Lepnica bezłodygowa 'Alba' Silene acaulis 'Alba'

Opis szczegółowy produktu

Lepnica bezłodygowa 'Alba'  - arktyczno-alpejska roślina skalna o zasięgu okołobiegunowym, od gór Europy przez Kaukaz aż po Amerykę Północną. W naturze rośnie na wietrznych grzbietach, piargach i w kamienistych szczelinach, gdzie korzenie wnikają w drobny gruz skalny, a woda po deszczu szybko znika. W ogrodzie tworzy zwarte, bardzo kompaktowe poduszki z wąskolancetowatych liści. Powierzchnia kępy wygląda delikatnie „mchowo”, a w łagodne zimy pozostaje zielona. Odmiana 'Alba' to biało kwitnąca selekcja, która wnosi do nasadzeń spokojny ton i podkreśla rysunek kamienia oraz jasny żwir. W polskich warunkach dorasta zwykle do 5–10 cm i stopniowo rozrasta się na 20–30 cm, a nawet po przekwitnieniu nie wygląda nieporządnie. Od maja do lipca nad poduszką pojawiają się krótkie pędy z pięciokrotnymi kwiatami o średnicy około 1,5–2,5 cm. Kwiaty nie mają wyraźnego zapachu, za to dostarczają nektaru pszczołom, trzmielom i motylom. Po przekwitnieniu tworzą się suche torebki z nasionami, a poduszka zachowuje dekoracyjną, czystą strukturę. Sprawdza się w ogródkach alpejskich, w kamiennych korytach, w szczelinach suchych murków oraz na obrzeżach rabat żwirowych. Łagodne przejście zapewniają macierzanka, niskie rozchodniki, smagliczki lub drobne goździki, a kontrast tworzą rojniki, gładsze rozety skalnic i niskie kostrzewy.

Uprawa:  Preferuje pełne słońce i przewiewne stanowisko, najlepiej o chłodniejszym mikroklimacie, gdzie strefa korzeni nie przegrzewa się latem. Na nizinach pomaga podwyższone stanowisko, wystawa bardziej północna lub kamienne koryto, które poprawia odpływ wody i ogranicza zimową wilgoć. Gleba powinna być grubożwirowa lub kamienista, z domieszką wapienia i minimalną ilością drobnych frakcji. Zalecane pH wynosi około 6–8. Podlewanie powinno być umiarkowane, podczas długiej suszy przydatne jest jednorazowe nawilżenie podłoża. Najczęstszą przyczyną zamierania roślin jest natomiast zimowe przemoczenie. Nawożenie ogranicza się do minimum: wystarczy niewielka wiosenna dawka kompostu lub nawozu o spowolnionym działaniu, a nadmiar azotu prowadzi do luźnego wzrostu. Przekwitłe pędy zwykle przycina się u nasady, aby poduszka pozostała zwarta i nie rozsiewała się w szczeliny. Rośliny sadzi się od marca do października w rozstawie 20–25 cm, czyli około 16–25 szt. na 1 m². Mrozoodporność jest wysoka, do około -30 °C, a decydujące znaczenie ma suche zimowanie na dobrym drenażu. W pojemnikach stosuje się podłoże mineralne, warstwę drenażową i ściółkę żwirową, która utrzymuje szyjkę korzeniową w suchości. Z chorób może wystąpić zgnilizna szyjki korzeniowej przy stale wilgotnej glebie, a ze szkodników problemem bywają ślimaki na młodych pędach.

Autor: Nikol | Rewizja: 8.1. 2026