Leszczyna 'Panskij' Corylus avellana 'Panskij'

Opis szczegółowy produktu

Leszczyna 'Panskij' - ukraińska wielkopłodowa odmiana zarejestrowana na Ukrainie w 2020 roku. W tamtejszym rejestrze państwowym widnieje jako Panskyi w obrębie gatunku Corylus maxima, podczas gdy w ofercie handlowej można spotkać się również z oznaczeniem Corylus avellana 'Panskij'. Posiadaczem praw do odmiany jest ukraiński hodowca Ihor Vasylovyč Cybenko. Krzew rośnie średnio silnie do silnie, ma luźną, niezbyt zagęszczoną koronę i w wieku dorosłym może osiągać około 4–5 m wysokości i 3–4 m szerokości. Liście są duże, osiągają około 14 cm długości, są zielone, eliptyczne aż niemal okrągłe. Kwitnie wczesną wiosną, zazwyczaj od lutego do marca. Kwiaty męskie tworzą zwisające kotki, natomiast kwiaty żeńskie rozpoznamy po ciemnoczerwonych znamionach. Odmiana nie jest w pełni samopylna, dlatego dla uzyskania obfitych plonów warto uprawiać ją w sąsiedztwie innej kompatybilnej leszczyny. Jako zapylacze wymienia się na przykład 'Cosford', 'Barcelona' i 'Trapezund'. Orzechy są owalne do podłużnie owalne, mają około 2,5 cm długości, a ich masa waha się w granicach 2,5–3,5 g. Jądro jest kremowe, dobrze wypełnia skorupkę i ma delikatny, słodki oraz aromatyczny smak. Dojrzewanie następuje około połowy września. Orzechy nadają się do bezpośredniego spożycia, prażenia, do wypieków, deserów oraz kremów orzechowych. Naturalnie zawierają nienasycone kwasy tłuszczowe, białka, błonnik, witaminę E oraz składniki mineralne.

Uprawa: Wybieramy cieplejsze i słoneczne stanowisko, najlepiej na niższych i średnich wysokościach, osłonięte od silnego zimowego wiatru. Leszczyna toleruje lekki półcień, ale dla dobrego dojrzewania orzechów i regularnego owocowania pełne słońce jest korzystniejsze. Najlepiej rośnie w głębokich, średnio ciężkich glebach gliniastych do gliniasto-piaszczystych z dużą ilością próchnicy, które dobrze zatrzymują wilgoć, ale nie pozostają długo podmokłe. Optymalne pH wynosi około 6–7, na glebach silnie zasadowych lub podmokłych wzrost jest gorszy. Sadzenie odbywa się wiosną (marzec-kwiecień) lub jesienią (październik-listopad), kiedy gleba jest jeszcze ciepła. Pojedyncze krzewy umieszcza się w odległości około 3-4 m od siebie, w przypadku niższych luźnych żywopłotów można zastosować rozstaw 1-1,5 m. Po posadzeniu zaleca się zaprawienie gleby wokół korzeni dobrze dojrzałym kompostem, wskazane jest ściółkowanie gleby zrębkami lub korą i zapewnienie regularnego podlewania przez pierwsze dwa sezony. Leszczyna ma płytki system korzeniowy, dlatego wrażliwie reaguje na letnie susze. Równomierna wilgotność gleby sprzyja wielkości orzechów i jakości jąder. Pod względem mrozoodporności leszczyny są odporne, dobrze ukorzenione rośliny znoszą spadki temperatur do około -25 do -28 °C, wrażliwsze bywa jedynie wczesne wiosenne kwitnienie na późne mrozy. Krzew najlepiej plonuje na dwu- i trzyletnim drewnie, dlatego cięcie skupia się na bieżącym odmładzaniu i utrzymaniu 6-8 silniejszych pędów szkieletowych; przestarzałe lub nadmiernie zagęszczające pędy usuwa się wczesną wiosną. Spośród chorób i szkodników sporadycznie mogą pojawić się mszyce, słodyszki lub porażenie owoców przez larwy owocówki orzechówki, ryzyko zmniejsza się przez terminowe zbieranie i likwidację uszkodzonych owoców oraz wspieranie naturalnych drapieżników. W kompozycji ogrodowej leszczyna sprawdzi się jako soliter w części użytkowej, w jadalnym żywopłocie lub w połączeniu z innymi krzewami owocowymi, na przykład śwido­wcem, rokitnikiem czy porzeczkami, gdzie tworzy stabilny, długowieczny szkielet nasadzenia.

Więcej na: Instrukcja uprawy leszczyn krzewiastych

Autor: Jana | Rewizja: 08.09.2026