Leszczyna 'Extra Giagli' - pojemnik Corylus avellana 'Extra Giagli'

Opis szczegółowy produktu

Leszczyna 'Extra Giagli' - obcopylna odmiana pochodząca z Turcji, należąca do bardzo plennych krzewów owocowych cenionych za wysokiej jakości, smaczne orzechy. Dojrzewa późno (w ciągu września). Charakteryzuje się słabym do średnio silnego wzrostem, w wieku dojrzałym osiąga wysokość około 3–4 metrów i tworzy przejrzysty, lekko rozłożysty krzew o dobrym rozgałęzieniu, który łatwo formować i utrzymywać cięciem. Liście są zdrowe, średniej wielkości, owalne, soczyście zielone, o drobno piłkowanym brzegu i przez cały sezon wegetacyjny niezawodnie okrywają pędy. Roślina kwitnie wiosną licznymi niepozornymi kwiatami, a rozwijające się męskie kotki skutecznie przyciągają pszczoły i inne owady zapylające. Zbiera się średniej wielkości, półkuliste orzechy o cienkiej, łatwej do rozłupania brązowej łupinie. Jądro jest chrupiące, bardzo słodkie i wyróżnia się znakomitym, wybornym smakiem. Przy właściwym przechowywaniu długo zachowuje świeżość. Ciekawostką tej odmiany jest wysoki udział jądra w orzechu (około 54–56 %) oraz to, że dojrzałe orzechy łatwo wypadają z okrywy i można je wygodnie zbierać z ziemi. W ogrodach i sadach sprawdza się do bezpośredniego spożycia, do deserów lub jako użytkowy soliter.

Uprawa: Wybiera się cieplejsze, słoneczne stanowisko, najlepiej w niższych i średnich położeniach, osłonięte przed silnym zimowym wiatrem. Leszczyna znosi także lekki półcień, jednak dla dobrego dojrzewania orzechów i regularnego owocowania korzystniejsze jest pełne słońce. Najlepiej rośnie w głębszych, średnio ciężkich glebach gliniastych do gliniasto-piaszczystych, zasobnych w próchnicę, które dobrze zatrzymują wilgoć, ale nie pozostają długotrwale podmokłe. Optymalne pH wynosi około 6–7, na silnie zasadowych lub podmokłych glebach wzrost się pogarsza. Sadzenie przeprowadza się wiosną (marzec–kwiecień) lub jesienią (październik–listopad), gdy gleba jest jeszcze ciepła. Pojedyncze krzewy sadzi się w odstępach około 3–4 m, w niższych, swobodnych żywopłotach można zastosować rozstawę 1–1,5 m. Po posadzeniu zaleca się wymieszać z ziemią wokół korzeni dobrze rozłożony kompost, glebę wyściółkować zrębkami lub korą i zapewnić regularne podlewanie przez pierwsze dwa sezony. Leszczyna ma płytki system korzeniowy, dlatego wrażliwie reaguje na letnią suszę. Równomierna wilgotność gleby sprzyja wielkości orzechów i jakości jąder. Pod względem mrozoodporności leszczyny są odporne, dobrze ukorzenione rośliny znoszą spadki temperatury do około −25 do −28 °C, wrażliwsze bywa jedynie wczesnowiosenne kwitnienie na przymrozki. Krzew owocuje najlepiej na drewnie dwu- i trzyletnim, dlatego cięcie ukierunkowane jest na systematyczne odmładzanie i utrzymanie 6–8 silniejszych pędów szkieletowych, a pędy przestarzałe lub nadmiernie zagęszczające usuwa się przedwiośniem. Spośród chorób i szkodników sporadycznie mogą wystąpić mszyce, tutkarze lub uszkodzenia owoców przez larwy nasionnicy orzechówki, ryzyko ogranicza się przez wczesny zbiór i niszczenie uszkodzonych owoców oraz wspieranie naturalnych drapieżców. W kompozycji ogrodowej leszczyna sprawdza się jako soliter w części użytkowej, w jadalnym żywopłocie lub w połączeniu z innymi krzewami owocowymi, na przykład świdośliwą, rokitnikiem czy porzeczkami, gdzie tworzy stabilny, długowieczny szkielet nasadzenia.

Więcej na: Instrukcja uprawy leszczyny krzewiastej

Autor: Kamila | Rewizja: 27. 8. 2026