Laurowiśnia wschodnia 'Piranha' Prunus laurocerasus 'Piranha'

Opis szczegółowy produktu

Laurowiśnia wschodnia 'Piranha' - zimozielona odmiana ozdobna. Gatunek pochodzi z południowo-wschodniej Europy i południowo-zachodniej Azji, gdzie rośnie w lasach, zaroślach i na wilgotniejszych zboczach. Odmianę wyselekcjonował niemiecki hodowca Frank Schnupper w szkółce w rejonie Westerstede z potomstwa laurowiśni 'Otto Luyken'. Tworzy gęsty, zwarty, wzniesiony do szeroko lejkowatego krzew o wysokości i szerokości około 1,2–1,5 m. Rośnie wolno do umiarkowanie szybko i naturalnie rozgałęzia się od podstawy. Skrętoległe liście są skórzaste, jajowate, długości około 5–9 cm, ciemnozielone i wyraźnie błyszczące. Głęboko piłkowany brzeg przypomina drobne ząbki i odróżnia tę odmianę od większości laurowiśni. W maju i czerwcu ponad liśćmi rozwijają się krótsze, wzniesione grona drobnych, białych kwiatów o słodkim zapachu. Dostarczają pyłku i nektaru pszczołom, trzmielom i bzygom. Po zapyleniu mogą tworzyć się małe, czerwone, później czarne pestkowce, które nie nadają się do spożycia. Liście, nasiona i inne części rośliny zawierają glikozydy cyjanogenne i po spożyciu są trujące. Odmiana sprawdza się w niskich, zimozielonych żywopłotach, w grupach, przedogródkach, na skarpach i w większych pojemnikach.

Uprawa: Laurowiśnie preferują stanowisko słoneczne do półcienistego. Bezpośrednie słońce w południe może być dla młodych roślin zbyt intensywne, dlatego wskazane jest zapewnienie lekkiego cienia. Wymagają gleby dobrze przepuszczalnej, lekko kwaśnej do obojętnej (pH 6–7). Nie lubią ciężkich gleb gliniastych, w których grozi przemoczenie korzeni. Optymalna jest lekka gleba gliniasta z dodatkiem kompostu lub piasku poprawiającego drenaż. W pojemnikach zaleca się dobre podłoże ogrodnicze wymieszane z perlitem lub piaskiem. Lubią regularne podlewanie, zwłaszcza w pierwszych latach po posadzeniu. Gleba powinna być wilgotna, ale nie przemoczona. Wiosną i latem zaleca się nawożenie raz w miesiącu zrównoważonym nawozem płynnym do roślin zimozielonych. W pojemnikach w okresie wegetacji warto dodatkowo stosować lekko kwaśny nawóz, np. do rododendronów, który wspiera zdrową, zieloną barwę liści. Dobrze znoszą cięcie i formowanie, które pobudza gęsty wzrost. Najlepszą porą na lekkie formowanie jest wiosna, po ostatnich przymrozkach. Żywopłot można przycinać w okresie wegetacji, aby utrzymać zwarty kształt. Przy roślinach sadzonych pojedynczo minimalny rozstaw wynosi 1,5–2 metry, aby krzewy mogły swobodnie się rozrosnąć. Na żywopłot sadzi się je w rozstawie 50–70 cm, co zapewnia gęsty szpaler. Zazwyczaj są w pełni mrozoodporne.

Autor: Nikol | Rewizja: 30.7. 2026