Lewizja liściasta 'Elise' - Lewisia cotyledon 'Elise' Lewisia cotyledon 'Elise'

Opis szczegółowy produktu

Lewizja kwitnąca 'Elise' - wywodzi się z kręgu tzw. hybryd cotyledon, pochodzących z zachodniej części Ameryki Północnej, gdzie lewizje zasiedlają skalne półki i szczeliny z szybkim odpływem wody. Odmiana jest wprowadzana jako Fleuroselect Gold Medal, a jej hodowcą jest Floragran. Roślina tworzy niski, zimozielony poduszkowy pokrój z ciemnozielonych, mięsistych, łopatkowatych liści. Z rozet wyrastają sztywne pędy, które od maja do września noszą otwarte kwiatostany z pojedynczymi kwiatami o średnicy około 1,5–2,5 cm, w odcieniach różu, łososia, pomarańczy, żółci i bieli, często z delikatnym unerwieniem. Kwiaty nie są zazwyczaj intensywnie pachnące, ale roślina jest atrakcyjna dla pszczół i motyli. W kompozycji sprawdza się na rabatach skalnych, żwirowych oraz w pojemnikach, gdzie wyróżnia się obok rozchodników, rojników, niskich kostrzew i roślin cebulowych wiosennych. W pełni rozwinięta zazwyczaj osiąga 10–15 cm wysokości i 15–20 cm szerokości, rozety pozostają zwarte nawet bez przycinania. Odmiana ceniona jest również za szybsze rozpoczęcie kwitnienia bez potrzeby intensywnej jaryzacji, co jest szczególnie widoczne u młodych roślin w pojemnikach.

Uprawa: W naszych warunkach najlepiej sprawdza się pełne słońce i miejsce osłonięte przed zimową wilgocią. Kluczowe jest doskonałe odprowadzenie wody, idealny jest substrat żwirowy lub podwyższona partia skalna, gdzie szyjka rośliny pozostaje sucha. Odpowiednie pH utrzymuje się raczej w zakresie kwaśnym do lekko kwaśnego, około 5–6, w praktyce roślina dobrze rośnie również w glebie lekko kwaśnej do obojętnej, o ile nie jest ciężka i podmokła. Podlewanie jest zazwyczaj umiarkowane, w pojemnikach uzupełniane dopiero po przeschnięciu, nadmierne nawodnienie prowadzi do gnicia szyjki. Nawożenie utrzymuje się na niskim do średniego poziomie, zbyt duża ilość azotu sprzyja miękkiemu wzrostowi. Rośliny sadzi się od marca do października w odstępach 20–25 cm, co odpowiada około 16–25 sztuk na m². Mrozoodporność wynosi około −25 °C, w chłodniejszych rejonach ważniejsza jest zimowa osłona przed deszczem niż przed mrozem, na przykład szklana osłona lub przysypanie szyjki grubym żwirem. Szkodnikami mogą być ślimaki i mszyce, przy długotrwałej wilgotności pojawia się gnicie szyjki. Cięcie zazwyczaj się nie wykonuje, usuwa się jedynie przekwitłe pędy i ewentualnie uszkodzone liście. W przypadku uprawy w doniczce sprawdzają się terakotowe doniczki z wysoką zawartością składnika mineralnego i warstwą drenażową, ponieważ szybciej wysychają po deszczu. Rozmnażanie odbywa się przez nasiona lub przez oddzielenie bocznych rozet, przy czym korzeń palowy pozostaje jak najmniej naruszony. W zwykłej glebie ogrodowej o cięższej strukturze zaleca się dodatek grubego piasku i żwiru oraz sadzenie na lekko podwyższonym miejscu, aby woda nie stała przy szyjce korzeniowej.

Autor: Krystyna | Rewizja: 30.01.2026