Lepnica 'Red Burning Heart' - Silene 'Red Burning Heart' Silene 'Czerwone Płonące Serce'

Opis szczegółowy produktu

Kurtka wiatrówka „Red Burning Heart” - bylina należąca do rodziny goździkowatych (Caryophyllaceae). Ten kultywar został wyhodowany z naciskiem na wyraźny kontrast między kwiatem a liściem, przy czym pulę genową czerpie z odpornych gatunków górskich łąk i kamienistych zboczy. Roślina tworzy gęste kępy dłoniasto podzielonych liści, które w okresie wiosennym mają intensywny bordowy odcień, później przechodzą w ciemnozielony z brązowawym połyskiem. Osiąga wysokość 35–45 cm i szerokość około 30 cm. Kwiaty są pięciokrotne, z charakterystycznym głębokim wycięciem na końcu każdego płatka korony, co nadaje im gwieździsty wygląd. Kolor jest czysto szkarłatny, bez domieszki pomarańczu, co jest bardzo cenioną cechą u zawilców. Kwitnie w czerwcu, a główna fala kwitnienia trwa do sierpnia, przy czym pojedyncze kwiaty są bogate w nektar i przyciągają motyle dzienne i nocne. W architekturze ogrodowej jest idealna do nasadzeń typu „cottage garden”, na rabaty żwirowe lub jako roślina obwódkowa ścieżek. Dzięki swojej formie jest bezpieczna dla dzieci, nie posiada kolców ani nie jest znana jako silnie toksyczna, chociaż u osób wrażliwych kontakt z sokiem może spowodować lekkie podrażnienie.

Uprawa: Preferuje pełne słońce i przewiewne miejsce, idealnie z chłodniejszym mikroklimatem, gdzie w lecie nie przegrzewa się strefa korzeniowa. Na nizinach pomocne jest podwyższone stanowisko, bardziej północna ekspozycja lub kamienne koryto, które poprawi odpływ i ograniczy zimową wilgotność. Gleba jest zazwyczaj grubo żwirowata do kamienistej, z domieszką wapnia i minimalną ilością drobnych cząstek, zalecane pH wynosi około 6–8. Podlewanie jest umiarkowane, w długotrwałej suszy pomocne jest jednorazowe zwilżenie, natomiast zimowe przelanie jest najczęstszą przyczyną obumierania. Nawożenie jest oszczędne, wystarczy słaba wiosenna dawka kompostu lub wolno działającego nawozu, nadmiar azotu prowadzi do luźnego wzrostu. Przekwitłe łodyżki zazwyczaj przycina się u nasady, aby poduszka pozostała zwarta i nie rozsiewała się w szczeliny. Rośliny sadzi się od marca do października, rozstawy wynoszą zazwyczaj 20–25 cm, czyli około 16–25 sztuk na 1 m². Mrozoodporność jest wysoka, około -30 °C, decydujące jest suche zimowanie w drenażu. W pojemnikach stosuje się podłoże mineralne, warstwę drenażową i mulcz żwirowy, który utrzymuje szyjkę suchą. Z chorób może pojawić się zgnilizna szyjki przy trwale wilgotnej glebie, ze szkodników zwierzęcych problemem są ślimaki na młodych pędach.

Autor: Kristýna | Rewizja: 05.05. 2026