Limonka perska 'Tahiti' Citrus × latifolia

Opis szczegółowy produktu

Limonka perska 'Tahiti' - znana jako limonka perska lub tahitańska, to dawny mieszaniec limonki pochodzący z obszarów tropikalnych i subtropikalnych, obecnie szeroko uprawiany w basenie Morza Śródziemnego, w Ameryce i Australii. Jest to zimozielone drzewko, które w uprawie pojemnikowej w naszych warunkach klimatycznych osiąga zwykle 1,5 do 2 m wysokości i około 1 do 1,5 m szerokości. Korona jest gęsta, regularnie rozgałęziona, gałązki są słabo ciernista, a liście szeroko jajowate do eliptycznych, sztywne, intensywnie zielone i błyszczące. Białe, silnie pachnące kwiaty pojawiają się głównie wiosną, często jednak także wielokrotnie w ciągu roku, i są cennym źródłem nektaru dla pszczół i innych zapylaczy. Owoce mają zazwyczaj 4 do 6 cm średnicy, są podłużnie kuliste, o cienkiej, gładkiej skórce, zbiera się je w fazie zielonej, a przy dłuższym pozostawieniu na drzewie przybierają żółtozielony odcień. Miąższ jest bardzo soczysty, jasnozielony do zielonkawożółtego, o delikatnie kwaśnym, orzeźwiającym smaku i typowym limonkowym aromacie, przeważnie niemal bez nasion, co ułatwia przetwarzanie. Owoce wykorzystuje się przede wszystkim na świeżo do napojów, sosów do sałatek, deserów oraz dań z ryb i mięsa, a starta skórka nadaje wyrazisty zapach wypiekom i słodkim potrawom. Sok limonki perskiej jest bogatym źródłem witaminy C i kwasów organicznych, zawiera też wiele substancji aromatycznych, w tym olejki eteryczne, wykorzystywane w przemyśle spożywczym i perfumiarstwie. 

Uprawa: Wymaga słonecznego i osłoniętego stanowiska. Limonki uprawia się w pojemnikach o pojemności 30 do 50 litrów, we wnętrzach ustawia się je w najjaśniejszym miejscu przy oknie południowym. Stanowisko powinno być bardzo jasne i słoneczne, optymalnie od południa do południowego zachodu. W okresie intensywnego wzrostu sprzyjają im temperatury 20–28 °C, długotrwałe ochłodzenie poniżej 12 °C spowalnia wzrost, a przy około 5 °C grozi uszkodzenie. Podłoże powinno być przepuszczalne i przewiewne, przeznaczone do cytrusów, z drenażem, o pH 6,0–6,5. Podlewanie regularne, z przeschnięciem wierzchniej warstwy, zimą ograniczone. Nawożenie od marca do września nawozem do cytrusów z magnezem i mikroelementami, przy chlorozie pomaga chelat żelaza oraz miększa lub zakwaszona woda. W pojemnikach korzystna jest ściółka i wyższa doniczka z odpływem, przesadzanie przeprowadza się co 2–3 lata. Zimowanie odbywa się w jasnym, chłodnym pomieszczeniu w temperaturze 8–12 °C, podlewanie w tym okresie jest jedynie podtrzymujące. Przy zagrożeniu chłodnymi nocami pomaga przysunięcie rośliny do ciepłej ściany i podwójna warstwa włókniny. Zimą podlewa się oszczędnie, pomieszczenie regularnie się wietrzy, a bryłę korzeniową chroni przed wychłodzeniem podkładką izolacyjną. Cięcie wykonuje się głównie od marca do kwietnia, skracając wybujałe pędy i prześwietlając koronę. Letnie cięcie pielęgnacyjne następuje po zbiorze w lipcu i sierpniu, u limonki perskiej także we wrześniu. Uszczykiwanie młodych przyrostów przeprowadza się od czerwca do sierpnia nad czwartym do szóstego liścia, cięcia późnojesiennego i zimowego się nie wykonuje.

 Autor: Kristýna | Rewizja: 22.11. 2025

Więcej na: Instrukcja uprawy cytrusów