Laurowiśnia wschodnia 'Bonaparte' Prunus laurocerasus 'Bonaparte'

Opis szczegółowy produktu

Laurowiśnia wschodnia 'Bonaparte'  - pochodzi z południowo-wschodniej Europy i Azji Mniejszej, a w ogrodach uprawia się ją dla zimozielonych, skórzastych liści i szybkiego tworzenia osłony. Odmiana 'Bonaparte' to licencjonowana selekcja, prowadzona także pod nazwą 'Flippi01' i wiązana z odkrywcą Adrianem Straverem, ceniona w holenderskich szkółkach za wąski pokrój. Wyróżnia się kolumnowym pokrojem i gęstym rozgałęzieniem, dzięki czemu nawet bez szerokiego rozrastania się tworzy zwartą zieloną ścianę, sprawdzając się w żywopłotach i jako soliter. Dorosły krzew osiąga zwykle około 2,5–3 m wysokości i 0,7–1,2 m szerokości, a w formie swobodnie rosnącej może dorastać do około 3,5 m. Liście są ciemnozielone, błyszczące i sztywne, wiosenne przyrosty rozwijają się w miedzianobrązowych odcieniach i stopniowo zielenieją. W kwietniu i maju pojawiają się wzniesione grona drobnych kremowobiałych kwiatów o długości około 10–15 cm, miejscami z delikatnym różowym odcieniem i lekkim zapachem. Pod koniec lata i jesienią dojrzewają kuliste czarne pestkowce, które jednak nie nadają się do spożycia. Roślina jest trująca, szczególnie liście i nasiona zawierają glikozydy cyjanogenne. Idealna do żywopłotów, pięknie prezentuje się również jako soliter. 

Uprawa: Najlepiej rośnie w słońcu lub w półcieniu, w cieplejszych rejonach znosi także jaśniejszy cień. Dla bezpiecznego zimowania korzystne jest stanowisko osłonięte, o łagodnym mikroklimacie, z dala od wysuszającego wiatru i ostrego słońca na przedwiośniu. Odpowiada jej gleba próchniczna, żyzna i przepuszczalna, o równomiernej wilgotności, długotrwałe zalewanie zwiększa ryzyko obumierania korzeni, dlatego ważny jest drenaż. Zaleca się pH około 5,5–7,0. Sadzenie odbywa się zwykle od marca do listopada, zależnie od pogody, po posadzeniu kluczowe jest regularne podlewanie, a w przypadku roślin zimozielonych także podlewanie zimą w czasie odwilży. Po ukorzenieniu znosi krótkotrwałą suszę, dłuższy brak wody może jednak objawiać się zasychaniem brzegów liści, dlatego pomocna jest całoroczna ściółka z kory lub kompostu liściowego. Nawożenie wiosną kompostem lub nawozem o spowolnionym działaniu przeznaczonym dla roślin zimozielonych wspiera gęstość ulistnienia, natomiast przenawożenie azotem zwiększa podatność na przemarzanie. Dobrze znosi cięcie, w żywopłotach wykonuje się je najczęściej po kwitnieniu lub pod koniec lata. Kwitnienie przypada zwykle na kwiecień–maj, ciemne owoce dojrzewają pod koniec lata i jesienią i nie nadają się do spożycia. Mrozoodporność podawana jest w zależności od źródła najczęściej w zakresie od –15 do –23 °C, bardziej odporne odmiany mogą być oceniane jeszcze niżej, młodym nasadzeniom służy ściółkowanie. W żywopłocie zachowuje się rozstawę około 50–80 cm, zależnie od siły wzrostu odmiany. W pojemniku uprawia się ją w większej objętości podłoża z drenażem, z regularnym podlewaniem i zimową ochroną pojemnika przed przemarzaniem. Z chorób mogą pojawić się plamistości i dziurkowatość liści, ze szkodników mszyce lub opuchlaki, problemy ogranicza stanowisko bez nadmiaru wilgoci i zrównoważone nawożenie.

Autor: Kristýna | Rewizja: 13.02.2026