Leszczyna 'Lombard Red' - pojemnik Corylus avellana 'Lombard Red'

Opis szczegółowy produktu

Leszczyna 'Lombard Red' - w praktyce ogrodniczej zalicza się do ozdobnych, czerwonolistnych form leszczyny, często podawanych także jako Corylus maxima 'Purpurea'. Pochodzenie odmiany nawiązuje do uprawianych „lombardzkich” leszczyn z północnych Włoch, skąd leszczyny południowe rozpowszechniły się w europejskich ogrodach. Jest to wielopniowy krzew lub małe drzewo, które w wieku dojrzałym osiąga zwykle około 3–5 m wysokości i podobną szerokość, a w ciągu kilku lat tworzy gęstszą koronę. Największą ozdobą są liście. Młode liście rozwijają się w kolorze brązowym do winnoczerwonego, są szeroko jajowate, długości 6–12 cm, drobno piłkowane i najlepiej wybarwiają się w pełnym świetle. Latem mogą częściowo zzielenieć, jesienią przebarwiają się na żółto lub ciepło brązowawo. Już w lutym i marcu pojawiają się długie kotki, które na bezlistnych pędach wyglądają dekoracyjnie i jednocześnie dostarczają pyłku. Owocami są jadalne orzechy laskowe w zielonej okrywie, najczęściej o średnicy około 2 cm, dojrzewające w naszych warunkach klimatycznych zwykle we wrześniu. Krzew nadaje się na soliter, do mieszanych żywopłotów i do użytkowej części ogrodu. W kompozycjach dobrze łączy się z dereniami, świdośliwami, kalinami lub z wyższymi bylinami w jasnych odcieniach, na przykład z bodziszkami, pluskwicami czy trawami ozdobnymi, które podkreślają ciemne liście.

Uprawa: Wybiera się cieplejsze, słoneczne stanowisko, najlepiej w niższych i średnich położeniach, osłonięte od silnego zimowego wiatru. Leszczyna znosi także lekki półcień, jednak dla dobrego dojrzewania orzechów i regularnego owocowania korzystniejsze jest pełne słońce. Najlepiej rośnie w głębszych, średnio ciężkich glebach gliniastych do gliniasto-piaszczystych, bogatych w próchnicę, które dobrze zatrzymują wilgoć, ale nie pozostają długo podmokłe. Optymalne pH wynosi około 6–7, na glebach silnie zasadowych lub nadmiernie wilgotnych wzrost się pogarsza. Sadzi się wiosną (marzec–kwiecień) lub jesienią (październik–listopad), gdy gleba jest jeszcze ciepła. Pojedyncze krzewy umieszcza się w odstępach około 3–4 m, w niższych, swobodnych żywopłotach można stosować rozstawę 1–1,5 m. Po posadzeniu zaleca się wymieszać z ziemią wokół korzeni dobrze rozłożony kompost, glebę wyściółkować zrębkami lub korą i zapewnić regularne podlewanie przez pierwsze dwa sezony. Leszczyna ma płytki system korzeniowy, dlatego wrażliwie reaguje na letnią suszę. Równomierna wilgotność gleby sprzyja wielkości orzechów i jakości nasion. Pod względem mrozoodporności leszczyny są wytrzymałe, dobrze ukorzenione rośliny znoszą spadki temperatury do około −25 do −28 °C, wrażliwsze bywa jedynie wczesnowiosenne kwitnienie na przymrozki. Krzew owocuje najlepiej na drewnie dwu- i trzyletnim, dlatego cięcie polega na stopniowym odmładzaniu i utrzymaniu 6–8 silniejszych pędów szkieletowych. Stare lub nadmiernie zagęszczające pędy usuwa się na przedwiośniu. Spośród chorób i szkodników sporadycznie mogą pojawić się mszyce, ryjkowce lub porażenie owoców przez larwy nasionnicy orzechówki. Ryzyko ogranicza się przez terminowy zbiór i niszczenie uszkodzonych owoców oraz wspieranie naturalnych wrogów szkodników. W kompozycji ogrodowej leszczyna sprawdza się jako soliter w części użytkowej, w jadalnym żywopłocie lub w połączeniu z innymi krzewami owocowymi, na przykład świdośliwą, rokitnikiem czy porzeczkami, gdzie tworzy stabilny, długowieczny szkielet nasadzenia.

Więcej na: Instrukcja uprawy leszczyn krzewiastych

Autor: Nikol | Rewizja: 5.6. 2026