Leszczyna 'Barbakan' Corylus avellana 'Barbakan'

Opis szczegółowy produktu

Leszczyna 'Barbakan' - polska, wielkopłodowa odmiana owocowa, związana z pracą hodowlaną profesora Stanisława Piskornika, który od lat zajmował się selekcją i uszlachetnianiem leszczyn. Rośnie jako silny, rozłożysty krzew liściasty i bez regularnego ograniczania osiąga wysokość około 4–5 m oraz szerokość 3–4 m. Ciekawą cechą tej odmiany jest zmienny kolor liści. Młode przyrosty mają czerwonawy odcień, z czasem liście stają się zielone. Ozdobne są również czerwonawawe liście przykwiatowe, które mogą być wyraźnie większe niż sam orzech. Leszczyna kwitnie bardzo wcześnie, zazwyczaj od lutego do marca. Kwiaty męskie tworzą zwisające kotki, natomiast kwiaty żeńskie są niepozorne i zdradzają je drobne czerwone znamiona. 'Barbakan' rodzi duże, lekko stożkowate orzechy z pysznym wnętrzem, które dojrzewają we wrześniu. Wykorzystuje się je na świeżo, do prażenia, do wypieków, deserów, kremów orzechowych oraz do dalszego przetwarzania. Jądra orzechów laskowych są naturalnym źródłem nienasyconych tłuszczów, białek, błonnika, witaminy E i składników mineralowych. Leszczyny są wiatropylne i obcopylne. Aby zapewnić pewniejsze zawiązanie owoców i wyższy plon, zaleca się posadzenie kolejnej, genetycznie kompatybilnej odmiany kwitnącej w tym samym czasie. Konkretna kompatybilność odmiany 'Barbakan' z popularnymi odmianami nie jest wiarygodnie udokumentowana, dlatego nie wskazane jest podawanie jednego konkretnego zapylacza bez wcześniejszej weryfikacji kompatybilności pyłku.

Uprawa: Wybieramy cieplejsze i słoneczne stanowisko, najlepiej na niższych i średnich wysokościach, osłonięte od silnego zimowego wiatru. Leszczyna toleruje lekki półcień, ale dla dobrego dojrzewania orzechów i regularnego owocowania pełne słońce jest korzystniejsze. Najlepiej rośnie w głębokich, średnio ciężkich glebach gliniastych do gliniasto-piaszczystych z dużą ilością próchnicy, które dobrze zatrzymują wilgoć, ale nie pozostają długo podmokłe. Optymalne pH wynosi około 6–7, na glebach silnie zasadowych lub podmokłych wzrost jest gorszy. Sadzenie odbywa się wiosną (marzec-kwiecień) lub jesienią (październik-listopad), kiedy gleba jest jeszcze ciepła. Pojedyncze krzewy umieszcza się w odległości około 3-4 m od siebie, w przypadku niższych luźnych żywopłotów można zastosować rozstaw 1-1,5 m. Po posadzeniu zaleca się zaprawienie gleby wokół korzeni dobrze dojrzałym kompostem, wskazane jest ściółkowanie gleby zrębkami lub korą i zapewnienie regularnego podlewania przez pierwsze dwa sezony. Leszczyna ma płytki system korzeniowy, dlatego wrażliwie reaguje na letnie susze. Równomierna wilgotność gleby sprzyja wielkości orzechów i jakości jąder. Pod względem mrozoodporności leszczyny są odporne, dobrze ukorzenione rośliny znoszą spadki temperatur do około -25 do -28 °C, wrażliwsze bywa jedynie wczesne wiosenne kwitnienie na późne mrozy. Krzew najlepiej plonuje na dwu- i trzyletnim drewnie, dlatego cięcie skupia się na bieżącym odmładzaniu i utrzymaniu 6-8 silniejszych pędów szkieletowych; przestarzałe lub nadmiernie zagęszczające pędy usuwa się wczesną wiosną. Spośród chorób i szkodników sporadycznie mogą pojawić się mszyce, słodyszki lub porażenie owoców przez larwy owocówki orzechówki, ryzyko zmniejsza się przez terminowe zbieranie i likwidację uszkodzonych owoców oraz wspieranie naturalnych drapieżników. W kompozycji ogrodowej leszczyna sprawdzi się jako soliter w części użytkowej, w jadalnym żywopłocie lub w połączeniu z innymi krzewami owocowymi, na przykład śwido­wcem, rokitnikiem czy porzeczkami, gdzie tworzy stabilny, długowieczny szkielet nasadzenia.

Więcej na: Instrukcja uprawy leszczyn krzewiastych

Autor: Jana | Rewizja: 08.09.2026