Leptospermum miotlaste 'Martini' Leptospermum scoparium 'Martini'

Opis szczegółowy produktu

Leptospermum miotlaste 'Martini' - ozdobna odmiana leptospermum miotlastego, gatunku pochodzącego z Nowej Zelandii i Australii, ceniona za delikatny pokrój krzewu, zimozielone aromatyczne liście i obfite kwitnienie. Odmianę 'Martini' wyselekcjonowano ze względu na bardziej zwarty, przydatny w ogrodzie wzrost i efektowne kwiaty. Tworzy gęsty, wzniesiony do łukowato rozłożystego krzew, który w wieku dojrzałym osiąga około 1,5–2 m wysokości i 1,2–1,8 m szerokości, a w sprzyjających warunkach może być wyższy. Gałązki są cienkie, ciemniejsze, z drobnymi, wąskimi liśćmi o długości około 1–2 cm, które po roztarciu delikatnie pachną. Od maja do czerwca, czasem nawet do lipca, rozkwita licznymi pojedynczymi, miseczkowatymi kwiatami w odcieniu od delikatnego do średniego różu, z ciemniejszym, różowowinnym oczkiem pośrodku. Kwiaty mają zwykle około 2–3 cm średnicy i na cienkich pędach wyglądają bardzo lekko, niemal jak rozproszona chmura koloru. Odmiana nadaje się na soliter do mniejszych ogrodów, do kompozycji wrzosowiskowych, przy tarasach i do większych pojemników. Dobrze komponuje się z hebe, pierisami, niskimi różanecznikami, bergeniami lub trawami o delikatnej fakturze. Dzięki wczesnoletniemu kwitnieniu i zimozielonemu pokrojowi nadaje ogrodowi strukturę także poza głównym sezonem. Jest również rośliną miododajną, chętnie odwiedzaną przez pszczoły.

Uprawa: W warunkach Polski wymaga pełnego słońca, ciepłego, osłoniętego od wiatru stanowiska i korzystnego mikroklimatu, najlepiej przy południowym lub zachodnim murze, gdzie nie cierpi z powodu zimnego wiatru i zimowej wilgoci. Najlepiej rośnie w lekkiej, bardzo dobrze przepuszczalnej glebie o odczynie raczej kwaśnym do obojętnego, o pH około 5,5–7. Ciężkie, gliniaste i podmokłe gleby mu nie odpowiadają. Przy sadzeniu warto dodać gruboziarnisty materiał drenażowy, a w pojemnikach stosować przewiewne podłoże dla roślin kwasolubnych. Podlewa się regularnie, zwłaszcza po posadzeniu i w czasie dłuższych okresów suszy, a po ukorzenieniu roślina lepiej znosi krótkotrwałą suszę niż nadmiar wody. Nawożenie powinno być umiarkowane, najlepiej wiosną, nawozem do roślin wrzosowiskowych lub krzewów kwitnących. Cięcie zwykle nie jest konieczne, po przekwitnieniu jedynie lekko skraca się odstające pędy, aby odmiana zachowała gęsty pokrój. Sadzenie zaleca się od kwietnia do czerwca lub wczesną jesienią, jeśli pozostaje wystarczająco dużo czasu na ukorzenienie. W polskim klimacie nie jest to krzew w pełni mrozoodporny we wszystkich regionach. Dorosłe rośliny na osłoniętych stanowiskach znoszą zwykle około -8 do -10 °C, młode rośliny są wrażliwsze. Na zimę zaleca się więc grubszą ściółkę, ochronę strefy korzeniowej i okrycie włókniną, a rośliny w pojemnikach zimuje się w chłodnym pomieszczeniu bez mrozu lub z jedynie lekkim przymrozkiem. Rozstawa przy sadzeniu w grupach wynosi około 1–1,2 m. Choroby pojawiają się głównie przy nadmiernym uwilgotnieniu, gdy grozi uszkodzenie korzeni, a ze szkodników mogą wystąpić mszyce lub przędziorki. Na dobrze dobranym stanowisku jest to odmiana stosunkowo łatwa w pielęgnacji i bardzo efektowna.

Autor: Kristýna | Rewizja: 15.04. 2026