Leszczyna pospolita 'Tonda di Giffoni' - pojemnik Corylus avellana 'Tonda di Giffoni'

Opis szczegółowy produktu

Leszczyna pospolita 'Tonda di Giffoni' - tradycyjny włoski kultywar pochodzący z regionu Kampanii. W naszych warunkach rośnie jako średnio silnie rosnący krzew o wysokości około 3–4 m i szerokości 2–3 m, z czasem rozprzestrzeniający się za pomocą odrostów korzeniowych. Gałęzie są elastyczne, brązowe, u młodych pędów delikatnie omszone. Liście są okrągło-jajowate do szeroko-owalnych, sercowate u nasady, z wyraźnym unerwieniem i szorstką powierzchnią, na górnej stronie intensywnie zielone, jesienią żółknące w cieplejszych odcieniach. Leszczyna jest jednopienna – kwiaty męskie tworzą wąskie, żółtawe kotki o długości około 3–7 cm, które pojawiają się bardzo wcześnie na wiosnę, często już w lutym–marcu. Kwiaty żeńskie to drobne pąki z czerwonymi znamionami, ukryte w kątach pąków. Zapylenie odbywa się głównie przez wiatr, częściowa samopylność umożliwia owocowanie pojedynczych roślin, jednak dla wysokich i regularnych plonów zaleca się obecność innej leszczyny o podobnym czasie kwitnienia, na przykład odmiany 'Barcelońska' lub innych sprawdzonych odmian leszczyny. Orzechy tworzą się po 3–5 sztuk w zielonych, głęboko wciętych okrywach, z których podczas dojrzewania częściowo wystają. Owoce są okrągłe, średniej wielkości, z cienką skorupką, która łatwo się łamie. Dojrzałość następuje w warunkach cieplejszych rejonów Czech na przełomie sierpnia i września, w chłodniejszych rejonach raczej w pierwszej połowie września. Jądra mają delikatnie słodki, pełny smak z przyjemnym orzechowym aromatem, dobrze się prażą i zachowują kształt w wyrobach cukierniczych. Orzechy laskowe zawierają wysoką zawartość tłuszczów z przewagą nienasyconych kwasów tłuszczowych, białka, błonnika, witaminy E i witamin z grupy B oraz minerałów, takich jak potas, magnez i żelazo, dlatego są wykorzystywane jako składnik odżywczy zróżnicowanej diety. W kuchni wykorzystuje się je do bezpośredniego spożycia, do ciast, kremów, domowych mas orzechowych lub granoli, po uprażeniu także jako dekorację deserów.

Uprawa: Wybieramy cieplejsze i słoneczne stanowisko, najlepiej na niższych i średnich wysokościach, osłonięte od silnego zimowego wiatru. Leszczyna toleruje lekki półcień, ale dla dobrego dojrzewania orzechów i regularnego owocowania pełne słońce jest korzystniejsze. Najlepiej rośnie w głębokich, średnio ciężkich glebach gliniastych do gliniasto-piaszczystych z dużą ilością próchnicy, które dobrze zatrzymują wilgoć, ale nie pozostają długo podmokłe. Optymalne pH wynosi około 6–7, na glebach silnie zasadowych lub podmokłych wzrost jest gorszy. Sadzenie odbywa się wiosną (marzec-kwiecień) lub jesienią (październik-listopad), kiedy gleba jest jeszcze ciepła. Pojedyncze krzewy umieszcza się w odległości około 3-4 m od siebie, w przypadku niższych luźnych żywopłotów można zastosować rozstaw 1-1,5 m. Po posadzeniu zaleca się zaprawienie gleby wokół korzeni dobrze dojrzałym kompostem, wskazane jest ściółkowanie gleby zrębkami lub korą i zapewnienie regularnego podlewania przez pierwsze dwa sezony. Leszczyna ma płytki system korzeniowy, dlatego wrażliwie reaguje na letnie susze. Równomierna wilgotność gleby sprzyja wielkości orzechów i jakości jąder. Pod względem mrozoodporności leszczyny są odporne, dobrze ukorzenione rośliny znoszą spadki temperatur do około -25 do -28 °C, wrażliwsze bywa jedynie wczesne wiosenne kwitnienie na późne mrozy. Krzew najlepiej plonuje na dwu- i trzyletnim drewnie, dlatego cięcie skupia się na bieżącym odmładzaniu i utrzymaniu 6-8 silniejszych pędów szkieletowych; przestarzałe lub nadmiernie zagęszczające pędy usuwa się wczesną wiosną. Spośród chorób i szkodników sporadycznie mogą pojawić się mszyce, słodyszki lub porażenie owoców przez larwy owocówki orzechówki, ryzyko zmniejsza się przez terminowe zbieranie i likwidację uszkodzonych owoców oraz wspieranie naturalnych drapieżników. W kompozycji ogrodowej leszczyna sprawdzi się jako soliter w części użytkowej, w jadalnym żywopłocie lub w połączeniu z innymi krzewami owocowymi, na przykład śwido­wcem, rokitnikiem czy porzeczkami, gdzie tworzy stabilny, długowieczny szkielet nasadzenia.

Autor: Nikol | Rewizja: 2.12.2025

Więcej na: Instrukcja uprawy leszczyn krzewiastych