Lilak hiacyntowy 'Pocahontas' Syringa x hyacinthiflora 'Pocahontas'

Opis szczegółowy produktu

Lilak pachnący 'Pocahontas' - dekoracyjna odmiana wcześnie kwitnącego lilaka pachnącego, z grupy hybryd powstałych z krzyżowania Syringa oblata i Syringa vulgaris. Odmianę wyhodował Frank L. Skinner w Dropmore w Manitobie w 1935 roku, czyli w środowisku, w którym selekcjonowano odporne krzewy do chłodnego klimatu preriowego. W ogrodzie tworzy liściasty, wyprostowany aż szeroki krzew o wysokości ok. 3–4 m i szerokości 2–3 m; w dobrych warunkach może być bardziej masywny. Liście są naprzeciwległe, sercowate, świeżo do średniozielone i stanowią spokojne tło dla nasyconych kwiatostanów. Pąki mają odcień winno-purpurowy do kasztanowo-purpurowego, a otwarte kwiaty są pojedyncze, rurkowate, fioletowe do ciemnopurpurowych i słodko pachnące. Kwitnienie następuje wcześnie, zazwyczaj na przełomie kwietnia i maja, a najpóźniej w pierwszej połowie maja, kilka dni przed lilakiem zwyczajnym. Wiechy są wyprostowane, pełne, dobrze widoczne nad liśćmi i nadają się do cięcia. Odmiana doskonale prezentuje się przy wejściu, na trawniku, w wolnostojącej kwitnącej ścianie oraz w grupie z białymi lilakami, kalinami, piwoniami, bodziszkami, czosnkami ozdobnymi i ciemnolistnymi tawułami. Kwiaty przyciągają pszczoły, motyle i inne zapylacze. Dzięki wczesnemu terminowi kwitnienia odmiana ta pomaga przedłużyć obecność kwiatów lilaka w ogrodzie – od wczesnych hybryd po późniejsze odmiany ogrodowe.

Uprawa: Wybiera się stanowisko w pełnym słońcu lub lekkim półcieniu, przy czym słoneczne miejsce sprzyja wczesnemu i obfitemu kwitnieniu, pewnemu dojrzewaniu pędów oraz intensywniejszej barwie pąków. Gleba powinna być przepuszczalna, próchniczna, średnio żyzna do żyznej, po posadzeniu równomiernie wilgotna i bez długotrwałego zastoiny wody. Odpowiednie pH wynosi około 6,5–8,0. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października. Po posadzeniu należy zadbać o regularne podlewanie do czasu ukorzenienia; starsze rośliny radzą sobie z krótkimi okresami suszy. Ściółkowanie z liści lub kompostowanej kory pomaga chronić płytki system korzeniowy, jednak nasady pędów powinny pozostać wolne. Nawożenie powinno być umiarkowane; wiosną wystarczy kompost lub nawóz do kwitnących krzewów ozdobnych o niższej zawartości azotu. Cięcie wykonuje się po przekwitnięciu, usuwając przekwitłe kwiatostany oraz słabe, krzyżujące się i zagęszczające gałęzie. Późne letnie cięcie ogranicza zawiązywanie kwiatów w następnym sezonie. Dla solitera należy pozostawić przestrzeń 3–4 m, w luźnej grupie 2–2,5 m, a w nieformalnym żywopłocie 1,5–2 m. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi około −30 do −35 °C. Możliwymi problemami są mączniak, bakteryjna zaraza lilaków, plamistość liści, mszyce, przędziorki, cytrusowce oraz szypiornik lilakowy. Przewiewna korona, słoneczne miejsce i stopniowa odnowa starszych gałęzi wspierają długofalowy zdrowy wzrost oraz regularne wczesne kwitnienie.

Autor: Kristýna | Rewizja: 25.06. 2026