Leukotoe 'Zeblid' Leucothoe 'Zeblid'

Opis szczegółowy produktu

Leucothoe 'Zeblid' - wiecznie zielony krzew z leśnych zboczy i wąwozów Ameryki Północnej, gdzie rośnie w żyznej, naturalnie kwaśnej glebie i w rozproszonym świetle. Odmiana Leucothoe fontanesiana 'Zeblid', często sprzedawana pod nazwą handlową 'Scarletta', powstała w USA i została opatentowana w 1984 roku. Jej autorem jest Alex J. Zebehazy dążył do uzyskania zwartego wzrostu, koloru młodych liści i dobrej tolerancji na cień. Krzew tworzy gęsty, łukowato rozłożysty pokrój, w ogrodach zazwyczaj osiągający 0,6–1 m wysokości i 0,8–1,2 m szerokości. Liście są skórzaste, wąskolancetowate i błyszczące, często o długości 6–10 cm, wiosną rozwijają się w kolorze brązowym do ciemnoczerwonego, latem zieleniają, a od jesieni do końca zimy przybierają odcienie wina i brązu. W maju do czerwca wzdłuż pędów pojawiają się drobne białe, dzbankowate kwiaty w krótkich gronach, zazwyczaj bez wyraźnego zapachu, jednak poszukiwane przez zapylacze. RHS zaklasyfikowała tę odmianę do drzew ozdobnych nagrodzonych Award of Garden Merit. W kompozycjach 'Zeblid' sprawdza się jako roślina okrywowa do półcienia i cienia pod rododendronami i pierisami, dobrze uzupełnia paprocie i funkie. Wspaniale prezentuje się również w pojemnikach, dodając koloru nawet poza okresem kwitnienia. Zimą liście utrzymują ciemnowiśniowy odcień, a krzew stanowi barwną plamę nawet na tle drzew iglastych czy bukszpanów. Wzrost jest raczej powolny, pokrój pozostaje schludny nawet bez formowania.

Uprawa: Roślina wymaga półcienia do cienia, osłoniętego stanowiska i równomiernie wilgotnej gleby. W chłodniejszych rejonach Czech roślina znosi również słońce, pod warunkiem, że podłoże nie wysycha, a korzenie są zacienione przez ściółkę. Najlepiej rośnie w przepuszczalnej, próchniczej glebie o kwaśnym odczynie, w przybliżeniu pH 4,5–6,0. Na glebach wapiennych może pojawiać się chloroza i mniej intensywne wybarwienie, dlatego zaleca się poprawę gleby przez dodanie liściówki i przekompostowanej kory lub uprawę w pojemniku w podłożu dla roślin wrzosowatych. Podlewanie powinno być regularne, ale bez stałego przemoczenia, które zwiększa ryzyko chorób korzeni. Wiosenne nawożenie nawozami dla roślin wrzosowatych sprzyja tworzeniu nowych pędów i intensywności koloru, dobrze sprawdza się również coroczne ściółkowanie. Cięcie zazwyczaj nie jest wymagane, usuwa się jedynie uszkodzone lub nieprawidłowo wystające gałęzie po kwitnieniu. Rośliny z kontenera sadzi się od marca do listopada. Po ukorzenieniu mrozoodporność wynosi około -25 °C, podczas silnych mrozów pomocne jest zimowe zacienienie i dobre nawodnienie przed zamarznięciem gleby. Roślina jest zazwyczaj odporna, podczas uprawy w pojemnikach czasami pojawia się żerowanie chrząszczy z rodziny ryjkowcowatych. Przy sadzeniu okrywowo zakłada się około 3 roślin na m², w rzędzie rozstawy wynoszą około 60–70 cm. W suchsze zimy może dochodzić do wysychania brzegów liści, dlatego ceni się osłonięte od wiatru miejsce i ściółkę chroniącą szyjkę korzeniową.

Autor: Nikol | Rewizja: 15.12.2025