozchodników, smagliczek, skalnic lub niskich traw. Z czasem poduszka rozrasta się na szerokość około 20–30 cm, a pojedyncze pędy mogą przewieszać się przez kamienie, nie tracąc kształtu. Po przekwitnieniu główki zasychają, tworząc drobne owocostany, które w suchych nasadzeniach nie zaburzają ogólnej linii kompozycji. Łączy się go z innymi bylinami lubiącymi słoneczne stanowiska.

Uprawa: W uprawie kulnika sercolistnego kluczowe są pełne słońce i szybki odpływ wody. Najlepiej rośnie w żwirowato-gliniastej, uboższej glebie z dużym udziałem kamieni, najlepiej wapiennej, o pH ok. 6,8–8,2. Podlewa się go umiarkowanie, zwłaszcza po ukorzenieniu lepiej znosi suszę niż zimową wilgoć. Rośliny sadzi się od marca do października, w szczelinach i w ogrodzie skalnym w odstępach 20–25 cm, czyli około 16–25 szt./m². Nawożenie stosuje się bardzo oszczędnie, nadmiar składników pokarmowych prowadzi do luźniejszego wzrostu. Po przekwitnieniu można usunąć pędy kwiatostanowe, aby zagęścić poduszkę. Mrozoodporność w suchej, dobrze zdrenowanej glebie wynosi około -25 °C, na nizinach w Polsce czynnikiem ograniczającym jest raczej zimowe przemoczenie, dlatego sprawdza się podwyższone stanowisko, warstwa drenażowa i ściółka żwirowa. Choroby i szkodniki występują rzadko, problemem może być gnicie szyjki korzeniowej podczas długotrwale mokrej zimy. Rozmnaża się go w praktyce przez podział starszych poduszek wiosną lub krótko po przekwitnieniu. Na ciężkich glebach gliniastych unika się miejsc mokrych zimą i dodaje się grys.

Autor: Kristýna | Rewizja: 08.01. 2026