Leszczyna 'Olbrzymi z Halle' Corylus avellana 'Hall's Giant'

Opis szczegółowy produktu

Leszczyna 'Hall's Giant' - stara europejska odmiana leszczyny zwyczajnej, w zagranicznych katalogach występująca jako 'Hallesche Riesennuss', Hall's Giant, Géant de Halle lub Bollwiller. Jej pochodzenie wiąże się z Niemcami, a w nasadzeniach owocowych jest ceniona za duże orzechy, niezawodną plonność oraz dobrą mrozoodporność. Krzew rośnie bujnie, wielopniowo, od szeroko wzniesionej do rozłożystej formy; w ogrodach zazwyczaj osiąga 4–6 m wysokości i 3–4 m szerokości, a w bardzo sprzyjających warunkach może być wyższy. Roczny przyrost wynosi około 20–30 cm. Liście są szeroko jajowate do okrągłych, o długości 6–12 cm, z piłkowanym brzegiem, latem intensywnie zielone, a jesienią żółte lub pomarańczowo-żółte. Kwitnie bardzo wcześnie, najczęściej od lutego do kwietnia. Kwiaty męskie tworzą zwisające żółte kotki, natomiast drobne kwiaty żeńskie objawiają się czerwonymi znamionami. Zapylanie odbywa się za pośrednictwem wiatru. Odmiana jest częściowo samosamoistnie zapylająca, jednak dla uzyskania obfitszych i regularniejszych plonów warto posadzić w pobliżu drugą leszczynę o tym samym lub pokrywającym się terminie kwitnienia, np. 'Webbs', 'Lombardy White', 'Nottingham', 'Cosford' lub dziko rosnącą Corylus avellana. Orzechy dojrzewają od połowy września do października. Są duże, brązowe, kuliste lub lekko wydłużone, z twardszą skorupką i słodkim, maślanym wnętrzem. Idealnie nadają się do bezpośredniego spożycia, suszenia, prażenia, pieczenia, do słodyczy, kremów, granoli, masła orzechowego oraz do długoterminowego przechowywania. Jądra zawierają oleje, białka, błonnik, witaminę E, witaminy z grupy B, magnez i potas.

Uprawa: Wybieramy cieplejsze i słoneczne stanowisko, najlepiej na niższych i średnich wysokościach, osłonięte od silnego zimowego wiatru. Leszczyna toleruje lekki półcień, ale dla dobrego dojrzewania orzechów i regularnego owocowania pełne słońce jest korzystniejsze. Najlepiej rośnie w głębokich, średnio ciężkich glebach gliniastych do gliniasto-piaszczystych z dużą ilością próchnicy, które dobrze zatrzymują wilgoć, ale nie pozostają długo podmokłe. Optymalne pH wynosi około 6–7, na glebach silnie zasadowych lub podmokłych wzrost jest gorszy. Sadzenie odbywa się wiosną (marzec-kwiecień) lub jesienią (październik-listopad), kiedy gleba jest jeszcze ciepła. Pojedyncze krzewy umieszcza się w odległości około 3-4 m od siebie, w przypadku niższych luźnych żywopłotów można zastosować rozstaw 1-1,5 m. Po posadzeniu zaleca się zaprawienie gleby wokół korzeni dobrze dojrzałym kompostem, wskazane jest ściółkowanie gleby zrębkami lub korą i zapewnienie regularnego podlewania przez pierwsze dwa sezony. Leszczyna ma płytki system korzeniowy, dlatego wrażliwie reaguje na letnie susze. Równomierna wilgotność gleby sprzyja wielkości orzechów i jakości jąder. Pod względem mrozoodporności leszczyny są odporne, dobrze ukorzenione rośliny znoszą spadki temperatur do około -25 do -28 °C, wrażliwsze bywa jedynie wczesne wiosenne kwitnienie na późne mrozy. Krzew najlepiej plonuje na dwu- i trzyletnim drewnie, dlatego cięcie skupia się na bieżącym odmładzaniu i utrzymaniu 6-8 silniejszych pędów szkieletowych; przestarzałe lub nadmiernie zagęszczające pędy usuwa się wczesną wiosną. Spośród chorób i szkodników sporadycznie mogą pojawić się mszyce, słodyszki lub porażenie owoców przez larwy owocówki orzechówki, ryzyko zmniejsza się przez terminowe zbieranie i likwidację uszkodzonych owoców oraz wspieranie naturalnych drapieżników. W kompozycji ogrodowej leszczyna sprawdzi się jako soliter w części użytkowej, w jadalnym żywopłocie lub w połączeniu z innymi krzewami owocowymi, na przykład śwido­wcem, rokitnikiem czy porzeczkami, gdzie tworzy stabilny, długowieczny szkielet nasadzenia.

Więcej na: Instrukcja uprawy leszczyn krzewiastych

Autor: Nikol | Rewizja: 02.07.2026