Lilak hiacyntowy 'Pocahontas' Syringa × hyacinthiflora 'Pocahontas'

Opis szczegółowy produktu

Lilak hiacyntowy 'Pocahontas' - ozdobna odmiana wcześnie kwitnącego lilaka hiacyntowego, grupy mieszańców powstałych ze skrzyżowania Syringa oblata i Syringa vulgaris. Odmianę wyhodował Frank L. Skinner w Dropmore w Manitobie w 1935 roku, a więc w środowisku, w którym selekcjonowano odporne drzewa i krzewy do chłodnego klimatu prerii. W ogrodzie tworzy liściasty, wzniesiony do szerszego krzew o wysokości około 3–4 m i szerokości 2–3 m, w dobrych warunkach może być jeszcze okazalszy. Liście są naprzeciwległe, sercowate, świeżo- do średniozielonych i tworzą spokojne tło dla intensywnie zabarwionych kwiatostanów. Pąki mają winnopurpurowy do kasztanowopurpurowego odcień, rozwinięte kwiaty są pojedyncze, rurkowate, fioletowe do ciemnofiołkowych i słodko pachnące. Kwitnienie następuje wcześnie, zwykle na przełomie kwietnia i maja do pierwszej połowy maja, kilka dni przed lilakiem pospolitym. Wiechy są wzniesione, pełne, dobrze widoczne ponad liśćmi i nadają się na kwiat cięty. Odmiana prezentuje się wyjątkowo przy wejściu, na trawniku, w swobodnej kwitnącej ścianie zieleni oraz w grupie z białymi lilakami, kalinami, piwoniami, bodziszkami, ozdobnymi czosnkami i ciemnolistnymi tawułami. Kwiaty wabią pszczoły, motyle i inne owady zapylające. Dzięki wczesnemu terminowi kwitnienia odmiana pomaga wydłużyć ciągłość kwitnienia lilaków w ogrodzie, od wczesnych mieszańców po późniejsze odmiany ogrodowe.

Uprawa: Wybiera się stanowisko w pełnym słońcu do lekkiego półcienia, przy czym słoneczne miejsce sprzyja wczesnemu i obfitemu kwitnieniu, dobremu drewnieniu pędów i intensywniejszej barwie pąków. Gleba powinna być przepuszczalna, próchniczna, średnio żyzna do żyznej, po posadzeniu równomiernie wilgotna i bez długotrwałego zalewania. Odpowiednie pH wynosi około 6,5–8,0. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października. Po posadzeniu utrzymuje się misę do podlewania i regularną wilgotność aż do ukorzenienia, starsze rośliny znoszą krótsze okresy suszy. Ściółka z kompostu liściowego lub kompostowanej kory pomaga chronić płytkie korzenie, nasada pędów pozostaje jednak odsłonięta. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną wystarczy kompost lub nawóz do kwitnących krzewów ozdobnych o niższej zawartości azotu. Cięcie wykonuje się po kwitnieniu, usuwając przekwitłe kwiatostany oraz słabe, krzyżujące się i zagęszczające gałęzie. Późne cięcie letnie ogranicza zawiązywanie pąków kwiatowych na kolejny sezon. Dla solitera pozostawia się przestrzeń 3–4 m, w swobodnej grupie 2–2,5 m, a w nieformowanym żywopłocie 1,5–2 m. Mrozoodporność dojrzałych roślin sięga około −30 do −35 °C. Możliwe problemy to mączniak prawdziwy, bakteryjna zaraza lilaka, plamistości liści, mszyce, przędziorki, misecznik oraz molik lilaczek. Przewiewna korona, słoneczne stanowisko i stopniowe odmładzanie starszych gałęzi sprzyjają długotrwale zdrowemu wzrostowi i regularnemu wczesnemu kwitnieniu.

Autor: Kristýna | Rewizja: 25.06. 2026