Leszczyna 'Lombard Red' Corylus avellana 'Lombard Red'

Opis szczegółowy produktu

Leszczyna 'Lombard Red' - w praktyce ogrodniczej zaliczana jest do ozdobnych, czerwonolistnych form leszczyny, często podawanych również jako Corylus maxima 'Purpurea'. Pochodzenie odmiany nawiązuje do uprawianych „lombardzkich” leszczyn z rejonu północnych Włoch, skąd leszczyny południowe rozpowszechniły się w ogrodach Europy. Jest to samopylny, wielopniowy krzew lub małe drzewo. W wieku dojrzałym osiąga zwykle około 3–5 m wysokości i podobną szerokość, a w ciągu kilku lat tworzy coraz gęstszą koronę. Największą ozdobą są liście. Młode liście rozwijają się w odcieniach brązowoczerwonych do winnoczerwonych, są szeroko jajowate, mają 6–12 cm długości, są delikatnie piłkowane i najlepiej wybarwiają się w pełnym świetle. Latem mogą częściowo zzielenieć, a jesienią przebarwiają się na żółto lub ciepłobrązowo. Już w lutym i marcu pojawiają się długie kotki, które na bezlistnych pędach wyglądają dekoracyjnie i są jednocześnie źródłem pyłku. Owocami są jadalne orzechy laskowe w zielonej okrywie, najczęściej o średnicy około 2 cm, które w naszych warunkach klimatycznych dojrzewają zwykle we wrześniu. Krzew nadaje się na soliter, do mieszanych żywopłotów oraz do użytkowej części ogrodu. W kompozycjach dobrze łączy się z dereniami, świdośliwami, kalinami lub z wyższymi bylinami w jasnych tonacjach, na przykład z bodziszkami, pluskwicami czy trawami ozdobnymi, które podkreślają ciemne liście.

Uprawa: Wybiera się cieplejsze i słoneczne stanowisko, najlepiej na niższych i średnich wysokościach, osłonięte od silnych zimowych wiatrów. Leszczyna znosi lekki półcień, jednak dla dobrego dojrzewania orzechów i regularnego owocowania korzystniejsze jest pełne słońce. Najlepiej rośnie w głębszych, średnio ciężkich glebach gliniastych lub gliniasto-piaszczystych, bogatych w próchnicę, które dobrze zatrzymują wilgoć, ale nie pozostają długo podmokłe. Optymalne pH wynosi około 6–7, na glebach silnie zasadowych lub podmokłych wzrost się pogarsza. Sadzi się wiosną (marzec–kwiecień) lub jesienią (październik–listopad), gdy gleba jest jeszcze ciepła. Pojedyncze krzewy sadzi się w odstępach około 3–4 m, a w niższych, swobodnych żywopłotach można zastosować rozstawę 1–1,5 m. Po posadzeniu zaleca się wymieszać z ziemią wokół korzeni dobrze rozłożony kompost, wyściółkować glebę zrębkami lub korą i zapewnić regularne podlewanie przez pierwsze dwa sezony. Leszczyna ma płytki system korzeniowy, dlatego jest wrażliwa na letnią suszę. Równomierna wilgotność gleby sprzyja wielkości orzechów i jakości nasion. Pod względem mrozoodporności leszczyny są odporne, dobrze ukorzenione rośliny znoszą spadki temperatury mniej więcej do −25 do −28 °C, wrażliwsze bywa jedynie wczesnowiosenne kwitnienie na przymrozki. Krzew owocuje najlepiej na drewnie dwu- i trzyletnim, dlatego cięcie polega na systematycznym odmładzaniu i utrzymaniu 6–8 silniejszych pędów szkieletowych. Pędy zbyt stare lub nadmiernie zagęszczające krzew usuwa się na przedwiośniu. Spośród chorób i szkodników mogą sporadycznie pojawić się mszyce, ryjkowce lub uszkodzenia owoców przez larwy nasionnicy orzechówki. Ryzyko ogranicza się przez terminowy zbiór i usuwanie uszkodzonych owoców oraz wspieranie naturalnych wrogów szkodników. W kompozycji ogrodowej leszczyna sprawdza się jako soliter w części użytkowej, w jadalnym żywopłocie lub w połączeniu z innymi krzewami owocowymi, na przykład świdośliwą, rokitnikiem czy porzeczkami, gdzie tworzy stabilny, długowieczny szkielet nasadzenia.

Więcej na: Instrukcja uprawy leszczyny krzewiastej

Autor: Nikol | Rewizja: 21.1. 2026