Leszczyna pospolita 'Tonda di Giffoni' - pojemnik Corylus avellana 'Tonda di Giffoni'

Opis szczegółowy produktu

Leszczyna pospolita 'Tonda di Giffoni'  - tradycyjna włoska odmiana pochodząca z regionu Kampania. W naszych warunkach klimatycznych rośnie jako średnio silny krzew o wysokości około 3–4 m i szerokości 2–3 m, z czasem rozrastający się za pomocą odrostów korzeniowych. Gałęzie są giętkie, brązowe, młode pędy delikatnie owłosione. Liście są okrągławo jajowate do szerokoowalnych, u nasady sercowate, z wyraźnym unerwieniem i szorstką powierzchnią, z wierzchu soczyście zielone, jesienią przebarwiają się na cieplejsze odcienie żółci. Leszczyna jest rośliną jednopienną – kwiaty męskie tworzą wąskie, żółtawe kotki o długości około 3–7 cm, które pojawiają się bardzo wcześnie wiosną, często już w lutym lub marcu. Kwiaty żeńskie to drobne pąki z czerwonymi znamionami, ukryte w kątach pąków. Zapylenie odbywa się głównie za pośrednictwem wiatru. Częściowa samopylność pozwala owocować również pojedynczej roślinie, jednak dla wysokiego i regularnego plonu zaleca się obecność innej leszczyny o zbliżonym okresie kwitnienia, na przykład odmiany 'Barcelona' lub innych sprawdzonych leszczyn. Orzechy tworzą się po 3–5 sztuk w zielonych, głęboko postrzępionych okrywach, z których podczas dojrzewania częściowo się wysuwają. Owoce są okrągłe, średniej wielkości, z cienką łupiną, która łatwo się rozłupuje. Dojrzałość następuje w cieplejszych regionach Polski na przełomie sierpnia i września, w chłodniejszych rejonach raczej w pierwszej połowie września. Jądra mają delikatnie słodki, pełny smak z przyjemnym orzechowym aromatem, dobrze nadają się do prażenia i zachowują kształt w wyrobach cukierniczych. Orzechy laskowe zawierają dużo tłuszczów z przewagą nienasyconych kwasów tłuszczowych, białko, błonnik, witaminę E i witaminy z grupy B oraz składniki mineralne, na przykład potas, magnez i żelazo, dlatego stanowią cenny składnik urozmaiconej diety. W kuchni wykorzystuje się je do bezpośredniego spożycia, do ciast, kremów, domowych mas orzechowych czy granoli, a po uprażeniu także do dekoracji deserów.

Uprawa: Wybiera się cieplejsze, słoneczne stanowisko, najlepiej w niższych i średnich położeniach, osłonięte przed silnym zimowym wiatrem. Leszczyna znosi również lekki półcień, jednak dla dobrego dojrzewania orzechów i regularnego zawiązywania owoców korzystniejsze jest pełne słońce. Najlepiej rośnie na głębszych, średnio ciężkich glebach gliniastych do gliniasto-piaszczystych, zasobnych w próchnicę, które dobrze zatrzymują wilgoć, ale nie pozostają długo podmokłe. Optymalne pH wynosi około 6–7, na glebach silnie zasadowych lub podmokłych wzrost się pogarsza. Sadzenie przeprowadza się wiosną (marzec–kwiecień) lub jesienią (październik–listopad), gdy gleba jest jeszcze ciepła. Pojedyncze krzewy sadzi się w odstępach około 3–4 m, w niższych, swobodnych żywopłotach można zastosować rozstawę 1–1,5 m. Po posadzeniu zaleca się wprowadzić wokół korzeni dobrze przekompostowany kompost, glebę wyściółkować zrębkami lub korą i zapewnić regularne podlewanie przez pierwsze dwa sezony. Leszczyna ma płytki system korzeniowy, dlatego wrażliwie reaguje na letnią suszę. Równomierna wilgotność gleby sprzyja wielkości orzechów i jakości jąder. Pod względem mrozoodporności leszczyny są odporne, dobrze ukorzenione rośliny znoszą spadki temperatury do około −25 do −28 °C, wrażliwsze bywa jedynie wczesne wiosenne kwitnienie na przymrozki. Krzew owocuje najlepiej na drewnie dwu- i trzyletnim, dlatego cięcie ukierunkowane jest na stopniowe odmładzanie i utrzymanie 6–8 silniejszych pędów szkieletowych. Przestarzałe lub nadmiernie zagęszczające pędy usuwa się przedwiośniem. Spośród chorób i szkodników mogą sporadycznie wystąpić mszyce, tutkarze lub uszkodzenia owoców przez larwy słonika orzechowca, ryzyko ogranicza się przez terminowy zbiór i usuwanie uszkodzonych owoców oraz wspieranie naturalnych wrogów szkodników. W kompozycji ogrodowej leszczyna sprawdza się jako soliter w części użytkowej, w jadalnym żywopłocie lub w połączeniu z innymi krzewami owocowymi, na przykład świdośliwą, rokitnikiem czy porzeczkami, gdzie tworzy stabilny, długowieczny szkielet nasadzenia.

Autor: Nikol | Rewizja: 2.12.2025

Więcej na: Instrukcja uprawy leszczyny