Laurowiśnia wschodnia 'Etna' (Anbri) Prunus laurocerasus 'Etna'

Opis szczegółowy produktu

Wawrzynek lekarski 'Etna' (Anbri) - pochodzi z regionów Morza Czarnego w Europie Południowo-Wschodniej i Azji Południowo-Zachodniej. Odmiana 'Etna' (syn. 'Anbri') została wyhodowana w holenderskiej firmie Antigone Plantvermeerdering B.V. i należy do bardziej zwartej, gęsto rozgałęzionej formy, odpowiedniej do mniejszych ogrodów. Krzew jest zimozielony, szeroko wyprostowany do kulistego, wolno do średnio rosnący; w wieku dorosłym zazwyczaj osiąga 1–2 m wysokości i podobną szerokość, z skórzastymi, błyszczącymi liśćmi o długości około 8–11 cm. Młode przyrosty rozwijają się w kolorze brązowym do miedzianego, w ciągu sezonu przechodząc w intensywny zielony. Kwiatostany tworzy raczej nieregularnie i w starszym wieku, najczęściej w kwietniu do maja. Tworzy wzniesione grona drobnych, kremowobiałych kwiatów o delikatnym zapachu, które przyciągają zapylacze. Po kwitnieniu mogą pojawić się ciemnopurpurowe do czarnych pestkowce, które są niejadalne dla człowieka, ale służą ptakom jako pokarm. Roślina zawiera glikozydy cyjanogenne, zwłaszcza w liściach i nasionach, dlatego należy liczyć się z toksycznością po spożyciu i stosować rękawice podczas manipulacji. W kompozycji sprawdzi się jako niski lub średniej wysokości żywopłot, grupa zacieniająca lub zimozielone tło dla bylin i traw ozdobnych.

Uprawa: Najlepiej rośnie na słońcu do półcienia, w cieplejszych rejonach toleruje nawet jaśniejszy cień. Dla pewności zimowej wskazane jest miejsce osłonięte od wiatru i zapewniające chroniony mikroklimat, z dala od wysuszającego wiatru i ostrego przedwiosennego słońca. Odpowiada jej gleba próchnicza, żyzna i przepuszczalna o równomiernej wilgotności, długotrwałe zalewanie zwiększa ryzyko obumierania korzeni, dlatego ważny jest drenaż. Zaleca się pH około 5,5–7,0. Sadzenie odbywa się zazwyczaj od marca do listopada w zależności od pogody, po posadzeniu kluczowe jest regularne podlewanie, a w przypadku roślin zimozielonych także podlewanie zimowe podczas odwilży. Po ukorzenieniu znosi krótkotrwałe okresy suszy, jednak dłuższa susza może objawiać się zasychaniem brzegów liści, dlatego pomocny jest całoroczny mulcz z kory lub liści. Nawożenie wiosną kompostem lub wolno rozpuszczalnym nawozem dla roślin zimozielonych sprzyja gęstości ulistnienia, nadmierne nawożenie azotem zwiększa podatność na przemarzanie. Cięcie jest dobrze tolerowane, w przypadku żywopłotów wykonuje się je najczęściej po kwitnieniu lub pod koniec lata. Kwitnienie przypada zazwyczaj na kwiecień–maj, ciemne owoce dojrzewają pod koniec lata do jesieni i nie są przeznaczone do spożycia. Mrozoodporność podaje się według źródeł najczęściej w zakresie –15 do –23 °C, bardziej odporne odmiany mogą być oceniane niżej, młode nasadzenia korzystają z mulczu. Na żywopłot zachowuje się odstęp około 50–80 cm w zależności od wzrostu odmiany. W pojemniku uprawia się w większej objętości podłoża z drenażem, z regularnym podlewaniem i zimową ochroną pojemnika przed przemarznięciem. Z chorób mogą pojawić się plamistości i dziurkowatość liści, ze szkodników mszyce lub chrząszcz zgrzebłokoryt, problemy ogranicza nieprzemoczone stanowisko i zrównoważone odżywianie.

Autor: Kristýna | Data przeglądu: 17.02.2026