Lilia tygrysia 'Tiger Babies' Lilium tigrinum

Opis szczegółowy produktu

Lilia tygrysia 'Tiger Babies'  - zwarta odmiana wywodząca się od gatunków pochodzących ze wschodniej Azji. W naturze rosną one na skrajach lasów, w widnych zaroślach i na dobrze zdrenowanych zboczach. W ogrodach ceniono je za niezawodne kwitnienie i wyrazisty rysunek listków okwiatu. 'Tiger Babies' wyhodowano z myślą o niższym wzroście i mocnych pędach. W ofercie pojawia się jako nowoczesna selekcja poliploidalna. Dorosła roślina osiąga 45–60 cm wysokości i około 30–40 cm szerokości. W lipcu i sierpniu wytwarza 3–7 kwiatów o średnicy około 8–12 cm. Są one pomarańczowe z ciemnymi plamkami, często z lekko odgiętymi do tyłu listkami. Liście są wąskie, intensywnie zielone, ułożone na łodydze skrętolegle. Charakterystyczne są drobne bulwki przybyszowe w kątach liści, które umożliwiają łatwe rozmnażanie. Odmiana sprawdza się na rabatach bylinowych, w nasadzeniach naturalistycznych i w pojemnikach. Dobrze prezentuje się przy trawach ozdobnych i na tle krzewów o ciemnych liściach. Podobnie jak inne lilie jest toksyczna dla kotów.

Uprawa: Dla Lilium tigrinum wybiera się stanowisko w pełnym słońcu lub w jasnym półcieniu. Najlepiej, gdy jest osłonięte, aby wysokie pędy się nie łamały. Korzystny jest ciepły mikroklimat z chłodniejszą strefą korzeniową, w czym pomaga ściółka z kory lub żwiru. Podłoże powinno być próchniczne i przepuszczalne. Na dnie pojemnika układa się drenaż z keramzytu lub żwiru o grubości 3–5 cm. Zalecane pH wynosi 6,0–7,5. Sadzenie odbywa się najczęściej od marca do maja, ewentualnie od września do listopada. Cebule umieszcza się na głębokości 15–20 cm. W doniczce sprawdza się rozstaw 15–20 cm, na przykład 3–5 cebul w pojemniku o średnicy 30–35 cm. Podlewanie powinno utrzymywać podłoże równomiernie wilgotne, bez długotrwałego przemoczenia, które sprzyja zgniliznom. W pojemniku rośliny gorzej znoszą suszę niż na rabacie, a wielokrotne przesuszenie ogranicza zawiązywanie pąków. Nawożenie zaleca się od wiosny do zawiązania pąków, najlepiej nawozem do roślin cebulowych z wyższą zawartością potasu. Nadmiar azotu zwiększa podatność na grzybowe plamistości. Po przekwitnieniu usuwa się tylko przekwitłe kwiaty, a liście pozostawia do zaschnięcia. Mrozoodporność dojrzałych cebul w gruncie podaje się na około -30 °C. W pojemniku bryła korzeniowa jest bardziej wrażliwa. Przy dłuższych mrozach poniżej -15 °C pomaga izolacja doniczki i ochrona przed zimowymi opadami albo zimowanie w chłodnym pomieszczeniu w temperaturze 0–5 °C. Do szkodników należą poskrzypka liliowa, mszyce i ślimaki. Z chorób występują szara pleśń, zgnilizny fuzaryjne i mozaiki wirusowe. Profilaktyką jest przewiewne sadzenie, podlewanie bezpośrednio do korzeni i czyste podłoże. 

Autor: Kristýna | Rewizja: 30.01. 2026