Laurowiśnia wschodnia 'Otto Luyken' Prunus laurocerasus 'Otto Luyken'

Opis szczegółowy produktu

Laurowiśnia wschodnia 'Otto Luyken' - zimozielona odmiana gatunku pochodzącego z południowo-wschodniej Europy i Azji Mniejszej. Selekcja powstała w Niemczech w szkółkach Hesse, gdzie została znaleziona i nazwana około 1940 roku, a do sprzedaży trafiła szerzej po połowie XX wieku. Tworzy gęsty, wolniej rosnący krzew o pędach skierowanych ku górze, który w wieku dojrzałym osiąga zwykle 1–1,5 m wysokości i 2–3 m szerokości. Liście są skórzaste, wąsko wydłużone, często 7–12 cm długości, po roztarciu lekko pachnące migdałami, wyraźnie lśniące i ciemnozielone, dzięki czemu również zimą kompozycja pozostaje spokojna i pełna. W kwietniu i maju pojawiają się drobne, kremowobiałe kwiaty w wąskich, wzniesionych gronach o długości około 8–15 cm, czasem dłuższych, delikatnie pachnące i chętnie odwiedzane przez zapylacze. Po przekwitnieniu mogą zawiązywać pestkowce, które późnym latem i jesienią ciemnieją do purpurowoczarnej barwy. Roślina zawiera związki cyjanogenne, dlatego liści ani owoców nie spożywa się, a w obecności dzieci i zwierząt domowych zaleca się ostrożność. Sprawdza się jako niski żywopłot, nasadzenie okrywowe w cieniu, obwódka ścieżek oraz podszyt pod wyższymi drzewami i krzewami, gdzie dobrze kontrastuje z zielonolistnymi funkiami, paprociami, trzmielinami lub trawami ozdobnymi.

Uprawa: Laurowiśnie preferują stanowisko słoneczne do półcienistego. Bezpośrednie słońce w południe może być dla młodych roślin zbyt intensywne, dlatego warto zapewnić im lekki cień. Wymagają gleby dobrze przepuszczalnej, lekko kwaśnej do obojętnej (pH 6–7). Nie lubią ciężkich gleb gliniastych, w których grozi zalewanie korzeni. Optymalna jest lekka gleba gliniasta z dodatkiem kompostu lub piasku poprawiającego drenaż. W pojemnikach zaleca się dobre podłoże ogrodnicze wymieszane z perlitem lub piaskiem. Lubią regularne podlewanie, zwłaszcza w pierwszych latach po posadzeniu. Gleba powinna być wilgotna, ale nie przemoczona. Wiosną i latem zaleca się nawożenie raz w miesiącu zrównoważonym nawozem płynnym do roślin zimozielonych. W pojemnikach w okresie wegetacji warto stosować także lekko zakwaszający nawóz, np. do rododendronów, aby wspierać zdrową zieloną barwę liści. Dobrze znoszą cięcie i formowanie, które sprzyja gęstemu wzrostowi. Najlepszą porą na lekkie formowanie jest wiosna, po ostatnich przymrozkach. Żywopłot można przycinać w okresie wegetacji, aby utrzymać zwarty kształt. Dla roślin sadzonych pojedynczo zaleca się minimalną rozstawę 1,5–2 m, aby krzewy mogły swobodnie się rozrosnąć. Przy sadzeniu w żywopłocie stosuje się rozstawę 50–70 cm, co daje gęsty żywopłot. Zazwyczaj są w pełni mrozoodporne.

Autor: Nikol | Rewizja: 16.12.2025