Laurowiśnia wschodnia 'Mano' Prunus laurocerasus 'Mano'

Opis szczegółowy produktu

Laurowiśnia wschodnia 'Mano' - wiecznie zielony krzew pochodzący z południowo-wschodniej Europy i Azji Mniejszej, który znajduje zastosowanie w ogrodach jako osłona i jako forma krzewu kształtowanego. Odmiana 'Mano' opisywana jest jako zwarta, gęsto rozgałęziona i wolniej rosnąca odmiana, związana z węgierskim dendrologiem i hodowcą dr. Elemérem Barabitsem. W wieku dorosłym zazwyczaj osiąga około 1,5–2 m wysokości i podobną szerokość, często szczepiona jest na pniu dla uzyskania regularnej, kulistej korony. Liście są mniejsze niż u bobkowiśni wielkolistnych, skórzaste, silnie błyszczące, ciemnozielone, zazwyczaj o długości około 6–10 cm, wiosną mogą pojawiać się brązowawe do czerwonych przyrosty. W maju i czerwcu tworzą się wzniesione grona drobnych, białych do kremowych kwiatów, lekko pachnących i atrakcyjnych dla zapylaczy. Pod koniec lata dojrzewają ciemne pestkowce, nieprzeznaczone do spożycia. Roślina jest trująca, zwłaszcza liście i nasiona zawierają glikozydy cyjanogenne.

Uprawa: Najlepiej rośnie na słońcu do półcienia, w cieplejszych rejonach toleruje nawet jaśniejszy cień. Dla pewności zimowej wskazane jest miejsce osłonięte od wiatru i zapewniające chroniony mikroklimat, z dala od wysuszającego wiatru i ostrego przedwiosennego słońca. Odpowiada jej gleba próchnicza, żyzna i przepuszczalna o równomiernej wilgotności, długotrwałe zalewanie zwiększa ryzyko obumierania korzeni, dlatego ważny jest drenaż. Zaleca się pH około 5,5–7,0. Sadzenie odbywa się zazwyczaj od marca do listopada w zależności od pogody, po posadzeniu kluczowe jest regularne podlewanie, a w przypadku roślin zimozielonych także podlewanie zimowe podczas odwilży. Po ukorzenieniu znosi krótkotrwałe okresy suszy, jednak dłuższa susza może objawiać się zasychaniem brzegów liści, dlatego pomocny jest całoroczny mulcz z kory lub liści. Nawożenie wiosną kompostem lub wolno rozpuszczalnym nawozem dla roślin zimozielonych sprzyja gęstości ulistnienia, nadmierne nawożenie azotem zwiększa podatność na przemarzanie. Cięcie jest dobrze tolerowane, w przypadku żywopłotów wykonuje się je najczęściej po kwitnieniu lub pod koniec lata. Kwitnienie przypada zazwyczaj na kwiecień–maj, ciemne owoce dojrzewają pod koniec lata do jesieni i nie są przeznaczone do spożycia. Mrozoodporność podaje się według źródeł najczęściej w zakresie –15 do –23 °C, bardziej odporne odmiany mogą być oceniane niżej, młode nasadzenia korzystają z mulczu. Na żywopłot zachowuje się odstęp około 50–80 cm w zależności od wzrostu odmiany. W pojemniku uprawia się w większej objętości podłoża z drenażem, z regularnym podlewaniem i zimową ochroną pojemnika przed przemarznięciem. Z chorób mogą pojawić się plamistości i dziurkowatość liści, ze szkodników mszyce lub chrząszcz zgrzebłokoryt, problemy ogranicza nieprzemoczone stanowisko i zrównoważone odżywianie.

Autor: Krystyna | Rewizja: 13.02.2026