Lespedeza Thunberga 'Edo-Shibori' Lespedeza thunbergii 'Edo-Shibori'

Opis szczegółowy produktu

Lespedeza Thunberga 'Edo-Shibori'  - odmiana 'Edo-Shibori' jest wymieniana w europejskich katalogach ze względu na dwubarwne kwiaty, przypominające delikatne marmurkowanie w odcieniach bieli i różu. Krzew tworzy fontannowy, przewieszający się pokrój z łukowatymi, szybko przyrastającymi w sezonie pędami i trójlistkowymi liśćmi o świeżozielonej barwie. W wieku dojrzałym osiąga najczęściej około 1,5–2 m wysokości i 2–3 m szerokości, a w osłoniętych miejscach tworzy szerokie sklepienie nad rabatą. Od sierpnia do października na końcach gałęzi pojawiają się grona drobnych motylkowych kwiatów, a przy ciepłej jesieni kwitnienie może trwać do listopada. Kwiaty dostarczają pyłku jesiennym owadom, a w kompozycji dobrze łączą się z trawami ozdobnymi, rozchodnikami, astrami i zaschniętymi kwiatostanami hortensji, gdzie różowe kropki rozświetlają późny sezon. Jako roślina bobowata tworzy na korzeniach brodawki z bakteriami wiążącymi azot atmosferyczny, dlatego sprawdza się także na rabatach o mniejszym zapotrzebowaniu na nawożenie. Delikatny rysunek liści wygląda lekko obok wielkolistnych bylin, na przykład funkii czy pluskwic, a przewieszające się gałęzie znajdą zastosowanie również na brzegu podwyższonych rabat, skąd mogą swobodnie opadać.

Uprawa: Sadzi się ją na pełnym słońcu i w miejscu osłoniętym od wiatru, aby pędy dobrze drewniały. Odpowiednia jest gleba lżejsza do gliniastej, zawsze przepuszczalna, bez zimowego nadmiaru wody, o pH około 6,0–7,5, roślina toleruje też podłoże bardziej wapienne. Sadzenie przeprowadza się od marca do maja lub we wrześniu, zachowując rozstawę około 1,5–2 m w zależności od planowanej szerokości. Po posadzeniu ważne jest regularne podlewanie, później krzew lepiej znosi krótką suszę niż stojącą wodę. W naszych warunkach klimatycznych część nadziemna często przemarza zimą i zamiera do podstawy, jednak szyjka korzeniowa przy dobrym drenażu zwykle zimuje do około -20 °C. Wiosną wykonuje się głębsze cięcie, zwykle na wysokość 10–20 cm, które pobudza wyrastanie nowych pędów i obfite kwitnienie. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną wystarczy kompost lub niewielka ilość nawozu o spowolnionym działaniu, a nadmiar azotu sprzyja długim, miękkim pędom kosztem kwiatów. Ściółka z kory lub zrębków pomaga utrzymać równomierną wilgotność i jednocześnie chroni podstawę przed wahaniami temperatury. Uprawa w pojemniku jest możliwa, wymaga jednak większego pojemnika z warstwą drenażową oraz zimowej izolacji bryły korzeniowej. W chłodniejszych regionach sprawdza się stanowisko przy murze o wystawie południowej lub zachodniej. Roślina zwykle nie choruje w istotnym stopniu, czasem na młodych pędach mogą pojawić się mszyce. Zaschnięte kwiatostany można pozostawić na zimę jako element struktury rabaty.

Autor: Nikol | Rewizja: 20.2. 2026