Lilak Wolfa 'Jakobsen's Delight' Syringa wolfii 'Jakobsen's Delight'

Opis szczegółowy produktu

Lilak Wolfa 'Jakobsen's Delight' - piękna odmiana lilaka Wolfa, gatunku sezonowego z rodziny oliwkowatych. Wyjściowy gatunek Syringa wolfii pochodzi ze wschodniej Azji, zwłaszcza z Korei i północno-wschodnich Chin, gdzie rośnie w widnych lasach, zaroślach i na górskich zboczach. Odmiana 'Jakobsen's Delight' jest ceniona za późniejsze kwitnienie, jasnoróżową barwę i słodki lilakowy zapach. W ogrodzie tworzy wzniesiony, dobrze rozgałęziony krzew o wysokości około 2–3 m i szerokości 1,5–2 m, w dobrych warunkach z czasem może być okazalszy. Liście są szeroko eliptyczne do jajowatych, intensywnie zielone, opadające, jesienią przebarwiają się raczej na żółtawo. Kwiaty pojawiają się zwykle od końca maja do czerwca, a więc później niż u wielu popularnych lilaków. Kwiatostany tworzą duże wiechy z pastelowo różowymi do perłoworóżowych kwiatów, często z delikatnym kremowym odcieniem. Zapach jest słodki, wyrazisty i dobrze wyczuwalny w pobliżu ścieżek lub miejsc wypoczynku. Owoce nie mają wartości ozdobnej. Odmiana nadaje się do nasadzeń soliterowych, przy wejściach, do większych ogródków przed domem, grup krzewów oraz swobodniej prowadzonych pachnących partii ogrodu. Dobrze komponuje się z kalinami, tawułami, piwoniami, bodziszkami, szałwiami, ciemnolistnymi berberysami i delikatnymi trawami ozdobnymi.

Uprawa: Wybiera się stanowisko w pełnym słońcu do lekkiego półcienia, najwięcej kwiatów i najmocniejszy wzrost uzyskuje się w miejscu słonecznym. Gleba powinna być przepuszczalna, próchniczna, średnio zasobna do zasobnej i po posadzeniu równomiernie wilgotna. Odpowiednie pH wynosi około 6,5–8,0, lilakom służy odczyn obojętny do lekko zasadowego, nie odpowiada im natomiast trwale kwaśne ani podmokłe podłoże. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października. Po posadzeniu utrzymuje się misę do podlewania i regularną wilgotność aż do dobrego ukorzenienia. Ściółka pomaga utrzymać wilgoć, nie może jednak zakrywać nasady pędów. Nawożenie jest umiarkowane, wiosną wystarczy kompost lub nawóz do kwitnących krzewów ozdobnych o niższej zawartości azotu. Cięcie wykonuje się po kwitnieniu, usuwając przekwitłe wiechy oraz w razie potrzeby starsze, słabe lub zagęszczające pędy. Silne późne cięcie ogranicza zawiązywanie pąków kwiatowych w kolejnym sezonie. Dla solitera pozostawia się przestrzeń co najmniej 2,5–3 m, w swobodnej grupie krzewów sadzi się w odległości około 1,5–2 m od sąsiednich roślin. Mrozoodporność dojrzałych roślin sięga około −30 °C. Możliwe problemy to mączniak prawdziwy, bakteryjna zaraza lilaka, plamistości liści, przędziorki, miseczniki i przezierniki. Dobra cyrkulacja powietrza, słoneczne stanowisko i nieprzenawożona gleba zmniejszają ryzyko chorób. W pobliżu miejsc wypoczynku sprawdza się przede wszystkim tam, gdzie zapach może swobodnie rozchodzić się po ogrodzie.

Autor: Kristýna | Rewizja: 24.06. 2026