Leszczyna 'Lombardzki Czerwony' Corylus avellana 'Lombard Red'

Opis szczegółowy produktu

Leszczyna 'Lombardzka Czerwona' - w praktyce ogrodniczej zaliczana do ozdobnych odmian leszczyny o czerwonych liściach, często określana również jako Corylus maxima 'Purpurea'. Pochodzenie odmiany nawiązuje do uprawianych „lombardzkich” leszczyn z regionu północnych Włoch, skąd filberty rozprzestrzeniły się do europejskich ogrodów. Jest to krzew wielopniowy lub małe drzewo, które w wieku dorosłym zazwyczaj osiąga około 3–5 m wysokości i podobną szerokość, a w ciągu kilku lat tworzy gęstą koronę. Największą ozdobą jest ulistnienie: młode liście rozwijają się w kolorze brązowo-czerwonym lub winnoczerwonym, są szeroko jajowate, długości 6–12 cm, delikatnie piłkowane i najlepiej wybarwiają się na świetle. Latem mogą częściowo zielenieć, jesienią przechodzą w żółte lub ciepłe brązowe odcienie. Już w lutym lub marcu pojawiają się długie kotki, które na nagich gałęziach wyglądają dekoracyjnie, a jednocześnie dostarczają pyłku. Owocem są jadalne orzechy laskowe w zielonej okrywie, najczęściej o średnicy około 2 cm, dojrzewające w naszych warunkach zazwyczaj we wrześniu. Krzew nadaje się jako soliter, do mieszanych żywopłotów oraz do części użytkowej ogrodu. W kompozycji dobrze komponuje się z dereniem, irgą, kaliną lub wyższymi bylinami w jasnym tonie, na przykład z bodziszkami, pluskwicami czy trawami ozdobnymi, które podkreślą ciemne liście.

Uprawa: Wybieramy cieplejsze i słoneczne stanowisko, najlepiej na niższych i średnich wysokościach, osłonięte od silnego zimowego wiatru. Leszczyna toleruje lekki półcień, ale dla dobrego dojrzewania orzechów i regularnego owocowania pełne słońce jest korzystniejsze. Najlepiej rośnie w głębokich, średnio ciężkich glebach gliniastych do gliniasto-piaszczystych z dużą ilością próchnicy, które dobrze zatrzymują wilgoć, ale nie pozostają długo podmokłe. Optymalne pH wynosi około 6–7, na glebach silnie zasadowych lub podmokłych wzrost jest gorszy. Sadzenie odbywa się wiosną (marzec-kwiecień) lub jesienią (październik-listopad), kiedy gleba jest jeszcze ciepła. Pojedyncze krzewy umieszcza się w odległości około 3-4 m od siebie, w przypadku niższych luźnych żywopłotów można zastosować rozstaw 1-1,5 m. Po posadzeniu zaleca się zaprawienie gleby wokół korzeni dobrze dojrzałym kompostem, wskazane jest ściółkowanie gleby zrębkami lub korą i zapewnienie regularnego podlewania przez pierwsze dwa sezony. Leszczyna ma płytki system korzeniowy, dlatego wrażliwie reaguje na letnie susze. Równomierna wilgotność gleby sprzyja wielkości orzechów i jakości jąder. Pod względem mrozoodporności leszczyny są odporne, dobrze ukorzenione rośliny znoszą spadki temperatur do około -25 do -28 °C, wrażliwsze bywa jedynie wczesne wiosenne kwitnienie na późne mrozy. Krzew najlepiej plonuje na dwu- i trzyletnim drewnie, dlatego cięcie skupia się na bieżącym odmładzaniu i utrzymaniu 6-8 silniejszych pędów szkieletowych; przestarzałe lub nadmiernie zagęszczające pędy usuwa się wczesną wiosną. Spośród chorób i szkodników sporadycznie mogą pojawić się mszyce, słodyszki lub porażenie owoców przez larwy owocówki orzechówki, ryzyko zmniejsza się przez terminowe zbieranie i likwidację uszkodzonych owoców oraz wspieranie naturalnych drapieżników. W kompozycji ogrodowej leszczyna sprawdzi się jako soliter w części użytkowej, w jadalnym żywopłocie lub w połączeniu z innymi krzewami owocowymi, na przykład śwido­wcem, rokitnikiem czy porzeczkami, gdzie tworzy stabilny, długowieczny szkielet nasadzenia.

Więcej na: Instrukcja uprawy leszczyn krzewiastych

Autor: Nikol | Rewizja: 21.1. 2026