Leszczyna 'Barbakan' Corylus avellana 'Barbakan'

Opis szczegółowy produktu

Leszczyna 'Barbakan' - polska wielkoowocowa odmiana owocowa związana z pracą hodowlaną profesora Stanisława Piskornika, który przez wiele lat zajmował się selekcją i hodowlą leszczyn. Rośnie jako silniejszy, rozłożysty krzew liściasty i bez regularnego ograniczania osiąga około 4–5 m wysokości oraz 3–4 m szerokości. Interesującą cechą odmiany jest zmienne zabarwienie ulistnienia. Młode przyrosty mają czerwonawy odcień, później liście przechodzą w zieleń. Ozdobne są również czerwonawe okrywy owoców, które mogą być wyraźnie większe niż sam orzech. Leszczyna kwitnie bardzo wcześnie, zwykle od lutego do marca. Kwiaty męskie tworzą zwisające kotki, natomiast kwiaty żeńskie są niepozorne i zdradzają je jedynie drobne czerwone znamiona. 'Barbakan' wydaje duże, lekko stożkowate orzechy o smacznym jądrze, które dojrzewają we wrześniu. Wykorzystuje się je na świeżo, do prażenia, do wypieków, deserów, kremów orzechowych oraz do dalszego przetwarzania. Jądra orzechów laskowych są naturalnym źródłem nienasyconych tłuszczów, białka, błonnika, witaminy E i składników mineralnych. Leszczyny są wiatropylne i obcopylne. Dla pewniejszego zawiązywania owoców i wyższego plonu wskazana jest więc inna, genetycznie zgodna odmiana kwitnąca w tym samym okresie. Konkretna zgodność odmiany 'Barbakan' z popularnymi odmianami nie jest wiarygodnie potwierdzona, dlatego nie należy wskazywać jednego konkretnego zapylacza bez sprawdzenia zgodności pyłku.

Uprawa: Wybiera się cieplejsze i słoneczne stanowisko, najlepiej w niższych i średnich położeniach, osłonięte przed silnym zimowym wiatrem. Leszczyna znosi również lekki półcień, jednak dla dobrego dojrzewania orzechów i regularnego zawiązywania owoców korzystniejsze jest pełne słońce. Najlepiej rośnie w głębszych, średnio ciężkich glebach gliniastych do gliniasto-piaszczystych, zasobnych w próchnicę, które dobrze zatrzymują wilgoć, ale nie pozostają długotrwale podmokłe. Optymalne pH wynosi około 6–7, na glebach silnie zasadowych lub podmokłych wzrost się pogarsza. Sadzenie przeprowadza się wiosną (marzec–kwiecień) lub jesienią (październik–listopad), gdy gleba jest jeszcze ciepła. Pojedyncze krzewy sadzi się w odstępach około 3–4 m, w niższych swobodnych żywopłotach można zastosować rozstawę 1–1,5 m. Po posadzeniu zaleca się wymieszać z glebą wokół korzeni dobrze rozłożony kompost, ściółkować glebę zrębkami lub korą i zapewnić regularne podlewanie przez pierwsze dwa sezony. Leszczyna ma płytki system korzeniowy, dlatego wrażliwie reaguje na letnią suszę. Równomierna wilgotność gleby sprzyja wielkości orzechów i jakości jąder. Pod względem mrozoodporności leszczyny są odporne, dobrze ukorzenione rośliny znoszą spadki temperatury do około −25 do −28 °C, wrażliwsze bywa jedynie wczesnowiosenne kwitnienie na przymrozki. Krzew owocuje najlepiej na drewnie dwu- i trzyletnim, dlatego cięcie ukierunkowane jest na stałe odmładzanie i utrzymanie 6–8 silniejszych pędów szkieletowych. Pędy przestarzałe lub nadmiernie zagęszczające krzew usuwa się przedwiośniem. Spośród chorób i szkodników mogą sporadycznie pojawić się mszyce, tutkarze lub uszkodzenia owoców przez larwy słonkowca orzechowca, ryzyko ogranicza się przez terminowe zbieranie i niszczenie uszkodzonych owoców oraz wspieranie naturalnych wrogów szkodników. W kompozycji ogrodowej leszczyna sprawdza się jako soliter w części użytkowej, w jadalnym żywopłocie lub w połączeniu z innymi krzewami owocowymi, na przykład świdośliwą, rokitnikiem czy porzeczkami, gdzie tworzy stabilny, długowieczny szkielet nasadzenia.

Więcej na: Instrukcja uprawy leszczyn krzewiastych

Autor: Jana | Rewizja: 08.09. 2026