Leptospermum miotlaste 'Martini' Leptospermum scoparium 'Martini'

Opis szczegółowy produktu

Miodunka płożąca 'Martini' - ozdobna odmiana miodunki płożącej pochodząca z gatunków nowozelandzkich i australijskich, ceniona za delikatną budowę krzewu, wiecznie zielone aromatyczne liście i obfite kwitnienie. Odmiana 'Martini' została wybrana ze względu na bardziej zwarte, nadające się do ogrodu pokrój i efektowny kwiat. Tworzy gęsty, wyprostowany lub łukowato rozłożysty krzew, który w wieku dorosłym osiąga około 1,5–2 m wysokości i 1,2–1,8 m szerokości, w korzystnych warunkach może być wyższy. Pędy są delikatne, ciemniejsze, z małymi, wąskimi liśćmi o długości około 1–2 cm, które po roztarciu lekko pachną. Od maja do czerwca, czasem także do lipca, kwitnie mnóstwem prostych, kielichowatych kwiatów w delikatnym lub średnio różowym odcieniu z ciemniejszym, różowo-wiśniowym środkiem u nasady. Kwiaty mają zazwyczaj około 2–3 cm i na cienkich gałązkach wyglądają bardzo lekko, niemal jak rozproszona chmura koloru. Odmiana nadaje się jako soliter do mniejszych ogrodów, do kompozycji wrzosowiskowych, przy tarasach, a także do większych donic. Dobrze komponuje się z wrzosami, pierisami, niskimi rododendronami, tiarellami lub trawami o delikatnej teksturze. Dzięki wczesnemu letniemu kwitnieniu i zimozielonemu pokrojowi wnosi do ogrodu strukturę również poza głównym sezonem. Jest również przyjazny dla pszczół.

Uprawa: W warunkach Republiki Czeskiej wymaga pełnego słońca, ciepłego zacisza i chronionego mikroklimatu, idealnie przy południowej lub zachodniej ścianie, gdzie nie cierpi z powodu zimnych wiatrów i zimowej wilgoci. Najlepiej rośnie na lekkiej, bardzo dobrze przepuszczalnej, raczej kwaśnej do obojętnej glebie o pH około 5,5–7. Ciężkie gleby gliniaste i podmokłe mu nie odpowiadają. Przy sadzeniu warto dodać grubszy drenaż, a w donicach użyć przewiewnego podłoża dla roślin kwasolubnych. Podlewanie odbywa się regularnie, głównie po posadzeniu i podczas dłuższych okresów suszy, po ukorzenieniu lepiej znosi krótkotrwałą suszę niż nadmierne nawodnienie. Nawożenie jest wskazane umiarkowane, najlepiej wiosną, nawozem dla roślin wrzosowatych lub kwitnących krzewów. Cięcie zazwyczaj nie jest konieczne, po kwitnieniu jedynie lekko skraca się wystające pędy, aby odmiana zachowała zwarty pokrój. Sadzenie zaleca się od kwietnia do czerwca lub wczesną jesienią, jeśli jest jeszcze wystarczająco dużo czasu na ukorzenienie. W klimacie czeskim nie jest w pełni niezawodnie mrozoodpornym krzewem dla wszystkich obszarów. Dojrzałe rośliny w chronionych miejscach zazwyczaj znoszą około -8 do -10 °C, młode rośliny są bardziej wrażliwe. Na zimę zaleca się więc grubsze mulczowanie, ochronę strefy korzeniowej i okrycie włókniną, a w donicach przezimowanie w chłodnym, bezmroźnym lub tylko lekko mroźnym miejscu. Rozstawa przy sadzeniu grupowym wynosi zazwyczaj około 1–1,2 m. Choroby pojawiają się głównie przy nadmiernym nawodnieniu, gdy grozi uszkodzenie korzeni, ze szkodników mogą wystąpić mszyce lub przędziorki. W dobrze dobranym stanowisku jest to odmiana o stosunkowo łatwej pielęgnacji i wyraźnym efekcie.

Autor: Kristýna | Rewizja: 15.04. 2026